II SAB/Ol 57/10

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Olsztynie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Beata Jezielska po rozpoznaniu w dniu 30 lipca 2010r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi M. i S. Ż. na bezczynność Burmistrza O. w przedmiocie rozpoznania wniosku skarżących w sprawie wydania decyzji o warunkach zabudowy postanawia 1. umorzyć postępowanie sądowe 2. zasądzić od Burmistrza O. na rzecz skarżących kwotę 340 zł (słownie: trzysta czterdzieści złotych) tytułem zwrotu kosztów postępowania sądowego M. i S. Ż. wnieśli skargę na bezczynność Burmistrza O. w rozpoznaniu ich wniosku z dnia 26 października 2007r. w sprawie wydania decyzji o warunkach zabudowy dla inwestycji polegającej na zmianie sposobu użytkowania istniejącego domu letniskowego na jednorodzinny budynek mieszkalny, na działce nr "[...]" obręb M. gmina O. Podali, iż po kilkukrotnym rozpatrzeniu ich wniosku Burmistrz O. wydał w dniu 24 kwietnia 2009r. decyzję odmawiającą ustalenia warunków zabudowy. Decyzja ta została uchylona przez Samorządowe Kolegium Odwoławcze w O. decyzją z dnia 14 września 2009r. Burmistrz nie wydał nowej decyzji w terminie określonym w art. 35 § 3 Kodeksu postępowania administracyjnego, ani nie zawiadomił skarżących o przyczynach zwłoki i nie wyznaczył nowego terminu załatwienia sprawy. W związku z tym skarżący wnieśli zażalenie na niezałatwienie sprawy w terminie przez organ do Samorządowego Kolegium Odwoławczego w O. Postanowieniem z dnia 22 stycznia 2010r. Kolegium wyznaczyło organowi I instancji 30-dniowy termin do załatwienia sprawy. Pomimo wyznaczonego terminu Burmistrz O. do chwili obecnej nie zareagował. W odpowiedzi na skargę Burmistrz O. podał, iż opóźnienie w postępowaniu spowodowane było dużym stopniem skomplikowania sprawy i dużym nagromadzeniem materiału dowodowego. Ponadto wyjaśnił, iż brak postanowienia o przedłużeniu terminu załatwienia sprawy spowodowany był zmianami personalnymi na stanowisku odpowiedzialnym za prowadzenie spraw dotyczących ustalania warunków zabudowy oraz skumulowaniem wniosków związane ze zbliżającym się sezonem budowlanym. Pismem z dnia 8 lipca 2010r. Burmistrz O. poinformował, iż Rada Miejska w O. podjęła w dniu 30 czerwca 2010r. uchwałę w sprawie przystąpienia do sporządzenia miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego dla fragmentu terenu położonego obrębie geodezyjnym M. "Obszar A" w gminie O., obejmującego również działkę "[...]", której dotyczy wniosek skarżących Podał, iż w związku z tym postanowieniem z dnia 7 lipca 2010r. zawieszono postępowanie administracyjne w sprawie wydania przedmiotowej decyzji o warunkach zabudowy, dołączając odpis tego postanowienia. Na wezwanie Sądu nadesłano także zwrotne potwierdzenia odbioru postanowienia przez skarżących. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Olsztynie zważył, co następuje: Przepis art. 54 § 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. nr 153, poz. 1270 ze zm.) umożliwia organowi, którego działanie lub bezczynność zaskarżono, uwzględnienie skargi w całości do dnia rozpoczęcia rozprawy. W takim przypadku Sąd umarza postępowanie na podstawie art. 161 § 1 pkt 3 powołanej ustawy, a skarżącemu przysługuje z mocy art. 201 § 1 tej ustawy zwrot kosztów postępowania sądowego od organu. Jak wskazano w uchwale Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 26 listopada 2008r. (Sygn. akt I OPS 6/08, opublik. ONSiWSA z 2009r. Nr 4 poz. 63, LEX 463487) przepis art. 161 § 1 pkt 3 Praw o postępowaniu przed sądami administracyjnymi ma zastosowanie także w przypadku, gdy po wniesieniu skargi na bezczynność – w sprawach określonych w art. 3 § 2 pkt 1-4a tej ustawy – organ wyda akt lub dokona czynności z zakresu administracji publicznej dotyczących uprawnień lub obowiązków wynikających z przepisów prawa, co do których pozostawał w bezczynności. W uzasadnieniu uchwały wskazano między innymi, iż wydanie decyzji przez organ lub innego aktu wyłącza możliwość uwzględnienia przez sąd skargi, nawet wówczas, gdy akt ten lub czynność zostały wydane z naruszeniem terminu przewidzianego do ich wydania. Z kolei warunkiem wydania wyroku oddalającego skargę jest jej niezasadność. Jednakże uwzględnienie skargi w trybie autokontroli dowodzi, iż nastąpiło naruszenie prawa nakazujące jej uwzględnienie, przynajmniej w dniu jej wniesienia do sądu. Fakt, iż organ usunął to naruszenie prawa we własnym zakresie, nie upoważnia sądu administracyjnego do wydania wyroku stwierdzającego bezzasadność zaskarżenia czynności organu. Fakt ten oznacza jedynie, iż między skarżącym a organem ustał spór co do legalności niepodjęcia w terminie określonego aktu lub czynności. Brak tego sporu jest równoznaczny z tym, że sprawa sądowoadministracyjna wygasa, a co za tym idzie – z bezprzedmiotowością dalszego postępowania w sprawie. Poza tym wskazano, iż w razie umorzenia postępowania z przyczyny określonej w art. 54 § 3 Prawa o postępowania przed sądami administracyjnymi skarżący ma możność ubiegania się o zasądzenie od organu na jego rzecz kosztów postępowania niezbędnych do celowego dochodzenia jego praw. W niniejszej sprawie przedmiotem skargi była bezczynność organu w rozpatrzeniu wniosku w wydaniu decyzji w przedmiocie warunków zabudowy. Wprawdzie do dnia rozpoczęcia rozprawy organ nie wydał żądanej decyzji, lecz w dniu 7 lipca 2010r. zostało wydane postanowienie w sprawie zawieszenia postępowania administracyjnego wszczętego wnioskiem skarżących. W tych okolicznościach stwierdzić należy, iż na dzień orzekania przez Sąd organ nie pozostaje już w bezczynności i dlatego nie jest możliwe uwzględnienie skargi. Stąd też mając na względzie powyższą uchwałę Naczelnego Sądu Administracyjnego orzeczono o umorzeniu postępowania jako bezprzedmiotowego. Skarżącym należy jednak wyjaśnić, iż przedmiotem postępowania w niniejszej sprawie była wyłącznie kwestia bezczynności organu. Sąd nie był zatem uprawniony do badania pod kątem zgodności z prawem postanowienia zawieszającego postępowanie administracyjne wydanego przez organ. W związku z powyższym na podstawie art. 161 § 1 pkt 3 ustawy - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi orzeczono jak w sentencji postanowienia. O kosztach orzeczono na podstawie art. 201 § 1 powołanej ustawy.