II SAB/Ol 52/16

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Olsztynie w składzie następującym: Przewodniczący sędzia WSA Adam Matuszak Sędziowie sędzia WSA Katarzyna Matczak sędzia WSA Bogusław Jażdżyk (spr.) Protokolant referent Milena Małyszko po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 11 października 2016 r. sprawy ze skargi H. L. na bezczynność Burmistrza w udostępnieniu informacji publicznej 1. zobowiązuje Burmistrza do rozpoznania wniosku skarżącego z dnia "[...]" w zakresie wartości żądanych umów na obsługę prawną Urzędu Miasta i Gminy i jednostek organizacyjnych gminy w 2014 r. i 2015 r., 2. w pozostałym zakresie skargę oddala, 3. stwierdza, że bezczynność organu nie miała miejsca z rażącym naruszeniem prawa, 4. nie wymierza organowi grzywny, 5. zasądza od Burmistrza na rzecz skarżącego H. L. kwotę 100 zł (sto złotych) tytułem, zwrotu kosztów postępowania sądowego. Z przekazanych Wojewódzkiemu Sądowi Administracyjnemu w Olsztynie akt sprawy wynika, że H. L. wnioskiem z dnia 4 kwietnia 2016r. zwrócił się do Burmistrza o udostępnienie informacji publicznej w postaci wykazu zawartych umów na obsługę prawną Urzędu Miasta i Gminy w 2014 i 2015 roku z wartością i danymi wykonawcy tych umów (kopie umów) oraz wykazu zawartych umów na obsługę prawną jednostek organizacyjnych gminy w 2015 i 2014 roku z wartością i danymi wykonawcy tych umów (kopie umów). Natomiast wnioskiem z dnia 19 kwietnia 2016r. strona zwróciła się o udostępnienie rejestru umów zawartych przez gminę A, Urząd Miasta i Gminy A w roku 2015 i 2016 z podaniem podmiotów z jakimi je zawarto, wartości umowy oraz okresu umowy. Burmistrz udostępnił, po anonimizacji, odpisy umów na obsługę prawną Urzędu Miasta i Gminy za rok 2014 i 2015 oraz odpisy zawartych umów na obsługę prawną jednostek organizacyjnych gminy za lata 2014 i 2015r., ponadto udostępnił zestawienie umów za lata 2015 i 2016 r. Następnie pismem z dnia 23 maja 2016r. H. L. wywiódł skargę na bezczynność w zakresie udostępnienia informacji publicznej przez Burmistrza. Zwrócił się o zobowiązanie Burmistrza do udzielenia żądanej informacji publicznej w terminie czternastu dni od daty doręczenia akt organowi. Wniósł również o orzeczenie czy bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania miały miejsce z rażącym naruszeniem prawa oraz wymierzenie grzywny na podstawie art. 149 § 2 ppsa w maksymalnej określonej w art. 154 § 6 ppsa. W uzasadnieniu strona podniosła, że otrzymała informację publiczną w niepełnym zakresie. Ponadto udzielona na wniosek z dnia 19 kwietnia 2016 r. informacja, została udzielona również z naruszeniem prawa, gdyż w terminie 14 dni od dnia uiszczenia opłaty 83,60 zł, której organ zażądał za udzielenie informacji publicznej, a nie w terminie 14 dni od daty powiadomienia wnioskodawcy o wysokości opłaty. W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie. Stwierdzono, że prowadzone przez Urząd Miasta i Gminy wykazy umów, nie zawierają wartości umów i w takiej formie odpis wykazów został stronie udostępniony. Ponadto organ wskazał, że ze względu na treść art. 5 ust. 2 ustawy o dostępie do informacji publicznej, nie zostały podane kwoty za świadczone usługi na obsługę prawną wynikające z zawartych umów. W piśmie z dnia 5 lipca 2016 r. skarżący wskazał m.in., że nieprawdziwe jest twierdzenie, że prowadzone przez Urząd Miasta wykazy umów nie zawierają wartości umów. W tym zakresie skarżący przywołał zarządzenie Burmistrza w sprawie wprowadzenia regulaminu określającego zasady udzielania w Gminie zamówień, których wartość netto nie przekracza wyrażonej w złotych kwoty 30 tyś. Euro oraz załącznik nr 7 tego regulaminu określający wzór Rejestru zamówień. