II SAB/Ol 55/11

Dnia 27 września 2011 roku Wojewódzki Sąd Administracyjny w Olsztynie w składzie następującym: Przewodnicząca Sędzia WSA Beata Jezielska (spr.) Sędziowie Sędzia WSA Hanna Raszkowska Sędzia WSA Alicja Jaszczak-Sikora Protokolant specjalista Wojciech Grabowski po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 27 września 2011 roku sprawy ze skargi A.K. na przewlekłe prowadzenie postępowania przez Dyrektora Powiatowego Urzędu Pracy działającego z upoważnienia Starosty w przedmiocie rozpoznawania wniosku z dnia 23 maja 2011 roku o skierowanie na szkolenie - oddala skargę. W dniu 23 maja 2011r. A. K. wystąpił do Powiatowego Urzędu Pracy w B. z wnioskiem o wysłanie go na kurs szkoleniowy w celu podniesienia kwalifikacji zawodowych. Podał, iż jest osobą bezrobotną zarejestrowaną w urzędzie pracy i od dłuższego czasu poszukującą pracy. Wskazał, iż chciałby odbyć kurs prawa jazdy oraz operatora wózków widłowych lub operatora koparko-ładowarki. Wyjaśnił, iż odbycie tych kursów poszerzy jego kwalifikacje zawodowe i umożliwi mu znalezienie pracy. Pismem z dnia 9 czerwca 2011r. Zastępca Dyrektora Powiatowego Urzędu Pracy w O. podała, iż podanie wnioskodawcy nie może być rozpatrzone pozytywnie, gdyż w przypadku szkoleń indywidualnych należy wykazać, iż ukończenie szkolenia przyczyni się do podjęcia pracy lub jest niezbędne do podjęcia własnej działalności gospodarczej. W tym celu do wniosku o skierowanie na szkolenie należy dołączyć oświadczenie pracodawcy, który zobowiąże się do zatrudnienia bezrobotnego pod warunkiem ukończenia wnioskowanego kursu. Pismem z dnia 11 czerwca 2011r. A. K. ponownie wystąpił do Dyrektora Powiatowego Urzędu Pracy w B., wnosząc o wskazanie mu podstawy prawnej twierdzeń zawartych w piśmie Zastępcy Dyrektora Urzędu oraz wydania rozstrzygnięcia zgodnego z przepisami ustawy o promocji zatrudnienia i instytucjach pracy oraz Kodeksu postępowania administracyjnego. Zarzucił, iż stanowisko prezentowane przez Powiatowy Urząd Pracy narusza ustawę o promocji zatrudnienia i instytucjach rynku pracy poprzez odmowę przyznania wnioskowanej pomocy bezrobotnemu. Podał, iż stanowisko to jest bezpodstawne, gdyż zgodnie z treścią art. 40 ustawy o promocji zatrudnienia i instytucjach rynku pracy urząd pracy zobowiązany jest sfinansować wnioskowane szkolenie, w szczególności iż na rynku pracy istnieją braki kadrowe na stanowiskach pracy z zakresu wnioskowanych szkoleń. Na potwierdzenie swojej tezy wnioskodawca dołączył wyciąg ze strony internetowej miasta "[...]" i okolic z ofertami pracy w zawodach, które obejmują wnioskowane szkolenia, a ponadto wskazał na możliwość otwarcia własnej działalności gospodarczej. Podniósł ponadto, iż stanowisko PUP nie pokrywa się z działaniami zatwierdzonymi "Planem szkoleń na 2011r. dla osób bezrobotnych i zarejestrowanych w Powiatowym Urzędzie Pracy w B. Zgodnie bowiem z powołanym planem osoba bezrobotna otrzymuje zgodę na wnioskowane szkolenie jeśli uzasadni jego celowość, co wnioskodawca uczynił w sowim piśmie. Pismem z dnia 20 czerwca 2011r. Dyrektor Powiatowego Urzędu Pracy w B. podtrzymała stanowisko zawarte w piśmie Zastępcy i wyjaśniła, że wymóg przedstawienia oświadczenia przyszłego pracodawcy, iż zobowiązuje się do zatrudnienia bezrobotnego pod warunkiem ukończenia wskazanego szkolenia wynika stąd, iż urząd pracy działa nie tylko w oparciu o ustawę o promocji zatrudnienia i instytucjach rynku pracy, ale także w oparciu o inne ustawy, rozporządzenia i uwarunkowania panujące na lokalnym rynku pracy. Wskazano, iż art. 40 ust. 3 ustawy o promocji zatrudnienia i instytucjach rynku pracy stanowi, iż starosta