II SAB/Ol 67/17

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Olsztynie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Beata Jezielska po rozpoznaniu w dniu 15 listopada 2017r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi D. R. na bezczynność Dyrektora Izby Administracji Skarbowej w O. w przedmiocie złożenia propozycji zatrudnienia postanawia odrzucić skargę. D. R. wniósł do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Olsztynie skargę na bezczynność Dyrektora Izby Administracji Skarbowej w O. wyrażającą się w braku złożenia skarżącemu propozycji zatrudnienia w Krajowej Administracji Skarbowej pomimo istnienia ku temu ustawowego obowiązku wynikającego z art. 165 ust. 7 ustawy z dnia 16 listopada 2016r. Przepisy wprowadzające ustawę o Krajowej Administracji Skarbowej (Dz.U. z 2016r. poz. 1948 ze zm., dalej jako: Przepisy wprowadzające KAS). W złożonej skardze skarżący wniósł, aby tutejszy Sąd stwierdził istnienie opisanej powyżej bezczynności organu i aby zobowiązał organ do niezwłocznego złożenia skarżącemu propozycji zatrudnienia uwzględniającej posiadane przez niego kwalifikacje, przebieg dotychczasowej pracy oraz dotychczasowe miejsce zamieszkania. W uzasadnieniu skarżący podał, że rozpoczął pracę w Urzędzie Skarbowym w K. w dniu 20 czerwca 1995r., a w dniu 20 maja 1998r. zawarto z nim umowę o pracę na czas nieokreślony. Z dniem 1 stycznia 2008r. awansował na stanowisko komisarza skarbowego, a od dnia 1 marca 2017r. pracuje w Referacie Podatków Dochodowych i Podatku od Towarów i Usług, Podatków Majątkowych i Sektorowych Urzędu Skarbowego w K. Wskazał, że w maju 2017r. nie dostał propozycji pracy, mimo że koledzy i koleżanki z pracy takowe otrzymali. Wobec tego w dniu 2 czerwca 2017r. złożył do organu wezwanie do przedłożenia propozycji pracy, które okazało się bezskuteczne. W tych okolicznościach skarżący uznał, że wniesienie skargi na opisaną powyżej bezczynność organu jest konieczne, gdyż jego zdaniem w świetle art. 165 ust. 7 Przepisów wprowadzających KAS, organ powinien w terminie do dnia 31 maja 2017r. złożyć wszystkim pracownikom propozycję pracy lub służby. W odpowiedzi na skargę Dyrektor Izby Administracji Skarbowej w O. wniósł o jej odrzucenie, ewentualnie o jej oddalenie. W uzasadnieniu podano, że korzystając z uprawnień wynikających z ustawy Przepisy wprowadzające KAS, organ nie złożył skarżącemu pisemnej propozycji określającej nowe warunki zatrudnienia albo pełnienia służby, wobec czego – zgodnie z art. 170 ust. 1 Przepisów wprowadzających KAS – stosunek pracy skarżącego wygasł z dniem 31 sierpnia 2017r. Wskazano, że w sprawach związanych ze składaniem lub nieskładaniem pisemnych propozycji zatrudnienia, organ działał jako pracodawca a nie jako organ administracji. Podkreślono, że skarżący był członkiem korpusu służby cywilnej, zatrudnionym w służbie cywilnej na podstawie umowy o pracę, zaś zgodnie z art. 9 ust. 1 i 2 ustawy z dnia 21 listopada 2008r. o służbie cywilnej (t.j. Dz.U. z 2016r., poz. 1345 ze zm., dalej jako: u.s.c.) w sprawach dotyczących stosunku pracy w służbie cywilnej stosuje się przepisy Kodeksu pracy i inne przepisy prawa pracy. Spory o roszczenia dotyczące stosunku pracy w służbie cywilnej rozpatrywane są przez sądy pracy. W świetle tej regulacji prawnej wszelkie ewentualne roszczenia pracowników – członków korpusu służby cywilnej, związane z propozycjami zatrudnienia lub wynikające z ich braku – powinny być zatem kierowane do sądów pracy, a nie do sądów administracyjnych. W związku z tym skarga winna być odrzucona. Z ostrożności procesowej sformułowano także wniosek o oddalenie skargi uznając, że organ nie miał ustawowego obowiązku złożenia skarżącemu propozycji dalszego zatrudnienia, zaś niezłożenie tej propozycji nie może być traktowane jako bezczynność organu. