II SAB/Ol 4/08

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Olsztynie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Beata Jezielska po rozpoznaniu w dniu 21 lutego 2008r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi A. P., B. P., C. P. i A.B. - wspólników spółki jawnej "[...]" Firmy Handlowo Usługowej na bezczynność Burmistrza Miasta w przedmiocie ustalenia warunków zabudowy dla inwestycji polegającej na rozbudowie pawilonu handlowego postanawia odrzucić skargę WSA/post. 1 – sentencja postanowienia A. P., B. P., C. P. i A. B. jako wspólnicy spółki jawnej - Firmy Handlowo Usługowej "[...]" wnieśli skargę na zaniedbanie i nienależyte, niezgodne z prawem z prawem wykonywanie zadań przez Burmistrza Miasta. Podali, iż nie zgadzają się z trybem postępowania przyjętym przez ten organ w sprawie dotyczącej wydania decyzji o warunkach zabudowy dla inwestycji polegającej na rozbudowie istniejącego pawilonu handlowego w "[...]" przy ul. "[...]" na działce o nr "[...]" obręb "[...]". Podali, iż w trakcie postępowania został sporządzony projekt decyzji o warunkach zabudowy, który został przesłany do uzgodnienia do Wojewódzkiego Zarządu Dróg Wojewódzkich. Trzykrotnie zapadłe rozstrzygnięcia o odmowie uzgodnienia były uchylane przez organ odwoławczy i kwestia ta do dnia dzisiejszego nie została rozstrzygnięta. Jednakże Burmistrz nie czekając na zakończenie tego postępowania pozostawił wniosek skarżących bez rozpoznania. W ocenie skarżących w przypadku uchylenia decyzji przez organ odwoławczy i przekazania sprawy do ponownego rozpatrzenia przez organ pierwszej instancji, organ ten nie może pozostawić sprawy bez rozpatrzenia. W odpowiedzi na skargę Burmistrz Miasta wniósł o jej oddalenie. Podniósł, iż skarżący zostali wezwani do uzupełnienia wniosku o dokumenty, których zażądał Zarząd Dróg Wojewódzkich w celu uzgodnienia projektu decyzji o warunkach zabudowy. W związku z tym wezwano skarżących do dostarczenia żądanych dokumentów, jednakże w odpowiedzi skarżący zwrócili się z prośbą o ich uzupełnienie z urzędu poprzez naniesienie zmian na załącznikach graficznych. Zostali poinformowani, iż zgodnie z pismem Zarządu Dróg Wojewódzkich projekt decyzji o warunkach zabudowy może zostać przesłany po kompleksowym jego uzupełnieniu. Ze względu na bezskuteczny upływ terminu do uzupełnienia wniosku pozostawiono ich podanie bez rozpoznania. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Olsztynie zważył, co następuje: W niniejszej sprawie Sąd zakwalifikował wniesioną skargę jak skargę na bezczynność Burmistrza Miasta w przedmiocie wydania decyzji o warunkach zabudowy. Z treści skargi wynika bowiem wyraźnie, iż skarżący nie są zadowoleni ze sposobu załatwienia ich sprawy, a mianowicie pozostawienia sprawy bez rozpoznania zamiast wydania decyzji administracyjnej. Wskazać należy, iż zgodnie z art. 64 § 2 Kodeksu postępowania administracyjnego jeżeli podanie nie czyni zadość innym wymaganiom ustalonym w przepisach prawa, należy wezwać wnoszącego do usunięcia braków w terminie siedmiu dni z pouczeniem że nieusunięcie tych braków spowoduje pozostawienie podania bez rozpoznania. Wprawdzie przepisy Kodeksu postępowania administracyjnego nie przewidują w jakiej formie organ winien pozostawić podanie bez rozpoznania , jednakże w orzecznictwie sądowym i doktrynie ugruntował się pogląd, iż w tym zakresie organ nie wydaje