może skierować bezrobotnego na szkolenie. Zatem wbrew stanowisku wnioskodawcy nie jest do tego zobowiązany. Działania w zakresie aktywizacji zawodowej bezrobotnych są uzależnione od środków Funduszu Pracy, jakimi dysponuje urząd w danym roku budżetowym. Środki te w roku bieżącym są mocno ograniczone, co powoduje konieczność realizacji przedsięwzięć, które dają najwyższe efekty, czyli organizacja szkoleń pod konkretne zatrudnienie. Podano, iż takie stanowisko poparła Powiatowa Rada Zatrudnienia w B. pozytywnie opiniując Plan szkoleń na 2011r. Wskazano także, iż Fundusz Pracy to środki publiczne, w związku z tym muszą być wydatkowane zgodnie z ustawą o finansach publicznych, czyli z zachowaniem zasady uzyskiwania najlepszych efektów z danych nakładów. Ponadto wpływ na wybór działań zapewniających efektywność zatrudnieniową mają także cele i priorytety zakładane w Regionalnym Planie Działań na Rzecz Zatrudnienia na 2011r. w Województwie "[...]". A. K. wniósł do Wojewody zażalenie na niezałatwienie sprawy w terminie, lecz postanowieniem z dnia 4 lipca 2011r. odmówiono jego uwzględnienia. Podano, iż ustawa o promocji zatrudnienia i instytucjach rynku pracy nie wymaga załatwienia wniosku o skierowanie na szkolenie w drodze decyzji administracyjnej, lecz wystarczy o sposobie załatwienia takiego wniosku poinformować bezrobotnego zwykłym pismem. Takie pismo do bezrobotnego skierowano, a zatem organ nie pozostaje w bezczynności. W dniu 11 lipca 2011r. A. K. złożył do tut. Sądu skargę na bezczynność i przewlekłe prowadzenie sprawy przez Dyrektora Powiatowego Urzędu Pracy w B. działającego z upoważnienia Starosty B. w załatwieniu sprawy dotyczącej skierowania bezrobotnego na szkolenie. Wniósł o zobowiązanie Dyrektora PUP do wydania aktu administracyjnego, stwierdzenia, iż bezczynność lub przewlekłe prowadzenie sprawy miały miejsce z naruszeniem prawa oraz wymierzenie organowi grzywny. Podał, iż w dniu 23 maja 2011r. zwrócił się do organu z podaniem o sfinansowanie kursu szkoleniowego, mającego na celu podniesienie kwalifikacji zawodowych i zwiększenie szans na rynku pracy, lecz organ nie zakończył sprawy administracyjnej stosownym aktem administracyjnym oraz nie podjął w sprawie działania polegającego na uznaniu uprawnienia lub obowiązku. W ocenie skarżącego organ pozostaje w tej sprawie bezczynny oraz przewlekle zajmuje się sprawą. W odpowiedzi na skargę Dyrektor Powiatowego Urzędu Pracy w B. działająca z upoważnienia Starosty B. wniosła o jej odrzucenie lub oddalenie, opisując stan faktyczny sprawy. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Olsztynie zważył, co następuje: Podnieść należy, iż w myśl art. 1 § 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz.U. Nr 153, poz. 1269 ze zm.) sądy administracyjne sprawują kontrolę wykonywania administracji publicznej pod względem zgodności z prawem. Kontrola ta obejmuje również orzekanie w sprawach skarg na bezczynność organów. Zgodnie z art. 3 § 2 pkt 8 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.) skarga na bezczynność organu administracji przysługuje w sprawach, w których mogą być wydawane decyzje i postanowienia (art. 3 § 2 pkt 1,2 i 3 ustawy - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi) oraz w tych sprawach, w których mogą być wydawane akty lub podejmowane czynności z zakresu administracji publicznej dotyczące uprawnień lub obowiązków wynikających z przepisów prawa (art. 3 § 2 pkt 4 ustawy - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi). Skarga wniesiona w niniejszej sprawie nie zasługuje na uwzględnienie. Przede wszystkim należy podnieść, iż w skardze zarzucono organowi, iż nie załatwia