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Olsztynie zważył, co następuje: Skarga wniesiona w rzeczonej sprawie jest zasadna. Podnieść należy, że stosownie do art. 1 § 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. z 2016 r., poz. 1066) sądy administracyjne sprawują kontrolę wykonywania administracji publicznej pod względem zgodności z prawem. Przy czym sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy, nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawa prawną (art. 134 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz.U. z 2016 r. poz. 718) zwanej dalej: ustawą ppsa. Kontrola ta obejmuje orzekanie w sprawach skarg na akty administracyjne lub czynności z zakresu administracji publicznej, enumeratywnie wymienione w art. 3 § 2 ustawy ppsa, jak również stosownie do art. 3 § 2 pkt 8 tej ustawy stronie przysługuje skarga na bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania w przypadkach określonych w pkt 1-4 lub przewlekłe prowadzenie postępowania w przypadku określonym w pkt 4a. W takich sprawach można skutecznie wnieść skargę na bezczynność, jeśli organ administracji publicznej nie załatwi sprawy w terminie określonym w przepisach art. 35 - 36 k.p.a., bądź w terminie wynikającym z innej ustawy regulującej sposób postępowania organów administracji. Wyjaśnić pozostaje również, że z bezczynnością organu administracji publicznej mamy do czynienia wówczas, gdy w prawnie ustalonym terminie organ nie podjął żadnych czynności w sprawie lub wprawdzie prowadził postępowanie w sprawie - ale mimo zaistnienia ustawowego obowiązku - nie zakończył go wydaniem w terminie decyzji, postanowienia lub innego aktu lub nie podjął stosownych czynności. Dla dopuszczalności skargi na bezczynność organu nie ma znaczenia okoliczność z jakich powodów określona decyzja, postanowienie lub inny akt nie zostały dokonane, a w szczególności czy bezczynność została spowodowana zawinioną lub niezawinioną opieszałością organu. Udostępnianie zaś informacji publicznej na wniosek następuje bez zbędnej zwłoki i nie później niż w terminie 14 dni - art. 13 ust. 1 ustawy z dnia 6 września 2001r. o dostępie do informacji publicznej (Dz. U. z 2014r., poz. 782, j.t.), za wyjątkiem sytuacji przewidzianych w art. 13 ust. 2 i art. 15 ust. 2. Stosownie do art. 13 ust. 2 jeżeli informacja publiczna nie może być udostępniona w terminie określonym w ust. 1, podmiot obowiązany do jej udostępnienia powiadamia w tym terminie o powodach opóźnienia oraz o terminie, w jakim udostępni informację, nie dłuższym jednak niż 2 miesiące od dnia złożenia wniosku. Udostępnianie informacji publicznej na wniosek następuje w sposób i w formie zgodnych z wnioskiem, chyba że środki techniczne, którymi dysponuje podmiot obowiązany do udostępnienia, nie umożliwiają udostępnienia informacji w sposób i w formie określonych we wniosku (art. 14 ust. 1). Ponadto trzeba mieć na uwadze, że zgodnie z art. 16 ust. 1 ustawy o dostępie do informacji publicznej odmowa udostępnienia informacji publicznej oraz umorzenie postępowania o udostępnienie informacji w przypadku określonym w art. 14 ust. 2 przez organ władzy publicznej następują w drodze decyzji. Do rozstrzygnięć podmiotów obowiązanych do udostępnienia informacji, niebędących organami władzy publicznej, o odmowie udostępnienia informacji oraz o umorzeniu postępowania o udostępnienie informacji przepisy art. 16 stosuje się odpowiednio. Wnioskodawca może wystąpić do podmiotu, o którym mowa w ust. 1, o ponowne rozpatrzenie sprawy. Do wniosku stosuje się odpowiednio przepisy dotyczące odwołania (art. 17 ustawy). Na ograniczenia w zakresie udzielenia informacji publicznej wskazuje art. 5 ustawy o dostępie do informacji publicznej. Stosownie do tej regulacji prawnej organ może ograniczyć dostęp do żądanych informacji publicznych np. ze względu na prywatność osoby fizycznej lub z uwagi na ochronę informacji niejawnych lub innych tajemnic ustawowo chronionych. Nie jest natomiast odmową udzielenia informacji publicznej wskazanie, że się ich nie posiada. Jednakże o tym fakcie organ winien powiadomić wnioskodawcę pisemnie, wskazując – jeśli posiada taką wiedzę, gdzie zainteresowany żądane informacje może uzyskać. Organ nie ma natomiast obowiązku wydawania w takiej sytuacji decyzji administracyjnej (por. wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego w Warszawie z 27 września 2002r., II SAB 289/02). W sytuacji zaś gdy wnioskodawca żąda udzielenia informacji, które nie są informacjami publicznymi, lub takich informacji publicznych, w stosunku do których tryb dostępu odbywa się na odrębnych zasadach, organ nie ma obowiązku wydawania decyzji o odmowie udzielenia informacji, lecz zawiadamia jedynie wnoszącego, że żądane dane nie mieszczą się w pojęciu objętym przedmiotową