II SAB/Ol 39/08

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Olsztynie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Adam Matuszak po rozpoznaniu w dniu 17 września 2008r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi T. P. na bezczynność Samorządowego Kolegium Odwoławczego w przedmiocie wyznaczenia innego organu do załatwienia sprawy z zakresu pomocy społecznej postanawia odrzucić skargę. WSA/post.1 - sentencja postanowienia Działający w imieniu T. P. – W. P. pismem z dnia 15 czerwca 2008r. wystąpił do Miejskiego Ośrodka Pomocy Społecznej w "[...]" o wyłączenie od udziału w postępowaniach dotyczących wnioskowanej przez nich pomocy społecznej kierownika tej jednostki, jak też jej wskazanych imiennie pracowników. Postanowieniem z dnia "[...]", Nr "[...]", Kierownik Miejskiego Ośrodka Pomocy Społecznej w "[...]", działając na podstawie art. 24 § 3 ustawy z dnia 14 czerwca 1960r. Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2000r. Nr 98, poz. 1071 ze zm., dalej jako: k.p.a.), wyłączył wskazanych pracowników z postępowań w sprawach enumeratywnie wskazanych wniosków o przyznanie pomocy społecznej, które Samorządowe Kolegium Odwoławcze przekazało temu organowi do rozpoznania. Natomiast postanowieniem z dnia "[...]", Nr "[...]", Burmistrz "[...]" orzekł o wyłączeniu Kierownika Miejskiego Ośrodka Pomocy Społecznej w "[...]" z postępowania dotyczącego wniosku T. P. z dnia 15 czerwca 2008r. Wobec powyższego pismem z dnia 26 czerwca 2008r., Nr "[...]", Kierownik Miejskiego Ośrodka Pomocy Społecznej w "[...]", powołując się na art. 26 § 2 w zw. z art. 26 § 3 k.p.a., wystąpił do Samorządowego Kolegium Odwoławczego z wnioskiem o wyznaczenie innego organu do załatwienia wniosków T. i W. P. w sprawach z zakresu pomocy społecznej o numerach wyszczególnionych w tym piśmie. W odpowiedzi Samorządowe Kolegium Odwoławcze pismem z dnia 15 lipca 2008r. oznaczonym nr od "[...]" do "[...]" poinformowało, iż brak jest podstaw prawnych do wyznaczenia innego organu do załatwienia przekazanych wniosków T. i W. P. Podniosło, iż postanowienie o wyłączeniu pracowników Miejskiego Ośrodka Pomocy Społecznej w "[...]" konkretyzuje od załatwienia jakich spraw pracownicy ci są wyłączeni. Wskazało, że postanowienie wydane przez Burmistrza "[...]" o wyłączeniu Kierownika MOPS w "[...]" dotyczy jedynie pisma z dnia 15 czerwca 2008r. Nie dotyczy natomiast spraw, do załatwienia których miałby być wyznaczony inny organ, a wymienionych w wystąpieniu z dnia 26 czerwca 2008r., czy też w postanowieniu z dnia "[...]", Nr "[...]". W dniu 21 lipca 2008r. T. P. wniosła skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Olsztynie na bezczynność Samorządowego Kolegium Odwoławczego. Nawiązując do pisma tegoż organu z dnia 15 lipca 2008r. zarzuciła Kolegium, że z naruszeniem art. 104 i art. 123 -126 k.p.a. nie wyznaczyło innego organu administracji do załatwienia spraw z zakresu pomocy społecznej w formie postanowienia lub decyzji. W odpowiedzi na skargę Samorządowe Kolegium Odwoławcze wniosło o jej odrzucenie ze względu na brak właściwości sądu administracyjnego do jej rozpatrzenia. Powołując się na treść art. 3 § 2 pkt 1-4 i 8 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm., dalej jako: p.p.s.a.) stwierdziło, że żadna z przesłanek określonych w tym przepisie nie wystąpiła. Ponadto Kolegium nie zgodziło się z zarzutem bezczynności w wyznaczeniu innego organu do załatwienia wniosków T. i W. P. wskazując, iż brak było ku temu podstaw prawnych wobec niewyłączenia od załatwienia tychże spraw Kierownika MOPS. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Olsztynie zważył, co następuje: Merytoryczne rozpoznanie zasadności skargi poprzedzone jest w postępowaniu sądowoadministracyjnym badaniem dopuszczalności jej wniesienia. Stosownie do regulacji zawartej w art. 3 § 2 pkt 8 p.p.s.a. sądy administracyjne rozpoznają skargi na bezczynność organów administracji publicznej w przypadkach określonych w punktach 1 - 4 tego przepisu. Powyższe oznacza, że sąd administracyjny jest właściwy do rozpoznawania i rozstrzygania w sprawie skarg na bezczynność organu wykonującego administrację publiczną w takich granicach, w jakich służy skarga na określone w art. 3 § 2 pkt 1-4 powołanej ustawy akty i czynności. Zgodnie z tymi unormowaniami sąd administracyjny sprawuje kontrolę działalności administracji publicznej poprzez orzekanie w sprawach skarg na: decyzje administracyjne (pkt 1), postanowienia wydawane w postępowaniu administracyjnym, na które służy zażalenie albo kończące postępowanie, a także na postanowienia rozstrzygające sprawę co do istoty (pkt 2), ponadto postanowienia wydawane w postępowaniu egzekucyjnym i zabezpieczającym (pkt 3) oraz akty i czynności z zakresu administracji publicznej, dotyczące uprawnień lub obowiązków wynikających z przepisów prawa (pkt 4). Z przepisu art. 3 § 2 pkt 2 p.p.s.a. wynika jednoznacznie, iż przedmiotem skargi mogą być postanowienia, na które przysługuje zażalenie albo kończące postępowanie, albo rozstrzygające sprawę co do istoty, zatem (a contrario) skarga jest niedopuszczalna, gdy postanowienie jest niezaskarżalne, nie kończy postępowania w sprawie albo nie rozstrzyga sprawy co do istoty. Oznacza to, że nie jest możliwe wniesienie skargi na bezczynność organu, gdy przepis prawa nie obliguje organu administracji publicznej do wydania rozstrzygnięcia, które byłoby zaskarżalne w administracyjnym toku instancji. W niniejszej sprawie skarga dotyczyła bezczynności Samorządowego Kolegium Odwoławczego w rozpatrzeniu wniosku Kierownika Miejskiego Ośrodka Pomocy Społecznej w "[...]" o wyznaczenie innego organu do załatwienia wniosków z zakresu pomocy społecznej. Skarżąca zarzuciła Kolegium, że nie rozstrzygnęło wniosku Kierownika MOPS w "[...]" w procesowej formie postanowienia lub decyzji. Wskazać należy, że wyznaczenie innego organu do załatwienia sprawy uregulowane zostało w art. 26 § 2 i 3 k.p.a., który to przepis upoważnia organ wyższego stopnia do wyznaczenia, do załatwienia sprawy inny podległy sobie organ, w miejsce organu wyłączonego. Przy czym nie określa on w jakiej formie organ administracji publicznej wyższego stopnia powinien to uczynić. Zarówno w doktrynie jak i judykaturze przyjęto, że właściwy organ administracyjny wydaje w tym zakresie postanowienie, o jaki mowa w art. 123 k.p.a. Jest to postanowienie zaliczane do grupy wydawanych w toku postępowania administracyjnego, dotyczące poszczególnej kwestii wynikłej w toku postępowania lecz nie rozstrzygające o istocie sprawy. Nie jest to także postanowienie kończące postępowanie. Dlatego też na postanowienie w przedmiocie wyznaczenia innego organu do załatwienia sprawy nie przysługuje zażalenie. Wskazać jedynie należy, iż takie postanowienie może być kontrolowane jedynie w trakcie kontroli instancyjnej dokonywanej na skutek środka odwoławczego od decyzji wydanej przez organ wyznaczony do rozpoznania sprawy. Skoro w okolicznościach rozpoznawanej sprawy przedmiot zaskarżenia nie jest objęty zakresem właściwości sądu administracyjnego, to na mocy art. 58 § 1 pkt 1 p.p.s.a., należało orzec ja w sentencji.