sprawy dotyczącej skierowania skarżącego na szkolenie poprzez wydanie stosownego aktu administracyjnego, tj. decyzji, postanowienia lub aktu o odmowie wnioskowanego świadczenia lub o odmowie wydania takiego aktu. W ocenie Sądu stanowisko skarżącego nie jest uzasadnione. Wskazać należy, iż nie każda forma działania administracji publicznej w sprawie indywidualnej przyjmuje formę decyzji administracyjnej. W Komentarzu do Kodeksu postępowania administracyjnego autorstwa prof. Barbary Adamiak i prof. Janusza Borkowskiego (Wydawnictwo C.H. Beck Warszawa 2008 str. 474) zaprezentowane zostało stanowisko, iż z konstytucyjnej zasady działania organów władzy publicznej "na podstawie i w granicach prawa" (art. 7 Konstytucji RP) i z zasady ogólnej wyrażonej w art. 6 Kodeksu postępowania administracyjnego wynika, iż nie można domniemywać stosowania władczej i jednostronnej formy działania jaką jest decyzja administracyjna tylko z okoliczności sprawy lub z samego przepisu art. 104 Kodeksu postępowania administracyjnego, lecz podstawę do jej wydania trzeba wyprowadzić z powszechnie obowiązujących przepisów prawa materialnego. Art. 40 ust. 3 ustawy z dnia 20 kwietnia 2004r. o promocji zatrudnienia i instytucjach rynku pracy (Dz.U. z 2008r., nr 69, poz. 415 ze zm.) stanowi, iż starosta może skierować bezrobotnego na wskazane przez niego szkolenie, jeśli uzasadni on celowość tego szkolenia, a jego koszt w części finansowanej z Funduszu Pracy w danym roku nie przekroczy 30% przeciętnego wynagrodzenia. Z brzemienia tego przepisu nie wynika, aby skierowanie bezrobotnego na szkolenie, bądź odmowa takiego skierowania następowało w drodze decyzji administracyjnej. Co więcej w art. 9 ust. 1 powołanej ustawy zostały określone zadania samorządu powiatu w zakresie polityki rynku pracy. Przy czym pkt. 14 tego przepisu wskazuje, w jakich przypadkach następuje to w drodze decyzji administracyjnej. Skierowanie bezrobotnego na szkolenie bądź odmowa takiego skierowania w przepisie tym nie zostało wymienione. W ocenie Sądu zatem sprawa taka podlega załatwieniu w drodze czynności z zakresu administracji publicznej, o której mowa w art. 3 § 2 pkt 4 Prawa o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Podobne stanowisko prezentowane jest w wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Olsztynie z dnia 17 grudnia 2009r. (Sygn. akt II SA/Ol 615/09, LEX nr 583035) oraz w postanowieniu Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Szczecinie z dnia 15 października 2010r. (Sygn. akt II SA/Sz 893/10, dostępne w Internecie). Taka czynność w przedmiotowej sprawie została – wbrew stanowisku skarżącego – podjęta. Pismem z dnia 20 czerwca 2011r. podpisanym przez Dyrektora Powiatowego Urzędu Pracy w B., posiadającego upoważnienie Starosty B. do działania w tym zakresie, odmówiono skierowania skarżącego na wnioskowane przez niego szkolenie. Czynność ta podlega zaskarżeniu w trybie określonym przepisami ustawy – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. W związku z tym niezasadne jest twierdzenie skarżącego, iż organ jego sprawy nie załatwił. Nie można przy tym zarzucić organowi, iż załatwiał sprawę przewlekle. Skarżący wystąpił z pierwszym wnioskiem o skierowanie na szkolenie w dniu 23 maja 2011r., zaś pismo właściwego organu o odmowie skierowania na szkolenie datowane jest na 20 czerwca 2011r., a doręczone zostało skarżącemu w dniu 8 lipca 2011r. Zatem organ nie naruszył terminów określonych w art. 35 § 3 Kodeksu postępowania administracyjnego. Mając powyższe na uwadze na podstawie art. 151 ustawy - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi skargę należało oddalić.