II SAB/Ol 59/17

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Olsztynie w składzie następującym: Przewodniczący sędzia WSA Piotr Chybicki Sędziowie sędzia WSA Beata Jezielska sędzia WSA Adam Matuszak (spr.) Protokolant specjalista Małgorzata Krajewska po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 24 października 2017 r. sprawy ze skargi Stowarzyszenia A na bezczynność Marszałka Województwa w udostępnieniu informacji publicznej I. umarza postępowanie sądowe w zakresie udostępnienia informacji publicznej; II. stwierdza, że organ dopuścił się bezczynności w rozpoznaniu wniosku; III. stwierdza, że bezczynność nie miała miejsca z rażącym naruszeniem prawa; IV. zasądza od Marszałka Województwa na rzecz skarżącego kwotę 597 zł (pięćset dziewięćdziesiąt siedem złotych), tytułem zwrotu kosztów postępowania sądowego. Z przekazanych Wojewódzkiemu Sądowi Administracyjnemu w Olsztynie akt sprawy wynika, że w dniu 8 kwietnia 2016 r. "[...]" dalej wskazywane jako: "Stowarzyszenie", zwróciło się do "[...]" drogą elektroniczną, o udostępnienie informacji publicznej w zakresie obejmującym udzielenie odpowiedzi na pytania w zakresie: - nagród otrzymywanych przez wszystkich pracowników poprzez podanie ich imienia i nazwiska, kwoty oraz uzasadnienia w roku 2015 i 2016; - wynagrodzenia otrzymanego przez wszystkich pracowników poprzez podanie imienia oraz kwoty wypłaconego wynagrodzenia zasadniczego wraz z dodatkami (bez wyszczególnienia dodatków) w miesiącu marcu 2016 r. Następnie pismem z dnia 23 sierpnia 2016 r., które zostało nadane w Urzędzie Pocztowym w dniu 24 sierpnia 2016r. (akta sądowe, k - 6), Stowarzyszenie wywiodło skargę na bezczynność Marszałka Województwa, wnosząc o: stwierdzenie bezczynności Marszałka Województwa poprzez nieudostępnienie informacji publicznej na wniosek z dnia 8 kwietnia 2016 r. ; zobowiązanie tego podmiotu do rozpoznania wskazanego wniosku skarżącego o udostępnienie informacji publicznej; stwierdzenie, że bezczynność miała miejsce z rażącym naruszeniem prawa i wymierzenie grzywny. Pismem z dnia 8 września 2016 r., podmiot zobowiązany udzielił odpowiedzi na wniosek skarżącego z dnia 8 kwietnia 2016 r. W odpowiedzi na skargę Marszałek Województwa wniósł o jej odrzucenie lub ewentualnie oddalenie, wskazując, że pismem z dnia 8 września 2016r. udzielił wnioskowanej informacji. Podał, że o skierowaniu wniosku do organu dowiedział się dopiero w wyniku wniesienia przez Stowarzyszenie skargi do Sądu. Z poczynionych ustaleń bowiem wynika, że wniosek Stowarzyszenia z dnia 8 kwietnia 2016 r. przesłany za pośrednictwem poczty elektronicznej został umieszczony przez program służący do odbioru tej poczty do folderu zawierającego wiadomości oznaczone jako spam (który został następnie opróżniony). W rezultacie przed wniesieniem przez Stowarzyszenie skargi, organ nie posiadał informacji o wniesieniu przez Stowarzyszenie wniosku oraz jego treści. Z treścią wniosku Marszałek Województwa zapoznał się dopiero w dniu 30 sierpnia 2016 r. i po niezwłocznym jego rozpoznaniu udzielił odpowiedzi, pismem z dnia 8 września 2016 r. W piśmie procesowym z dnia 12 stycznia 2017r., Marszałek Województwa, wniósł o ewentualne umorzenie postepowania sądowego w sprawie jako bezprzedmiotowego oraz oddalenie wniosku o wymierzenie organowi grzywny, stwierdzając że Marszałek Województwa po wniesieniu skargi załatwił wniosek Stowarzyszenia i udzielił mu wnioskowanej informacji. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Olsztynie zważył, co następuje: Stosownie do art. 