II SAB/Ol 51/14

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Olsztynie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Hanna Raszkowska po rozpoznaniu w dniu 11 czerwca 2014 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi E.P. na bezczynność Samorządowego Kolegium Odwoławczego w O. w rozpoznaniu odwołania postanawia odrzucić skargę. W złożonej do tut. Sądu skardze E.P. zarzuciła Samorządowemu Kolegium Odwoławczemu w O. bezczynność polegającą na niezałatwienie w terminie jej odwołania od decyzji Miejskiego Ośrodka Pomocy Społecznej w B. od listopada 2013 r. W odpowiedzi na skargę Kolegium wniosło o jej odrzucenie. Podało, że decyzją z dnia 27 grudnia 2013 r. Kierownik Miejskiego Ośrodka Pomocy Społecznej w D. przyznał skarżącej zasiłek celowy w kwocie 12,00 zł. Skarżąca odwołała się od powyższej decyzji, a akta sprawy wraz z odwołaniem przekazane zostały do Kolegium w dniu 22 stycznia 2014 r. W dniu 27 marca 2014 r. skarżąca wniosła skargę na przewlekłość postępowania przed Samorządowym Kolegium Odwoławczym w O. w sprawie odwołania od decyzji MOPS w B. od listopada 2013 r. Decyzją z dnia 11 kwietnia 2014 r. Kolegium uchyliło decyzję organu pierwszej instancji z dnia 27 grudnia 2014 r. i przekazało sprawę temu organowi do ponownego rozpatrzenia. Następnie pismem z dnia 14 kwietnia 2014 r. skarżąca wniosła o przyśpieszenie rozpoznania odwołania od decyzji administracyjnych od listopada 2013 r., lecz przed złożeniem skargi na bezczynność nie wezwała Kolegium do usunięcia naruszenia prawa, pomimo, iż środek taki jej przysługiwał. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Olsztynie zważył, co następuje. Przed przystąpieniem do rozpoznania skargi sąd administracyjny w pierwszej kolejności bada jej dopuszczalność. Merytoryczne badanie legalności aktów administracyjnych poddanych kognicji sądu jest bowiem możliwe jedynie wówczas, gdy skarga na nie jest dopuszczalna, tzn. gdy przedmiot sprawy należy do właściwości sądu administracyjnego, skargę wniósł uprawniony podmiot oraz gdy spełnia ona wymogi formalne i została wniesiona w terminie. Stosownie bowiem do art. 58 § 1 pkt 6 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r. poz. 270, z późn. zm. dalej jako p.p.s.a.) skarga niedopuszczalna podlega odrzuceniu. Jednym z ustawowych wymogów skutecznego wniesienia skargi do sądu administracyjnego jest wyczerpanie środków zaskarżenia przysługujących stronie w postępowaniu przed organami administracji publicznej. Postępowanie sądowo-administracyjne nie może bowiem zostać uruchomione, jeżeli w postępowaniu administracyjnym nie zostały wykorzystane dostępne środki weryfikacji kwestionowanych aktów i czynności. Zgodnie z art. 52 § 1 i § 2 p.p.s.a. skargę można wnieść po wyczerpaniu środków zaskarżenia, jeżeli służyły one skarżącemu w postępowaniu przed organem właściwym w sprawie. Przez wyczerpanie środków zaskarżenia należy rozumieć sytuację, w której stronie nie przysługuje żaden środek zaskarżenia, taki jak zażalenie, odwołanie lub wniosek o ponowne rozpatrzenie sprawy, przewidziany w ustawie. W rozpoznawanej sprawie skarżąca, przed wniesieniem skargi, nie wyczerpała przysługującego jej środka zaskarżenia. W przypadku skargi na bezczynność organu administracji środkiem takim, stosownie do art. 37 § 1 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2013 r., nr 267), jest zażalenie do organu wyższego stopnia, a jeżeli nie ma takiego organu – wezwanie do usunięcia naruszenia prawa. Zarządzeniem z dnia 5 maja 2014 r. skarżąca została wezwana do nadesłania w terminie 7 dni, informacji, czy przed wniesieniem skargi do Sądu na bezczynność Kolegium, wzywała ten organ do usunięcia naruszenia. Zarządzenie to doręczono skarżącej dnia 29 maja 2014 r. W zakreślonym terminie skarżąca nie udzieliła odpowiedzi. Z akt administracyjnych wynika natomiast, że E.P. nie wniosła takiego wezwania. W tej sytuacji skargę należy uznać za niedopuszczalną, gdyż została ona wniesiona bez wyczerpania przysługującego stronie środka zaskarżenia. Mając powyższe na względzie Sąd, na podstawie art. 58 § 1 pkt 6 p.p.s.a, orzekł jak w sentencji.