II SAB/Ol 52/05

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Olsztynie w składzie: Przewodniczący Sędzia WSA - Marzenna Glabas po rozpoznaniu na posiedzeniu niejawnym w dniu 14 lipca 2005 r. sprawy ze skargi W. W. na bezczynność Prezydenta Miasta w rozpoznaniu wniosku o przydział lokalu socjalnego postanawia odrzucić skargę. Dnia 12 maja 2005 r. W. W. złożył skargę na bezczynność Prezydenta Miasta w sprawie sprzedaży jego rodzinie lokalu przy ul. W. Zarzucił, że organ celowo nie wydaje decyzji w tej sprawie, pozbawiając stronę możliwości obrony jej praw, aby zniechęcić dotychczasowego lokatora i uzyskany atrakcyjnie położony w centrum miasta lokal przekazać wskazanej przez siebie osobie. W odpowiedzi na skargę Prezydent Miasta wniósł o jej odrzucenie na podstawie art. 58 § l pkt l ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, póz. 1270 ze zm.), ewentualnie o jej oddalenie. W uzasadnieniu podał, że skarżący będąc najemcą lokalu mieszkalnego położonego w O. przy ul. W. o powierzchni użytkowej 90,70 m2, ubiega się o wynajęcie mu zwolnionego sąsiedniego lokalu, w wyniku czego zajmowałby lokal o powierzchni ogólnej użytkowej 138,60 m2. Zasady wynajmowania lokali komunalnych określa uchwała Rady Miasta z dnia 10 października 2001 r. w sprawie określenia zasad wynajmowania lokali wchodzących w skład mieszkaniowego zasobu Gminy, w tym zasady i kryteria wynajmowania lokali, których najem jest związany ze stosunkiem pracy. W celu likwidacji wspólnego lokalu skarżącemu proponowano lokal zamienny o powierzchni 26,25 m2. Po rezygnacji z tego lokalu, skarżącemu zostanie zaproponowany inny lokal zamienny, gdyż wynajmowanie lokalu o tak dużej powierzchni czteroosobowej rodzinie byłoby sprzeczne z zasadami ustalonymi w ustawie i w/w uchwale. Stwierdził również, że najem lokalu zawierany jest w drodze umowy cywilnoprawnej, a nie decyzji administracyjnej. Gmina może wynająć lokal przy zaistnieniu przesłanek z w/w uchwały i ustawy, ale nie można na nią nałożyć obowiązku w trybie administracyjnym. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Olsztynie zważył, co następuje: Stosownie do art. l § l ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 1269) sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej oraz rozstrzyganie sporów kompetencyjnych i o właściwość między organami jednostek samorządu terytorialnego, samorządowymi kolegiami odwoławczymi i między tymi organami a organami administracji rządowej. Zgodnie z art. 3 § 2 pkt 8 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, póz. 1270 ze zm.), kontrola działalności administracji publicznej przez sądy administracyjne obejmuje orzekanie w sprawach skarg na bezczynność organów w przypadkach określonych w pkt 1-4 tegoż przepisu, tj. gdy organ administracji publicznej załatwia sprawę przez wydanie decyzji administracyjnych, postanowień wydanych w postępowaniu administracyjnym, na które służy zażalenie albo kończących postępowanie, postanowień rozstrzygających sprawę co do istoty, postanowień wydanych w postępowaniu egzekucyjnym i zabezpieczającym, na które służy zażalenie oraz innych aktów lub czynności z zakresu administracji publicznej dotyczących uprawnień lub obowiązków wynikających z przepisów prawa. Skargę na bezczynność organu administracji publicznej można więc skutecznie wnieść tylko w przypadku, gdy organ ten w ustalonym w przepisach prawa terminie nie wydał decyzji administracyjnej lub postanowienia bądź innego aktu albo nie podjął innej czynności z zakresu administracji publicznej. W niniejszej sprawie skarżący wniósł skargę na bezczynność Prezydenta Miasta w sprawie najmu i sprzedaży lokalu mieszkalnego. Jednakże z ustawy z dnia 21 czerwca 2001 r. o ochronie praw lokatorów, mieszkaniowym zasobie gminy i o zmianie Kodeksu cywilnego (Dz. U. Nr 71, póz. 733 ze zm.) regulującej m.in. kwestie wynajmu i sprzedaży przez gminę lokali znajdujących się w mieszkaniowym zasobie gminy, wynika iż sprawy te mają charakter cywilnoprawny. Nie są to zatem czynności z zakresu administracji publicznej, a tym samym nie podlegają kontroli sądowoadministracyjnej. W tym stanie rzeczy, na podstawie art. 58 § l pkt l Prawa o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, należało postanowić jak w sentencji.