II SAB/Ol 50/12

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Olsztynie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Tadeusz Lipiński po rozpoznaniu w dniu 16 lipca 2012 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi M. B. na bezczynność Burmistrza Miasta w przedmiocie rozpoznania wniosku z dnia 15 września 2011 r. postanawia odrzucić skargę. WSA/post.1 - sentencja postanowienia M. B. wniósł do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Olsztynie skargę na bezczynność Burmistrza Miasta A, zarzucając rażące przekroczenie terminów do załatwienia sprawy w postępowaniu. Zażądał zobowiązania organu do wydania odpowiedniego aktu administracyjnego i ukarania przez niego pracownika winnego niezałatwienia sprawy w terminie. Wskazał, iż w dniu 15 września 2011 r. złożył wniosek o rozwiązanie problemu polegającego na tym, iż znajdujący się również na jego działce schron uniemożliwia jej zabudowę. Burmistrz trzykrotnie zaprzeczył dowodom na istnienie budowli. Od dnia 5 marca 2012 r., kiedy to zostało ono potwierdzone przez uprawnionego geodetę, sprawa nie została rozwiązana. Skarżący nadmienił, iż postanowieniem z dnia "[...]" Samorządowe Kolegium Odwoławcze uznało jego zażalenie na bezczynność za zasadne i wyznaczył dodatkowy termin na załatwienie przedmiotowej sprawy. W odpowiedzi na skargę Burmistrz Miasta wniósł o jej odrzucenie. Podał, iż ze zgromadzonych w aktach dokumentów wynika, iż przedmiotem wniosku skarżącego było usunięcie z jego działki, w A, nabytej od Gminy Miasto A, pozostałości podziemnej budowli ochronnej z czasu wojny, a przechodzącej na tę działkę z działki gminnej nr "[...]". Gmina uznała roszczenie wnioskodawcy, w związku z czym zdecydowała o wznowieniu granic, a następnie rozbiórce przedmiotowej budowli. Sprawa ta nie ma charakteru administracyjnego, lecz cywilnoprawny. Podstawę roszczeń skarżącego stanowią bowiem przepisy kodeksu cywilnego, dotyczące m. in. ewentualnej odpowiedzialności z tytułu rękojmi za wady rzeczy sprzedanej. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Olsztynie zważył co następuje: Art. 3 § 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz. U. z 2012 r. poz. 270), zwanej dalej w skrócie: p.p.s.a., wymienia enumeratywnie sprawy poddane kontroli sądowi administracyjnemu. Do takich spraw należą także skargi na bezczynność organów administracji publicznej, lecz jedynie w przypadkach, o których mowa w ust. 2 pkt 1 - 4a powołanego artykułu, tj. w przypadku gdy organ orzeka w drodze decyzji administracyjnej, postanowienia w postępowaniu administracyjnym, na które służy zażalenie albo kończącego postępowanie, a także postanowienia rozstrzygającego sprawę co do istoty, postanowienia w postępowaniu egzekucyjnym i zabezpieczającym, na które służy zażalenie, innych aktów lub czynności z zakresu administracji publicznej dotyczących uprawnień lub obowiązków wynikających z przepisów prawa oraz pisemnych interpretacji przepisów prawa podatkowego wydawanych w indywidualnych sprawach. Uwzględniając skargę na bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania przez organy w określonych wyżej sprawach, sąd zobowiązuje organ do wydania w określonym terminie aktu lub interpretacji lub dokonania czynności lub stwierdzenia albo uznania uprawnienia lub obowiązku wynikających z przepisów prawa (art. 149 § 1 p.p.s.a.) Należy w tym miejscu zwrócić uwagę na to, iż zakres stosowania środków określonych w ustawie p.p.s.a. jest dopuszczalny tylko w sprawach skarg objętych właściwością sądów administracyjnych. Sądy administracyjne mogą rozważać zastosowanie lub odmowę zastosowania wobec działalności administracji publicznej określonych ustawą środków wyłącznie w zakresie objętym właściwością sądów. Zastosowanie danego rodzaju środka następuje po rozpoznaniu sprawy zgodności z prawem zaskarżonego działania wykonującego administrację publiczną, a brak właściwości sądu administracyjnego wyłącza zastosowanie lub odmowę zastosowania środków przewidzianych omawianą ustawą. Wynika to expressis verbis z art. 58 § 1 pkt 1 p.p.s.a., który stanowi, że sąd odrzuca skargę, jeżeli sprawa nie należy do właściwości sądu administracyjnego (por. B. Adamiak w glosie do wyroku Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 6 lipca 2004 r. sygn. OSK 547/04 - OSP 2006r., nr 5 poz. 62). Usunięcie z nieruchomości obiektu, o istnieniu którego kupujący nie wiedział, jest kwestią odpowiedzialności sprzedawcy w ramach rękojmi za wady fizyczne przedmiotu sprzedaży, normowanej przepisami Działu II Tytułu XI ustawy z dnia 23 kwietnia 1964 r. Kodeks cywilny (Dz. U. Nr 16, poz. 93 z późn. zm.). Rozstrzyganie wszelkich roszczeń w tym zakresie należy do właściwości sądu powszechnego (art. 2 § 1 ustawy z dnia 17 listopada 1964 r. - Kodeks postępowania cywilnego (Dz. U. Nr 43, poz. 296 z późn. zm.)]. Z tej przyczyny skarga podlega odrzuceniu na podstawie art. 58 § 1 pkt 1 p.p.s.a. W sprzeczności z tym nie stoi powoływany przez skarżącego fakt uwzględnienia w trybie administracyjnym zażalenia na niezałatwienie sprawy. Wówczas bowiem, jak stwierdziło Samorządowe Kolegium Odwoławcze, organ, wbrew obowiązkowi, nie ustalił ponad wszelką wątpliwość zakresu żądania strony. Wniosek z dnia 15 września 2011 r. nie został sprecyzowany w sposób jednoznaczny, z powodu czego nie było wiadomo, co faktycznie jest przedmiotem żądania strony i czy żądanie ma charakter sprawy administracyjnej.