II SAB/Ol 51/11

Referendarz sądowy w Wojewódzkim Sądzie Administracyjnym w Olsztynie Agnieszka Bińczyk po rozpoznaniu w dniu 27 lipca 2011 r. na posiedzeniu niejawnym wniosku A. U. o zwolnienie od kosztów sądowych w sprawie ze skargi A. U. na bezczynność Prezydenta Miasta w wydaniu decyzji przekształcającej prawo użytkowania wieczystego w prawo własności postanawia przyznać skarżącemu prawo pomocy w zakresie częściowym, obejmujące zwolnienie od kosztów sądowych. We wniosku z dnia "[...]", złożonym na urzędowym formularzu, A. U. wniósł o zwolnienie od kosztów sądowych w sprawie ze skargi na bezczynność Prezydenta Miasta w wydaniu decyzji przekształcającej prawo użytkowania wieczystego w prawo własności. W jego uzasadnieniu podniósł, iż jest osobą samotną, bezrobotną, utrzymującą się ze świadczeń z pomocy społecznej. Zgodnie z oświadczeniem o stanie rodzinnym, majątku i dochodach skarżący prowadzi 1-osobowe gospodarstwo domowe. Do jego majątku należy mieszkanie, znajdujące się w budynku w znacznym stopniu wyeksploatowanym, który nie był remontowany od nowości. Źródłami dochodu skarżącego są zasiłki okresowy i celowy, których łączna wysokość wyniosła w 2010 r. – 5.311 zł, natomiast w 2011 r. – 3.355,50 zł, co obejmuje również przyznane zasiłki na sierpień i wrzesień w kwocie po 360 zł. Wskazać należy, iż zgodnie z art. 246 § 1 pkt 2 w związku z art. 245 § 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.), zwanej dalej w skrócie ppsa, zwolnienie od kosztów sądowych w całości lub w części, czyli przyznanie prawa pomocy w zakresie częściowym, następuje gdy osoba fizyczna wykaże, że nie jest w stanie ponieść pełnych kosztów postępowania, bez uszczerbku utrzymania koniecznego dla siebie i rodziny. Mając na uwadze przedstawioną wyżej sytuację materialną skarżącego stwierdzić należy, że w niniejszej sprawie spełniona została przesłanka uzasadniająca przyznanie prawa pomocy we wnioskowanym przez niego zakresie. Zauważyć należy, iż sytuacja finansowa skarżącego jest tak zła, że zmusza go do utrzymywania się w całości ze świadczeń z pomocy społecznej. Mając zaś na uwadze ich wysokość stwierdzić należy, że skarżący nie jest w stanie ze środków pieniężnych, którymi dysponuje z tego tytułu, ponieść jakichkolwiek kosztów sądowych bez uszczerbku koniecznego dla siebie utrzymania. Skarżący nie posiada również środków majątkowych, które umożliwiłyby mu poniesienie tych kosztów. Mieszkanie, które stanowi jego jedyny majątek, służy bowiem zaspokojeniu jego własnych potrzeb mieszkaniowych. W konsekwencji, na podstawie art. 258 § 2 pkt 7 w związku z art. 246 § 1 pkt 2 ppsa, orzeczono jak w sentencji.