II SAB/Ol 40/13

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Olsztynie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Hanna Raszkowska po rozpoznaniu w dniu 27 maja 2013 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi E.Ś. na bezczynność Samorządowego Kolegium Odwoławczego w O. w rozpoznaniu wniosku o stwierdzenie nieważności decyzji o warunkach zabudowy dla budowy zbiornika na gnojowicę postanawia odrzucić skargę. W złożonej do tut. Sądu skardze E.Ś. zarzucił Samorządowemu Kolegium Odwoławczemu w O. bezczynność polegającą na niezałatwieniu w terminie wniosku skarżącego o stwierdzenie nieważności decyzji nr x z dnia 14 sierpnia 2006 r. Wójta Gminy K. w sprawie ustalenia, na wniosek S.W., warunków zabudowy dla inwestycji polegającej na budowie zbiornika na gnojowicę w ramach rozbudowy zabudowy zagrodowej w "[...]". W odpowiedzi na skargę Kolegium wniosło o jej odrzucenie, jako niedopuszczalnej. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Olsztynie zważył, co następuje. Przed przystąpieniem do rozpoznania skargi sąd administracyjny w pierwszej kolejności bada jej dopuszczalność. Merytoryczne badanie legalności aktów administracyjnych poddanych kognicji sądu jest bowiem możliwe jedynie wówczas, gdy skarga na nie jest dopuszczalna, tzn. gdy przedmiot sprawy należy do właściwości sądu administracyjnego, skargę wniósł uprawniony podmiot oraz gdy spełnia ona wymogi formalne i została wniesiona w terminie. Stosownie bowiem do art. 58 § 1 pkt 6 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r. Nr 270, dalej jako p.p.s.a.) skarga niedopuszczalna podlega odrzuceniu. Jednym z ustawowych wymogów skutecznego wniesienia skargi do sądu administracyjnego jest wyczerpanie środków zaskarżenia przysługujących stronie w postępowaniu przed organami administracji publicznej. Postępowanie sądowoadministracyjne nie może bowiem zostać uruchomione, jeżeli w postępowaniu administracyjnym nie zostały wykorzystane dostępne środki weryfikacji kwestionowanych aktów i czynności. Zgodnie z art. 52 § 1 i § 2 p.p.s.a. skargę można wnieść po wyczerpaniu środków zaskarżenia, jeżeli służyły one skarżącemu w postępowaniu przed organem właściwym w sprawie. Przez wyczerpanie środków zaskarżenia należy rozumieć sytuację, w której stronie nie przysługuje żaden środek zaskarżenia, taki jak zażalenie, odwołanie lub wniosek o ponowne rozpatrzenie sprawy, przewidziany w ustawie. W rozpoznawanej sprawie skarżący, przed wniesieniem skargi, nie wyczerpał przysługującego mu środka zaskarżenia. W przypadku skargi na bezczynność organu administracji środkiem takim, stosownie do art. 37 § 1 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2013 r., nr 267), jest zażalenie do organu wyższego stopnia, a jeżeli nie ma takiego organu – wezwanie do usunięcia naruszenia prawa. Zarządzeniem z dnia 14 maja 2013 r. skarżący został wezwany do nadesłania w terminie 7 dni, dowodu wniesienia zażalenia w trybie art. 37 § 1 K.p.a., na które powołał się w skardze. W zakreślonym terminie skarżący nadesłał kopię pisma z dnia 15 kwietnia 2013 r., w którym odpowiadając na zawiadomienia Kolegium z dnia 8 kwietnia 2013 r. wydane na w trybie art. 61 § 4 k.p.a., o wszczęciu postępowania w przedmiocie stwierdzenia nieważności wymienionej wyżej decyzji Wójta Gminy K. x z dnia 14 sierpnia 2006 r. i decyzji tego organu xx z dnia 16 marca 2011 r. w sprawie ustalenia warunków zabudowy dla przedmiotowej inwestycji, zarzucił, że Kolegium naruszyło terminy załatwienia sprawy. Powyższego pisma nie można uznać za wezwanie do usunięcia naruszenia prawa polegającego na bezczynności w rozpoznaniu wniosku. Z akt administracyjnych również wynika, że skarżący nie wniósł takiego wezwania. W tej sytuacji skargę należy uznać za niedopuszczalną, gdyż została ona wniesiona bez wyczerpania przysługującego stronie środka zaskarżenia. Mając powyższe na względzie Sąd, na podstawie art. 58 § 1 pkt 6 p.p.s.a, orzekł jak w sentencji.