II SAB/Ol 58/05

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Olsztynie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia NSA Janina Kosowska Sędzia WSA Alicja Jaszczak - Sikora Asesor WSA Katarzyna Matczak (spr.) Protokolant Ewa Rychcik po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 6 października 2005 r. sprawy ze skargi F. G. na bezczynność Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego w przedmiocie nakazu rozbiórki obiektu budowlanego oraz podjęcia działań w zakresie doprowadzenia robót budowlanych do stanu zgodnego z prawem oddala skargę. F. G. wystąpił w dniu 5 lipca 2005r. do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Olsztynie ze skargą m.in. na bezczynność Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego w S. Strona skarżąca wniosła o podjęcie interwencji w sprawie, gdyż wbrew przepisom prawa budowlanego i jego rozporządzeniu wykonawczemu pp. W. i M. P. prowadzą roboty budowlane w budynku byłej remizy strażackiej położonej na działce nr 102 w miejscowości G., gm. P., czym naruszone zostały prawa strony. Podniesiono, że budynek ten wraz z gruntem stanowi enklawę otoczoną przez działki nr 103 i 105 stanowiące własność skarżącego oraz działkę nr 104 użytkowaną przez niego. Wyjaśniono, iż o prowadzonych robotach budowlanych w budynku remizy poinformowany został Powiatowy Inspektor Nadzoru Budowlanego w S. w sierpniu 2001 r., który początkowo stwierdził, że roboty te są wykonywane bez pozwolenia i zgłoszenia. Inwestorzy wybudowali także drewnianą szopę tuż przy granicy z działką skarżącego nr 105 i działką nr 101 stanowiącą drogę gminną, co uniemożliwia mu sprawne manewrowanie maszynami rolniczymi. Pomimo wielokrotnych monitów ze strony skarżącego Powiatowy Inspektor Nadzoru Budowlanego w S. nie załatwił, po jego myśli zgłoszonych mu spraw. W szczególności organ ten nie uznał, iż zamontowane w budynku remizy strażackiej dwa okna połaciowe zlokalizowane tam zostały z naruszeniem przepisów o umieszczaniu okien w ścianach budynku z zachowaniem odpowiednich odległości przewidzianych w rozporządzeniu wykonawczym do ustawy Prawo budowlane. Okna te bowiem umieszczone zostały w ścianie odległej od granicy jego nieruchomości mniejszej niż 3 m, a jako sąsiad nie wyrażał zgody na taką ich lokalizację. Wskazano, iż mimo wielokrotnego zajmowania się sprawą rozbiórki drewnianej szopy nigdy nie została ona zlikwidowana, zaś obecnie organ nadzoru budowlanego wydał decyzję umarzająca postępowanie w sprawie samowoli budowlanej. Skarżący podał, że kilkakrotnie zwracał się w tych sprawach do Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego lecz ten organ nadzoru budowlanego także nie potrafił załatwić sprawy po jego myśli. Utrzymał natomiast w mocy decyzję organu I instancji w przedmiocie umorzenia postępowania w sprawie samowolnej budowy szopy drewnianej przez pp. P. na działce nr 102 w miejscowości G. Wobec przedstawionych zarzutów strona skarżąca wniosła o: 1) odsunięcie lub rozebranie wybudowanej drewnianej szopy na działce nr 102 przez inwestorów W. i M. P. na odległość 4 m od granicy jego działki nr 105 i działki nr 101, 2) likwidację okna w ścianie szczytowej modernizowanego budynku od strony działki nr 104, wobec braku zgody na jego lokalizację z tej strony przez właścicieli sąsiadującej działki, 3) likwidację okna wykonanego w połaci dachowej od strony granicy działki nr 103, wobec faktu, iż budynek zlokalizowany jest w odległości mniejszej niż l m i braku zgody właściciela sąsiedniej nieruchomości na taką lokalizację. W odpowiedzi na skargę Powiatowy Inspektor Nadzoru Budowlanego w S. wniósł o oddalenie skargi. Wyjaśnił, iż w sprawie przebudowy budynku byłej remizy strażackiej na budynek mieszkalny została wydana decyzja Starosty S. z dnia 2 sierpnia 2002r. Nr "[...]", którą zatwierdzono projekt budowlany i udzielono inwestorom M. i W. P. pozwolenia na przebudowę i zmianę sposobu użytkowania tego obiektu. Decyzja ta była poprzedzona wcześniejszą decyzją Burmistrza Miasta P. z dnia 8 października 2001 r. Inwestorzy zgłosili do użytku parter budynku i w dniu 2 lutego 2004r. wydana im została decyzja o pozwoleniu na użytkowanie parteru budynku byłej remizy strażackiej. Pozostała część budynku tj. poddasze nie zostało dotychczas zgłoszone do użytkowania. Wyjaśnił, iż zamontowane okno połaciowe od strony działki nr 104 ma charakter tymczasowy na okres prowadzenia robót budowlanych, zaś wszystkie pozostałe okna są wykonane zgodnie z zatwierdzonym projektem budowlanym. Odnośnie wzniesionego przez