II SAB/Ol 42/13

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Olsztynie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Marzenna Glabas po rozpoznaniu w dniu 29 maja 2013 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi E. Ś. na bezczynność Samorządowego Kolegium Odwoławczego w przedmiocie nieprzekazania do sądu administracyjnego skargi na niezałatwienie w terminie wniosku o stwierdzenie nieważności decyzji postanawia odrzucić skargę. WSA/post.1 - sentencja postanowienia E. Ś. w skardze złożonej do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Olsztynie zarzucił Samorządowemu Kolegium Odwoławczemu bezczynność polegającą na nieprzekazaniu do Sądu jego skargi na niezałatwienie w terminie przez Kolegium wniosku skarżącego o stwierdzenie nieważności decyzji nr "[...]" z dnia "[...]", wydanej przez Wójta Gminy, ustalającej na wniosek S. W. warunki zabudowy i zagospodarowania terenu dla inwestycji polegającej na budowie budynku inwentarskiego i budynku inwentarsko – gospodarczego. W odpowiedzi na skargę Kolegium wniosło o jej odrzucenie, jako niedopuszczalnej. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Olsztynie zważył, co następuje: Merytoryczne rozpatrzenie zasadności skargi poprzedzone jest w postępowaniu przed sądem administracyjnym badaniem dopuszczalności jej wniesienia. Skarga jest dopuszczalna, gdy przedmiot sprawy należy do właściwości sądu, skargę wniesie uprawniony podmiot, oraz gdy spełnia ona wymogi formalne i została złożona w terminie. Stwierdzenie braku którejś z wymienionych przesłanek dopuszczalności zaskarżenia uniemożliwia nadanie skardze dalszego biegu, co w konsekwencji prowadzi do odrzucenia skargi. Zakres właściwości rzeczowej sądu administracyjnego określa art. 3 § 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jedn. Dz. U. z 2012 r., poz. 270 ze zm., dalej jako: "p.p.s.a."), zgodnie z którym kontrola działalności administracji publicznej przez sądy administracyjne obejmuje orzekanie w sprawach skarg na: 1) decyzje administracyjne; 2) postanowienia wydane w postępowaniu administracyjnym, na które służy zażalenie albo kończące postępowanie, a także na postanowienia rozstrzygające sprawę co do istoty; 3) postanowienia wydane w postępowaniu egzekucyjnym i zabezpieczającym, na które służy zażalenie; 4) inne akty lub czynności niż określone w pkt 1-3 akty lub czynności z zakresu administracji publicznej dotyczące uprawnień lub obowiązków wynikających z przepisów prawa; 4a) pisemne interpretacje przepisów prawa podatkowego wydawane w indywidualnych sprawach 5) akty prawa miejscowego organów jednostek samorządu terytorialnego i terenowych organów administracji rządowej; 6) akty organów jednostek samorządu terytorialnego i ich związków, inne niż określone w pkt 5, podejmowane w sprawach z zakresu administracji publicznej; 7) akty nadzoru nad działalnością organów jednostek samorządu terytorialnego; 8) bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania w przypadkach określonych w pkt 1-4a. Zgodnie z powołanym wyżej przepisem kontrola działalności administracji publicznej przez sądy administracyjne obejmuje orzekanie w sprawach skarg na bezczynność organów administracji tylko w przypadkach określonych w pkt 1-4a. Należy podkreślić, że skarga na bezczynność organu dopuszczalna jest w takich granicach, w jakich służy skarga do sądu administracyjnego na decyzje, postanowienia oraz na akty i czynności z zakresu administracji publicznej dotyczące przyznania, stwierdzenia albo uznania uprawnienia lub obowiązku wynikających z przepisów prawa. Zatem jeżeli nie przysługuje skarga do sądu na określony akt administracyjny lub czynność, to w konsekwencji niedopuszczalna jest również skarga na bezczynność organu administracji w tym zakresie. Rozpoznawana skarga dotyczy bezczynności polegającej na nieprzekazaniu do Sądu skargi na niezałatwienie w terminie przez organ administracji wniosku o stwierdzenie nieważności decyzji. Nie jest to jednak bezczynność, o której mowa w art. 3 § 2 pkt 8 p.p.s.a., ponieważ przekazanie skargi jest czynnością faktyczną polegającą na przesłaniu jej sądowi, a co za tym idzie, nie jest to żadna z form działania administracji publicznej, przewidziana w powołanym wyżej przepisie, na którą przysługiwałaby skarga do sądu. Konsekwencje niedopełnienia przez organ obowiązków wynikających z art. 54 § 2 p.p.s.a. ( tj. przekazania skargi sądowi wraz z aktami sprawy i odpowiedzią na skargę w terminie 30 dni od dnia jej wniesienia) przewidziane są w art. 55 § 1 p.p.s.a., w myśl którego w razie niezastosowania się do obowiązków wynikających z art. 54 § 2 p.p.s.a., sąd na wniosek skarżącego może orzec o wymierzeniu organowi grzywny w wysokości określonej w art. 154 § 6 p.p.s.a. W tym stanie rzeczy, na podstawie art. 58 § 1 pkt 6 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, skargę należało odrzucić jako niedopuszczalną.