decyzji administracyjnej (np. wyrok NSA z 3 września 1992r. Sygn. akt III SA 1407/92, OSP z 1994r. Nr 6 poz. 14; uchwała składu siedmiu sędziów Sądu Najwyższego z 8 czerwca 2000r. Sygn. akt III ZP 11/00, OSNAPiUS z 2000r. Nr 19 poz. 702, OSP z 2001r. z. 1 poz. 12 z glosą aprobującą B. Adamiak). Nie oznacza to jednak, że takie działanie organu pozostaje poza wszelką kontrolą. W każdym wypadku, gdy organ pozostawia podanie bez rozpoznania osobie, która zarzuca organowi administracji publicznej naruszenie prawa polegające na bezczynności organu wobec zaniechania wszczęcia jurysdykcyjnego postępowania administracyjnego na podstawie wniesionego przez nią podania przysługuje na ogólnych zasadach skarga na bezczynność organu (tak w wyroku Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 12 maja 2006r. Sygn. akt I OSK 869/2005, LEX nr 236563). Jednakże zgodnie z art. 52 § 1 Prawa o postępowaniu przed sądami administracyjnymi skargę można wnieść po wyczerpaniu środków zaskarżenia, jeżeli służyły one skarżącemu w postępowaniu przed organem właściwym. Przy czym w myśl § 2 powołanego artykułu przez wyczerpanie środków zaskarżenia należy rozumieć sytuację, w której stronie nie przysługuje żaden środek zaskarżenia, taki jak zażalenie, odwołanie lub wniosek o ponowne rozpatrzenie sprawy. Stosownie do art. 37 § 1 Kodeksu postępowania administracyjnego na niezałatwienie sprawy w terminie określonym w art. 35 lub ustalonym w myśl art. 36 przysługuje zażalenie do organu administracji publicznej wyższego stopnia. Skoro przedmiotem skargi w niniejszej sprawie jest skarga na bezczynność organu w sprawie wydania decyzji o warunkach zabudowy, to organem wyższego stopnia jest właściwe miejscowo samorządowe kolegium odwoławcze. Zatem przed wniesieniem skargi do Sądu należało złożyć zażalenie na niezałatwienie sprawy do Samorządowego Kolegium Odwoławczego. Dlatego skarżący zostali wezwani do złożenia dokumentu potwierdzającego wniesienie takiego zażalenia. Jednakże dokumentu takiego nie przedłożyli. Zatem przedmiotowa skarga podlega odrzuceniu, gdyż skarżący nie wyczerpali środków zaskarżenia służących im w postępowaniu przed właściwym organem. Natomiast skarżącym należy dodatkowo wyjaśnić, iż nawet gdyby ich skargę zakwalifikować jako skargę na nienależyte wykonywanie zadań przez organ gminy, to skarga i tak podlegałaby odrzuceniu. Skarga taka ma bowiem charakter tzw. skargi powszechnej, przysługującej w oparciu o przepisy Działu VIII Kodeksu postępowania administracyjnego. Przy czym zgodnie z art. 229 pkt 3 Kodeksu postępowania administracyjnego organem właściwym do rozpatrzenia skargi dotyczącej działalności wójta (burmistrza lub prezydenta) i kierowników gminnych jednostek organizacyjnych, z wyjątkiem spraw należących do zadań zleconych z zakresu administracji rządowej, jest rada gminy. W orzecznictwie Naczelnego Sądu Administracyjnego przeważa pogląd, iż sprawy z tego zakresu nie podlegają kognicji sądu administracyjnego (tak między innymi w postanowieniu Naczelnego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 12 kwietnia 2001r. Sygn. akt I SA 2668/00, LEX nr 54426 oraz w postanowieniu z dnia 21 września 2001r. sygn. akt I SA 2347/01, LEX nr 55766). Wobec powyższego na podstawie art. 58 § 1 pkt. 6 w związku z art. 58 § 3 Prawa o postępowaniu przed sądami administracyjnymi orzeczono jak w sentencji postanowienia.