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. z 2016 r., poz. 1066), sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. Natomiast zgodnie z treścią art. 3 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2017 r. poz. 1369 ze zm., dalej jako: p.p.s.a.), sądy administracyjne sprawują kontrolę działalności administracji publicznej i stosują środki przewidziane w ustawie, zaś kontrola tej działalności, zgodnie z § 2 pkt 8 tego przepisu, obejmuje orzekanie w sprawach skarg na bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania w przypadkach określonych w pkt 1-4 lub przewlekłe prowadzenie postępowania w przypadku określonym w pkt 4a. Badając skargę na bezczynność w przedmiocie udzielenia informacji publicznej trzeba mieć na względzie, że zgodnie z art. 13 ust. 1 ustawy z dnia 6 września 2001 r. o dostępie do informacji publicznej (Dz. U. z 2016 r., poz. 1764), udostępnienie informacji na wniosek następuje bez zbędnej zwłoki, nie później jednak niż w terminie 14 dni, z wyjątkiem sytuacji przewidzianej w art. 13 ust. 2 i art. 15 ust. 2 ustawy. Udostępnienie informacji publicznej jest czynnością materialno-techniczną. Podmiot zobowiązany do udostępnienia informacji publicznej może odmówić udzielenia tej informacji z uwagi na ochronę informacji niejawnych lub innych tajemnic ustawowo chronionych. Jednakże, jeśli organ odmawia udostępnienia informacji, to obowiązany jest tego dokonać w procesowej formie decyzji administracyjnej. Natomiast w sytuacji, gdy organ wnioskowaną informacją nie dysponuje, jest zobligowany powiadomić pisemnie o tym fakcie wnioskodawcę. Dopiero przejaw działalności organu w jednej z tych form działania, zwalnia podmiot obowiązany do udzielenia informacji publicznej z zarzutu bezczynności. Wyjaśnić także należy, że instytucja skargi na bezczynność organu, o której mowa w art. 149 p.p.s.a., ma na celu ochronę strony przez doprowadzenie do wydania przez organ rozstrzygnięcia w sprawie oraz ustalenia, czy bezczynność organu nastąpiła z rażącym naruszeniem prawa. W obecnym stanie prawnym rozpoznanie skargi na bezczynność organu, na podstawie art. 149 § 1 p.p.s.a., polega nie tylko na zobowiązaniu organu do wydania w określonym terminie aktu. Załatwienie przez organ wniosku strony w toku postępowania sądowego, po wniesieniu skargi, nie zwalnia sądu administracyjnego z obowiązku zbadania, czy bezczynność, której się dopuścił, miała miejsce z rażącym naruszeniem prawa (art. 149 § 1a p.p.s.a.). W takiej sytuacji umorzenie postępowania sądowego może dotyczyć jedynie zobowiązania organu do wydania, dokonania czynności, ponieważ tylko w tym zakresie postępowanie to stało się bezprzedmiotowe w rozumieniu art. 161 § 1 pkt 3 p.p.s.a. (uchwała 7 sędziów NSA z dnia 26 listopada 2008 r., I OPS 6/08, ONSAiWSA z 2009 r., z. 4, poz. 63). Bezsprzecznie Marszałek Województwa rozpoznał przedmiotowy wniosek strony i choć po wniesieniu skargi, która została nadana w dniu 24 sierpnia 2016 r., to jednak udzielił stronie - pismem z 8 września 2016 r., odpowiedzi na jej wniosek. Dlatego też Sąd na podstawie art. 161 § 1 pkt 3 p.p.s.a w pkt. I umorzył postępowanie sądowoadministracyjne w przedmiocie udzielenia informacji publicznej. Zaistniała bezczynność nie nastąpiła z rażącym naruszeniem prawa. Samo uchybienie terminowi z art. 13 ustawy o dostępie do informacji publicznej nie przesądza o rażącym charakterze bezczynności. W niniejszej sprawie podmiot zobowiązany do udzielenia informacji publicznej wprawdzie naruszył termin ustawowy do załatwienia wniosku strony, jednakże wskazane naruszenie miało charakter przypadkowy, a zawinienie organu było nieznaczne, albowiem nie wynikało z celowego działania czy poważnego zaniedbania. Za wiarygodne Sąd uznał stwierdzenie Marszałka Województwa, że wniosek Stowarzyszenia z dnia 8 kwietnia 2016 r., przesłany za pośrednictwem poczty elektronicznej został umieszczony przez program służący do odbioru tej poczty do folderu zawierającego wiadomości oznaczone jako spam. W rezultacie przed wniesieniem przez Stowarzyszenie skargi, organ nie posiadał informacji o wniesieniu przez nie wniosku oraz jego treści. Organ po zapoznaniu się z tym wnioskiem w dniu 30 sierpnia 2016 r. i po niezwłocznym jego rozpoznaniu udzielił odpowiedzi, pismem z dnia 8 września 2016 r. Zatem uznać należało, że bezczynność adresata wniosku nie miała postaci kwalifikowanej. Brak było zatem podstaw, by zwłoce podmiotu zobowiązanego do rozpoznania wniosku o udostępnienie informacji publicznej przypisać charakter rażący. Zatem, podstawie art. 149 § 1 p.p.s.a. orzekł jak w pkt II i III sentencji wyroku. O kosztach postępowania Sąd orzekł w pkt IV na podstawie art. 200 p.p.s.a w związku z art. 205 § 2 p.p.s.a.