II SAB/Ol 63/25

Dnia 14 października 2025 roku Wojewódzki Sąd Administracyjny w Olsztynie w składzie następującym: Przewodniczący sędzia WSA Piotr Chybicki Sędziowie sędzia WSA Tadeusz Lipiński (spr.) asesor WSA Grzegorz Klimek po rozpoznaniu w trybie uproszczonym w dniu 14 października 2025 roku sprawy ze skargi S. O. na bezczynność Komendanta Oddziału Żandarmerii Wojskowej w E. w wydaniu decyzji udzielającej pozwolenia na broń palną do celów kolekcjonerskich postanawia 1) odrzucić skargę; 2) zwrócić stronie skarżącej S. O. uiszczony wpis od skargi w kwocie 100 złotych (sto). W dniu 29 kwietnia 2025 r. S. O., działając przez pełnomocnika, złożył do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Olsztynie skargę na bezczynność Komendanta Oddziału Żandarmerii Wojskowej w [...] w przedmiocie wydania decyzji udzielającej pozwolenia na broń palną do celów kolekcjonerskich w sprawie prowadzonej pod numerem [...]. Pełnomocnik skarżącego zarzucił naruszenie art. 35 § 3 Kodeksu postępowania administracyjnego, poprzez niewydanie decyzji w terminie 60 dni od złożenia wniosku, i art. 7, 8 § 1 oraz 12 § 1 k.p.a., poprzez prowadzenie sprawy przez okres dłuższy niż niezbędny. Wniósł o zobowiązanie organu do niezwłocznego wydania decyzji udzielającej pozwoleń na broń palną do celów kolekcjonerskich, stwierdzenie, że organ dopuścił się rażącego naruszenia prawa w postaci pozostawania w stanie bezczynności i przyznanie od organu, na podstawie art. 149 § 2 p.p.s.a., sumy pieniężnej w najwyższej możliwej wysokości. W uzasadnieniu wskazano, że skarżący złożył wniosek o pozwolenie na broń 15 maja 2024 r. W trakcie postępowania przedłożył wszystkie wymagane dokumenty. Co prawda, organ przedłużył postępowanie w trybie art. 36 § 1 k.p.a., jednakże uczynił to ponad dwukrotnie, a terminu w ostatecznym rozrachunku nie dochował. Co więcej, 5 lutego 2025 r. skarżący złożył ponaglenie do Komendanta Głównego Żandarmerii Wojskowej, a organ ten, postanowieniem z 19 lutego 2025 r., stwierdził że Komendant Oddziału Żandarmerii w [...], dopuścił się bezczynności i wyznaczył termin 14 dni na wydanie decyzji w sprawie. Do dnia sporządzenia skargi organ nie wydał decyzji. Organ miał prawo wyznaczyć nowy termin załatwienia sprawy zgodnie z art. 36 k.p.a., ale takie uprawnienie przysługuje tylko raz w toku postępowania. W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej odrzucenie, wskazując, że 11 kwietnia 2025 r. wydał decyzje nr 1455, w której orzekł wydaniu skarżącemu wnioskowanego pozwolenia. Z ostrożności procesowej przedstawił też obszerne uzasadnienie twierdzenia, że nie dopuścił się bezczynności. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Olsztynie zważył, co następuje: Merytoryczne rozpoznanie zasadności skargi poprzedzone jest w postępowaniu przed sądem administracyjnym badaniem dopuszczalności jej wniesienia. W myśl art. 3 § 2 pkt 8 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2024 r. poz. 935 ze zm., dalej p.p.s.a.), przedmiotem zaskarżenia do sądu administracyjnego może być bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania w przypadkach określonych w pkt 1-4 lub przewlekłe prowadzenie postępowania w przypadku określonym w pkt 4a. W tym zakresie przedmiotem sądowej kontroli nie jest określony akt lub czynność organu administracji, lecz ich brak. Z treści art. 37 § 1 pkt 1 k.p.a. wynika, że bezczynność to stan niezałatwienia sprawy w określonym przepisami terminie. Przewlekłość zaś występuje, gdy postępowanie jest prowadzone dłużej niż jest to niezbędne do załatwienia sprawy (art. 37 § 1 pkt 2 k.p.a.). W orzecznictwie przyjmuje się w związku z tym, że bezczynność organu administracji publicznej ma miejsce wówczas, gdy w prawnie ustalonym terminie organ administracji publicznej nie podjął żadnych czynności w sprawie lub gdy wprawdzie prowadził postępowanie w sprawie, jednakże, mimo istnienia ustawowego obowiązku, nie zakończył go wydaniem w terminie decyzji, postanowienia lub też innego aktu lub nie podjął stosownej czynności. Natomiast przez przewlekłość postępowania przed organem administracji publicznej należy rozumieć brak należytego zaangażowania organu w załatwieniu sprawy. Przewlekłość postępowania obejmuje takie przypadki prowadzenia postępowania jak np.: wykonywanie czynności w dużym odstępie czasu, wykonywanie czynności pozornych powodujących, że formalnie organ nie jest bezczynny, mnożenie przez organ czynności dowodowych ponad potrzeby wynikające z istoty sprawy, stan zastoju procesowego wynikający z zaniechania lub wadliwości działań organu. W niniejszej sprawie organ, któremu skarżący zarzuca bezczynność w przedmiocie wydania decyzji udzielającej pozwolenia na broń palną do celów kolekcjonerskich, postępowanie to zakończył decyzją z 11 kwietnia 2025 r. Decyzja ta została wysłana do skarżącego z pismem przewodnim z 23 kwietnia 2025 r., a jej doręczenie nastąpiło 2 maja 2025 r. W momencie wniesienia skargi (29 kwietnia 2025 r.) organ nie pozostawał więc w zwłoce w załatwieniu wniosku. Zgodnie z uchwałami Naczelnego Sądu Administracyjnego (z 22 czerwca 2020 r., II OPS 5/19 i 7 marca 2022 r., II OPS 1/21), skarga na bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania wniesiona po zakończeniu przez organ administracji publicznej prowadzonego postępowania poprzez wydanie decyzji jest niedopuszczalna i podlega odrzuceniu na podstawie art. 58 § 1 pkt 6 p.p.s.a. Zgodnie z art. 269 § 1 p.p.s.a., skład orzekający jest związany stanowiskiem wyrażonym w tych uchwałach. W wyroku z 26 marca 2025 r. (III OSK 298/25) NSA potwierdził, że treść obydwu wskazanych uchwał oparta jest na ogólnym spostrzeżeniu, zgodnie z którym wydanie aktu w sprawie administracyjnej sprawia, że ewentualny stan bezczynności (przewlekłości) staje się stanem historycznym, co z kolei oznacza, że skarga wniesiona w czasie, w którym bezczynność (przewlekłość) jest już takim właśnie stanem historycznym, podlega odrzuceniu jako niedopuszczalna na podstawie art. 58 § 1 pkt 6 p.p.s.a. Wobec powyższego należało postanowić jak w sentencji. O zwrocie uiszczonego orzeczono stosownie do art. 232 § 1 pkt 1 p.p.s.a.