II SAB/Ol 4/06

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Olsztynie w składzie: Przewodniczący Sędzia WSA — Marzenna Glabas po rozpoznaniu na posiedzeniu niejawnym w dniu 17 lutego 2006 r. sprawy ze skargi P. Z. na bezczynność Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego dla Miasta w przedmiocie podjęcia czynności nadzorczych w związku ze stwierdzeniem nieważności pozwolenia na wymianę instalacji gazowej postanawia odrzucić skargę. W dniu 6 grudnia 2005 r. do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Olsztynie P. Z. wniosła skargę na bezczynność Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego dla Miasta. Zarzuciła, że organ ten nie udzielił odpowiedzi na jej pismo z dnia 16 maja 2005 r. i wniosła jednocześnie o zasądzenie na jej rzecz kwoty 10.000 zł tytułem zadośćuczynienia. W odpowiedzi na skargę Powiatowy Inspektor Nadzoru Budowlanego dla Miasta wniósł o jej oddalenie. W uzasadnieniu ustosunkował się merytorycznie do wniosku skarżącej z dnia 19 maja 2005 r. o nakazanie Wspólnocie Mieszkaniowej rozebrania instalacji gazowej i przywrócenia jej do stanu pierwotnego w budynku położonym w O. przy ul. R. Stwierdził, że brak jest jakichkolwiek powodów do podejmowania działań. Wskazał ponadto, że skarżąca nie wniosła w trybie art. 37 § l Kodeksu postępowania administracyjnego zażalenia na niezałatwienie sprawy w terminie, odnośnie zaś do zadośćuczynienia podniósł zarzut niedopuszczalności drogi sądowej. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Olsztynie zważył, co następuje: Stosownie do art. l § l ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, póz. 1269) sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej oraz rozstrzyganie sporów kompetencyjnych ł o właściwość między organami jednostek samorządu terytorialnego, samorządowymi kolegiami odwoławczymi i między tymi organami a organami administracji rządowej. Merytoryczne badanie legalności aktów administracyjnych poddanych kognicji Sądu jest możliwe jedynie wówczas, gdy skarga na nie jest dopuszczalna, tzn. gdy przedmiot sprawy należy do właściwości Sądu, skargę wniesie uprawniony podmiot oraz gdy spełnia ona wymogi formalne i została złożona w terminie. Wniesiona skarga jest niedopuszczalna. Zgodnie z art. 52 § l ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270, z późn. zm.) skargę można wnieść po wyczerpaniu środków zaskarżenia, jeżeli służyły one skarżącemu w postępowaniu przed organem właściwym w sprawie. W przypadku wniesienia skargi na bezczynność organu niezbędnie jest uprzednie wniesienie zażalenia do organu administracji publicznej wyższego stopnia na niezałatwienie sprawy w terminie, stosownie do art. 37 Kodeksu postępowania administracyjnego. Organem wyższego stopnia w stosunku do powiatowego inspektora nadzoru budowlanego jest wojewódzki inspektor nadzoru budowlanego. Zarządzeniem z dnia 17 stycznia 2006 r. skarżąca wezwana została do uzupełnienia braków formalnych skargi przez nadesłanie dokumentu potwierdzającego złożenie - przed wniesieniem skargi do Sądu - zażalenia do Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego na bezczynność Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego dla m. O. w przedmiocie podjęcia czynności nadzorczych w związku ze stwierdzeniem nieważności pozwolenia na wymianę instalacji gazowej. W odpowiedzi skarżąca poinformowała, że domaga się decyzji w sprawie przywrócenia instalacji gazowej do stanu pierwotnego, gdyż w wyniku przebudowy tej instalacji została pozbawiona gazu. Wniosła ponadto o zmianę powyższego zarządzenia w taki sposób, że nienadesłanie żądanego dokumentu spowoduje zwrócenie skargi w miejsce jej odrzucenia. Poinformowała jednocześnie, że wniosła do Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego zażalenie na bezczynność PINB dla m. O., jednak nie otrzymała dotychczas decyzji. Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego, odpowiadając na wezwanie z dnia 3 kutego 2006 r., przesłał zażalenie skarżącej na bezczynność Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego dla m. O. z dnia l lutego 2006 r., informując jednocześnie, że będzie ono rozpatrzone w ustawowym terminie. Z powyższego wynika, że skarżąca nie wyczerpała przed wniesieniem skargi przysługujących jej środków zaskarżenia, co wyklucza skuteczne wniesienie skargi. Należy wyjaśnić, że nie jest możliwe uwzględnienie wniosku skarżącej zawartego w piśmie z dnia l lutego 2006 r. Jak wyżej wskazano, dla skuteczności zaskarżenia działania lub bezczynności organu administracji publicznej, ustawodawca przewidział bezwzględny obowiązek wyczerpania trybu administracyjnego przed wniesieniem skargi do sądu administracyjnego. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi nie przewiduje żadnych odstępstw od tej zasady. Sąd wyjaśnia ponadto, że zawarte w skardze żądanie zasądzenia kwoty 10.000 zł tytułem zadośćuczynienia, na podstawie art. 5 ust. l i 3, art. 6 ust. l i 3 oraz art. 18 ustawy z dnia z dnia 17 czerwca 2004 r. o skardze na naruszenie prawa strony do rozpoznania sprawy w postępowaniu sądowym bez nieuzasadnionej zwłoki (Dz. U. Nr 179, poz. 1843), jest bezpodstawne. Zgodnie z art. l ust. l tej ustawy reguluje ona zasady i tryb wnoszenia oraz rozpoznawania skargi strony, której prawo do rozpoznania sprawy bez nieuzasadnionej zwłoki zostało naruszone na skutek działania lub bezczynności sądu. Skarżąca zaś skarży bezczynność organu administracji publicznej i z tego faktu wywodzi zasadność zadośćuczynienia. Tym samym skargę jako niedopuszczalną, na podstawie art. 58 § l pkt 6 Prawa o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, należało odrzucić.