II SAB/Ol 64/09

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Olsztynie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Tadeusz Lipiński po rozpoznaniu na posiedzeniu niejawnym w dniu 22 lutego 2010r. sprawy ze skargi Z. J. i L. J. na bezczynność Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego w przedmiocie rozpoznania zażalenia złożonego w trybie art. 37 kpa na bezczynność Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego postanawia odrzucić skargę. W skardze z dnia 6 października 2009r. skarżący Z. J. oraz L. J. wskazali, że w dniu 18 czerwca 2009r. ich pełnomocnik R. P. skierował skargę na bezczynność Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego, który pozostawał w zwłoce w wydaniu decyzji o użytkowanie nadbudowy budynku przy ulicy A. Skarżący wskazali, że nie otrzymali do tej pory od Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego odpowiedzi na swoją skargę na bezczynność Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego. Zdaniem strony skarżącej organ nie wywiązuje się z procesowego rozpoznania sprawy przez wydanie decyzji zgodnie z art. 104 kpa od lutego 2007r., a tym samym przez okres 2 lat i 8 miesięcy pozostaje w bezczynności W piśmie procesowym z dnia 4 grudnia 2009r. strona skarżąca potwierdziła, że jej skarga z dnia 6 października 2009r. na bezczynność Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego jest jednocześnie skargą na bezczynność Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego. Następnie na podstawie zarządzenia sędziego tut. Sądu skarżący zostali wezwani do przedstawienia informacji czy w sprawie dotyczącej bezczynności Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego w przedmiocie rozpoznania zażalenia złożonego w trybie art. 37 kpa na bezczynność Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego, zostało wniesione zażalenie do Głównego Inspektora Nadzoru Budowlanego. Skarżących wezwano przy tym o przedstawienie ewentualnego odpisu zażalenia, w terminie 7 dni od daty doręczenia wezwania do uzupełnienia braków formalnych pod rygorem odrzucenia skargi. W odpowiedzi w piśmie procesowym, które wpłynęło do tut. Sądu w dniu 21 stycznia 2010r. skarżący poinformowali, że nie wnosili zażalenia jako środka prawnego na bezczynność Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego w rozpoznaniu zażalenia złożonego w trybie art. 37 kpa na bezczynność Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego w przedmiocie wydania decyzji o użytkowaniu dokonanej rozbudowy budynku przy ulicy A. Wskazano, że wniesiona przez pełnomocnika do protokołu w Urzędzie Wojewody skarga dotyczyła jedynie nienależytego wykonywania zadań przez podległe Wojewodzie agendy czyli PINB i WINB, a więc złożona została w trybie przepisów określonych w dziale VIII kodeksu postępowania administracyjnego. Podkreślono, że przekazanie tej skargi Głównemu Inspektorowi Nadzoru Budowlanego w Warszawie odbyło się poza intencją wnioskodawcy. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Olsztynie zważył, co następuje: Merytoryczne rozpoznanie zasadności skargi poprzedzone jest w postępowaniu przed sądem administracyjnym badaniem dopuszczalności jej wniesienia. Zgodnie z art. 52 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. Nr 153, poz. 1270 ze zm., zwanej dalej p.p.s.a.), skargę można wnieść po wyczerpaniu środków zaskarżenia, jeżeli służyły one skarżącemu w postępowaniu przed organem właściwym w sprawie. Przez wyczerpanie środków zaskarżenia należy rozumieć sytuację, w której stronie nie przysługuje żaden środek zaskarżenia, taki jak zażalenie, odwołanie lub wniosek o ponowne rozpatrzenie sprawy, przewidziany w ustawie (art. 52 § 2 p.p.s.a.). Powyższe oznacza, iż zaskarżeniu do sądu administracyjnego podlegają jedynie rozstrzygnięcia ostateczne, a więc takie, od których nie przysługuje już żaden środek zaskarżenia w postępowaniu administracyjnym. W rozpoznawanej sprawie przedmiotem skargi Z. J. i L. J. jest bezczynność Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego w przedmiocie rozpoznania zażalenia złożonego trybie art. 37 kpa na bezczynność Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego, który pozostawał zdaniem skarżących w zwłoce w wydaniu decyzji o użytkowanie nadbudowy budynku przy ulicy A w "[...]". Zasadnym jest tu wskazać, iż zgodnie z art. 37 § 1 ustawy z dnia 14 czerwca 1960r. kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2000r., nr 98, poz. 1071 ze zm.) na nie załatwienie sprawy w terminie określonym w art. 35 kpa lub ustalonym w myśl art. 36 kpa stronie służy zażalenie do organu administracji publicznej wyższego stopnia. Wniesienie zażalenia, o którym mowa we wspomnianym wyżej przepisie, może świadczyć o wyczerpaniu środków odwoławczych i stanowić legitymację do wniesienia skargi do sądu administracyjnego (teza wyroku Naczelnego Sądu Administracyjnego z 8 października 1999r., IV SAB 43/99 – LEX nr 48184). Zażalenie o jakim mowa w art. 37 § 1 k.p.a. jest środkiem zaskarżenia przewidzianym w art. 52 § 2 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, który skarżący musi wyczerpać, by móc skutecznie wnieść skargę do sądu administracyjnego pod warunkiem wszakże, że, jak stanowi art. 52 § 1 omawianej ustawy, środek ten przysługiwał stronie w postępowaniu przed organem właściwym w sprawie. Art. 37 § 1 k.p.a. przewiduje, jak zaznaczono, taki środek zaskarżenia w przypadku bezczynności organu, ale tylko wówczas, gdy nad organem pozostającym w bezczynności jest organ administracji publicznej wyższego stopnia w rozumieniu k.p.a. W przedmiotowej sprawie takim organem jest Główny Inspektor Nadzoru Budowlanego, ale na przykład w stosunku do samorządowych kolegiów odwoławczych - które są organami wyższego stopnia w stosunku do jednostek samorządu terytorialnego - Kodeks nie przewiduje takiego organu. Wobec powyższego bezspornym jest, iż w kontekście przedmiotowej sprawy nie został spełniony warunek formalny dopuszczalności wniesienia przedmiotowej skargi do sądu administracyjnego, gdyż strona nie wyczerpała przysługujących jej środków prawnych w postępowaniu administracyjnym. Skarżący po prostu nie wnieśli zażalenia do organu wyższego stopnia (Główny Inspektor Nadzoru Budowlanego) na bezczynność, co oznacza, iż nie wyczerpali przysługujących im możliwości odwoławczych w postępowaniu administracyjnym i nie mogli skutecznie wnieść skargi do sądu. Potwierdzają to sami skarżący, którzy w piśmie procesowym, które wpłynęło do tut. Sądu w dniu 21 stycznia 2010r. poinformowali, że nie wnosili zażalenia jako środka prawnego na bezczynność Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego w rozpoznaniu zażalenia złożonego w trybie art. 37 kpa na bezczynność Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego w przedmiocie wydania decyzji o użytkowaniu dokonanej rozbudowy budynku przy ulicy A W związku z powyższym skarga na bezczynność Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego jest niedopuszczalna i podlega odrzuceniu na mocy art. 58 § 1 pkt 6 p.p.s.a.