inwestorów drewnianego budynku na działce nr 102 organ wyjaśnił, że budynek ten związany jest z przebudową remizy na budynek mieszkalny i stanowi zaplecze tej budowy. Zgodnie z art. 29 ust. l pkt 25 prawa budowlanego jego budowa nie wymagała uzyskania pozwolenia na budowę. Wskazano, iż zaplecze to znajduje się w odległości 0,8 m od granicy z działką nr 105 oraz w odległości l m od działki nr 101, stanowiącej drogę gminną i w sprawie tej przeprowadzone zostało postępowanie administracyjne zakończone ostateczną decyzją wydaną przez Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia 2 sierpnia 2004r. Obecnie organ nadzoru budowlanego nie prowadzi żadnego postępowania administracyjnego. Na rozprawie przed Wojewódzkim Sądem Administracyjnym w Olsztynie skarżący podał, iż w jego ocenie bezczynność Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego w S. polega na tym, iż nie nakazał zamurowania trzech okien, w tym dwóch dachowych, jak również nie została w tej sprawie wydana decyzja. Okna te przeszkadzają stronie skarżącej, gdyż jego budynek oddalony o 9 m jest nieco wyższy i można z niego widzieć co dzieje się w budynku sąsiada. Obecna na rozprawie uczestniczka postępowania – M. P. wniosła o nieuwzględnienie skargi. Wyjaśniła, iż budynek remizy strażackiej zakupiła w 1995r., przy czym wcześniej mieściła się tam szkoła, w której były cztery okna, które następnie częściowo zamurowano i zmniejszono dla potrzeb remizy. Podała, iż na modernizację i przebudowę budynku remizy otrzymała z mężem decyzję o ustaleniu warunków zabudowy i pozwolenie na budowę. W pozwoleniu tym były przewidziane dwa okna dachowe oraz jedno od strony szczytowej. Okno szczytowe nie jest usytuowane od strony działki p. G. Odnośnie szopy przyznała, iż pierwotnie pobudowano ją samowolnie lecz następnie rozebrano w związku z interwencją sąsiada. Obecna szopa jest postawiona na tym samym miejscu co poprzednio lecz już po uzyskaniu pozwolenia na budowę. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Olsztynie zważył, co następuje: Stosownie do regulacji zawartej w art. 3 § 2 pkt 8 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.), skargi na bezczynność organów administracji publicznej rozpoznają sądy administracyjne. Z bezczynnością organu administracji publicznej mamy do czynienia wówczas, gdy w prawnie ustalonym terminie organ, będący właściwym miejscowo i rzeczowo do załatwienia sprawy, nie podjął żadnych czynności w sprawie lub też nie zakończył postępowania wydaniem w terminie decyzji, postanowienia bądź innego niż poprzednio wymienione aktu administracyjnego lub nie podjął stosownej czynności, do której był prawnie zobowiązany - m.in. wyrok NSA z dnia 8 października 1999r. sygn. akt IV SAB 43/99, niepublikowany. W rozpatrywanej sprawie, przedmiotem skargi jest bezczynność Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego w S. w zakresie nie wydania decyzji nakazującej zamurowanie trzech okien w modernizowanym budynku remizy strażackiej na działce nr 102 w miejscowości G. gm. P. oraz nie wydania decyzji nakazującej rozbiórkę zlokalizowanej na tejże nieruchomości drewnianej szopy. W ocenie Sądu przedmiotowa skarga nie zasługuje na uwzględnienie, bowiem nie zaistniały przesłanki formalnoprawne określające stan bezczynności organu administracji publicznej. Powiatowemu Inspektorowi Nadzoru Budowlanego w S. nie można, wbrew stanowisku skarżącego, skutecznie postawić zarzutu bezczynności. Zauważyć należy, że przedmiotowa skarga jest dopuszczalna, bowiem przed jej wniesieniem do Sądu, skarżący stosownie do art. 52 § l ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, wyczerpał tryb zaskarżenia i w dniu 3 i 24 listopada 2003r. wniósł skargę na bezczynność Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego w S. do Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego, która spełnia wymogi zażalenia z art. 37 kpa. Na wstępie wyjaśnić należy, że celem skargi na bezczynność jest zobligowanie organu administracji publicznej do podjęcia działań, o których mowa w art. 3 § 2 pkt 1-4 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Zgodnie bowiem z art. 149 tej ustawy, Sąd uwzględniając skargę na bezczynność organu zobowiązuje ten organ do wydania w określonym terminie aktu lub dokonania czynności lub stwierdzenia albo uznania uprawnienia lub obowiązku wynikających z przepisów prawa. W rozpoznawanej sprawie, decydujące znaczenie ma okoliczność, czy faktycznie Powiatowy Inspektor Nadzoru Budowlanego w S. pozostaje w bezczynności w zakresie spraw przywołanych w niniejszej skardze. Z przekazanych Sądowi akt dotyczących przeprowadzonego postępowania w sprawie wybudowania budynku gospodarczego stanowiącego zaplecze budowy wynika, że Powiatowy Inspektor Nadzoru Budowlanego w S. w dniu 21 czerwca 2004r. wydał decyzję Nr "[...]"