ustawą (por. wyrok NSA Ośrodek Zamiejscowy w Lublinie z 20 czerwca 2002r., II SA/Lu 507/02). W ocenie Sądu wnioskowane przez stronę skarżącą informacje mają charakter informacji publicznych. Nie ulega to wątpliwości, ponieważ żądane dane dotyczą podmiotu realizującego zadania publiczne czyli Gminy, reprezentowanej przez Burmistrza. Ponadto przedmiotem wniosku strony skarżącej są dokumenty, które bez wątpienia mają charakter oficjalnych umów na obsługę prawną publicznych podmiotów. Burmistrz udostępnił, po anonimizacji niektórych danych, odpisy umów na obsługę prawną Urzędu Miasta i Gminy za rok 2014 i 2015 oraz odpisy umów na obsługę prawną jednostek organizacyjnych gminy za ten okres. Utajnione zostały miesięczne kwoty za obsługę prawną danych jednostek, których dotyczyły poszczególne umowy. Biorąc pod uwagę powyższe okoliczności oraz regulacje prawne określające sposób udzielania informacji publicznych, w ocenie Sądu należy stwierdzić, że organ nie rozpoznał w prawidłowy sposób wniosku strony z 4 kwietnia 2016 r. o udostępnienie jej informacji publicznej. Skoro wniosek strony dotyczy informacji publicznej to organ powinien jej udzielić bądź odmówić jej udzielenia ze względu na inne dobra prawnie chronione (prywatność, ochrona danych osobowych, tajemnica służbowa). Jednak odmawiając udzielenia wnioskowanej informacji publicznej, organ zobowiązany jest to uczynić w procesowej formie decyzji. Tego jednak w zakresie danych dotyczących kwot za obsługę prawną podmiotów, nie uczyniono. W tym stanie rzeczy, na podstawie art. 149 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, Sąd orzekł, jak w pkt 1 sentencji wyroku i zobowiązał Burmistrza do rozpoznania wniosku skarżącego z dnia 4 kwietnia 2016r. w zakresie wartości żądanych umów na obsługę prawną Urzędu Miasta i Gminy oraz jednostek organizacyjnych gminy w 2014r. i 2015r. Wskazać należy stronie skarżącej, że Sąd nie był władny zobowiązać organu do udzielenia pełnych wnioskowanych informacji. Z uwagi na to, że żądane informacje w pozostałej części zostały stronie ujawnione, Sąd w tym zakresie w pkt 2 oddalił skargę. Organ bowiem – jak wskazano wyżej – po anonimizacji danych dotyczących wynagrodzenia – przesłał stronie umowy dotyczące obsługi prawnej Urzędu Miasta i Gminy i jednostek organizacyjnych gminy za 2014 r. i 2015 r. Wskazać dalej należy, że organ w odpowiedzi na wniosek z 19 kwietnia 2016 r. przekazał również stronie wykazy umów za 2015 i 2016 r. Udostępnił je w takiej formie w jakiej je posiadał. Stwierdził przy tym w odpowiedzi na skargę, że prowadzone przez Urząd Miasta i Gminy wykazy umów nie zawierają wartości umów i w takiej formie odpis wykazów został stronie udostępniony. Zwrócić należy uwagę, że jeśliby strona skarżąca chciała otrzymać konkretne informacje ze ściśle wskazanych umów, to powinna wystąpić ze stosownym wnioskiem, w którym precyzyjnie określiłaby zakres interesujących ją informacji, ewentualnie z wnioskiem o uzyskanie informacji przetworzonej obejmującej te dane, które w wykazach nie zostały umieszczone. Wskazać należy, że Sąd nie bada jakości udzielonej informacji publicznej. Skoro organ twierdzi, że wykazów umów w formie żądanej przez stronę nie posiada, to Sąd nie miał uprawnień procesowych do nakazania w tym postępowaniu organowi wytworzenia takich informacji, czy też zweryfikowania twierdzeń organu odnośnie do formy posiadanych wykazów umów. Jednocześnie Sąd stwierdził w pkt 3, że bezczynność organu nie miała miejsca z rażącym naruszeniem prawa. Na ocenę taką wpłynął fakt, że organ udostępnił w zdecydowanej większości żądane informacje. Co do wniosku z 19 kwietnia 2016 r., uczynił to po uprzednim poinformowaniu skarżącego o kosztach wygenerowania wnioskowanych informacji. Nie może być zatem mowy w tym przypadku o naruszeniu terminu do udostępnienia wnioskowanych informacji. Poza tym Sąd nie dopatrzył się w działaniach organu umyślności, a jedynie braku wiedzy co do prawidłowego załatwienia wniosku strony w zakresie utajnionych informacji. Z uwagi na to, że bezczynność organu nie miała miejsca z rażącym naruszeniem prawa, Sąd w pkt 4 orzekł o nie wymierzeniu organowi grzywny. O kosztach orzeczono w pkt 5 stosownie do art. 200 w związku z art. 205 § 1 powołanej ustawy.