., którą umorzył postępowanie administracyjne prowadzone w sprawie wybudowanej drewnianej szopy przez M. i W. P. jako zaplecza budowy zlokalizowanej na terenie działki nr 102 położonej w miejscowości G. gm. P. Decyzja ta, po rozpatrzeniu odwołania F. G., została utrzymania w mocy decyzją Wojewódzkiego Inspektora Nadzory Budowlanego z dnia 3 sierpnia 2004r. Decyzja organu odwoławczego, mimo pouczenia o możliwości jej zaskarżenia do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Olsztynie, stała się ostateczna i prawomocna. Skoro strona skarżąca nie zakwestionowała podjętego wówczas rozstrzygnięcia, to nie może obecnie skutecznie podnosić zarzutu, iż organ nadzoru budowlanego I instancji pozostaje bezczynny w rozpatrzeniu jej wniosku dotyczącego rozebrania drewnianej szopy wybudowanej w ramach samowoli budowlanej, skoro organ ten orzekł, iż nie zachodzi okoliczność wynikająca z art. 48 ust. l ustawy z dnia 7 lipca 1994r. Prawo budowlane (Dz.U. z 2003r. Nr 207, poz. 2016, ze zm.) tj. brak podstaw do stwierdzenia, że obiekt ten został wybudowany w ramach samowoli budowlanej. W tym bowiem zakresie Powiatowy Inspektor Nadzoru Budowlanego w S., jak również organ odwoławczy wypowiedziały się w wydanych decyzjach administracyjnych. Odnośnie kolejnego zarzutu dotyczącego pozostawania Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego w S. w bezczynności z uwagi na brak decyzji nakazującej zamurowanie trzech okien w modernizowanym i przebudowywanym na budynek mieszkalny budynku remizy, wyjaśnić pozostaje, że inwestorzy – M. i W. P. legitymują się decyzją Starosty S. z dnia 2 sierpnia 2002r. nr "[...]".. Decyzją tą zatwierdzono projekt budowlany i wydano pozwolenie na przebudowę i zmianę sposobu użytkowania budynku remizy na budynek o funkcji mieszkalnej zlokalizowanego na działce nr 102 w miejsc. G. gm. P. Wobec powyższego stwierdzone przez organ nadzoru budowlanego I instancji prace budowlane w budynku remizy prowadzone są w oparciu o posiadane pozwolenie budowlane. Brak jest wobec tego podstaw do postawienia zarzutu, iż organ nadzoru budowlanego pozostaje w bezczynności w tej sprawie, skoro prace budowlane są prowadzone w oparciu o posiadane pozwolenie budowlane. Nadto decyzją Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego w S. z dnia 2 lutego 2004r. Nr "[...]"., podjętą na podstawie art. 59 ust. l w związku z art. 55 ust. 2 ustawy Prawo budowlane, wydano pozwolenie na użytkowanie w poziomie parteru przebudowywanego budynku remizy strażackiej na budynek mieszkalny. Odnośnie oczekiwania strony skarżącej, iż Sąd jednoznacznie wypowie się o obowiązujących przepisach regulujących możliwość umieszczania okien w obiektach budowlanych w ścianach zlokalizowanych w odległości niniejszej niż 3 m od granicy z inną działką pozostaje wyjaśnić, iż w tej kwestii Sąd byłby władny merytorycznie się wypowiedzieć jedynie wówczas, gdyby przedmiotem skargi była konkretna decyzja organu administracji architektoniczno - budowlanego, bądź organu nadzoru budowlanego. Wówczas bowiem sąd administracyjny dokonałby kontroli legalności - zgodności z przepisami obowiązującego prawa - podjętych decyzji administracyjnych, nie może zaś tego uczynić w sytuacji, gdy przedmiotem skargi uczyniono bezczynność Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego w S. Jak wskazywano bowiem wyżej w przypadku bezczynności Sąd kontroluje jedynie, czy w prawnie ustalonym terminie organ, będący właściwym miejscowo i rzeczowo do załatwienia sprawy, nie podjął żadnych czynności w sprawie lub też nie zakończył postępowania wydaniem w terminie decyzji, postanowienia bądź innego niż poprzednio wymienione aktu administracyjnego lub nie podjął stosownej czynności, do której był prawnie zobowiązany. Przeprowadzona kontrola nie wykazała bezczynności Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego w S. w sprawach podniesionych przez F. G.. W tym stanie sprawy, o skuteczności skargi na bezczynność nie może przesądzać okoliczność, iż podejmowane przez organ administracji publicznej - nadzoru budowlanego czynności i rozstrzygnięcia nie są satysfakcjonujące dla skarżącego. W świetle powyższego, skarga, z mocy art. 151 ustawy z 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153 poz. 1270, ze zm.) podlega oddaleniu.