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Olsztynie zważył, co następuje: Merytoryczne rozpoznanie zasadności skargi poprzedzone jest w postępowaniu przed sądami administracyjnymi badaniem dopuszczalności jej wniesienia, w tym przede wszystkim oceną, czy zaskarżone działanie organu lub jego bezczynność podlega kontroli sądu administracyjnego z uwzględnieniem regulacji zawartej w art. 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz.U. z 2017r., poz. 1369 ze zm., dalej jako p.p.s.a.). Stosownie do art. 3 § 2 pkt 8 p.p.s.a. sądy administracyjne sprawują kontrolę administracji publicznej poprzez rozpatrywanie skarg na bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania w przypadkach określonych w pkt 1-4, a więc dotyczących wydania decyzji administracyjnej, niektórych postanowień, a także innego aktu lub podjęcia czynności z zakresu administracji publicznej dotyczących uprawnień lub obowiązków wynikających z przepisów prawa. Zgodnie zaś z art. 3 § 3 p.p.s.a. sądy administracyjne orzekają także w sprawach, w których przepisy ustaw szczególnych przewidują sądową kontrolę, i stosują środki określone w tych przepisach. W niniejszej sprawie postępowanie sądowoadministracyjne zostało zainicjowane skargą na bezczynność organu, wyrażającą się w braku złożenia skarżącemu propozycji dalszego zatrudnienia w Krajowej Administracji Skarbowej na podstawie art. 165 ust. 7 ustawy Przepisy wprowadzające KAS. Zdaniem Sądu taka bezczynność organu nie jest objęta zakresem regulacji art. 3 § 2 pkt 8 p.p.s.a. Możliwości wniesienia skargi w tym przedmiocie do sądu administracyjnego nie przewidują także przepisy szczególne. Należy bowiem podkreślić, że skarżący był członkiem korpusu służby cywilnej, zatrudnionym w służbie cywilnej na podstawie umowy o pracę. Zgodnie zaś z art. 165 ust. 1 Przepisów wprowadzających KAS, z dniem 1 marca 2017r. skarżący stał się z mocy prawa pracownikiem zatrudnionym w Izbie Administracji Skarbowej w Olsztynie, do którego w sprawach wynikających ze stosunku pracy należało stosować przepisy dotychczasowe. Wobec zaś nieprzedstawienia skarżącemu przez organ w terminie do dnia 31 maja 2017r. pisemnej propozycji określającej nowe warunki zatrudnienia, w świetle art. 170 ust. 1 pkt 1 Przepisów wprowadzających KAS, stosunek pracy skarżącego wygasł z dniem 31 sierpnia 2017r. W opisanym stanie faktycznym stwierdzić zatem należy, że przedmiotem skargi wniesionej w niniejszej sprawie jest w istocie bezczynność organu w nawiązaniu ze skarżącym stosunku pracy w drodze umowy o pracę. Umowa o pracę nie jest jednak żadnym z aktów lub czynności, wymienionych w art. 3 § 2 pkt 1-4 p.p.s.a., które w razie ich niewydania lub niepodjęcia przez organ mogą być objęte skargą na bezczynność tego organu, o której mowa w art. 3 § 2 pkt 8 p.p.s.a. Umowa o pracę zawierana jest bowiem na podstawie zgodnych oświadczeń stron, a to oznacza, że organ, przy zawieraniu umowy o pracę nie korzysta z władztwa administracyjnego. Umowa o pracę nie jest zatem aktem z zakresu administracji publicznej, a zawarcie takiej umowy nie może być traktowane jako podjęcie czynności z zakresu administracji publicznej. Jak słusznie bowiem wskazano w odpowiedzi na skargę w sprawach związanych ze składaniem lub nieskładaniem pisemnych propozycji zatrudnienia organ działa jako pracodawca, a nie jako organ administracji. Skoro wniesiona w niniejszej sprawie skarga nie mieści się w zakresie regulacji art. 3 § 2 pkt 8 p.p.s.a., to jej merytoryczne rozpoznanie przez sąd administracyjny dopuszczalne byłoby jedynie w sytuacji, gdyby kontrolę sądowoadministracyjną w takich sprawach przewidywały przepisy ustaw szczególnych (art. 3 § 3 p.p.s.a.). Z taką jednak sytuacją nie mamy do czynienia w niniejszej sprawie. Takiej kontroli nie przewidują bowiem żadne przepisy prawa, w tym Przepisy wprowadzające KAS. Jak słusznie zaś podkreślono w odpowiedzi na skargę, zgodnie z art. 9 ust. 1 i 2 u.s.c., w sprawach dotyczących stosunku pracy w służbie cywilnej stosuje się przepisy Kodeksu pracy i inne przepisy prawa pracy. Spory o roszczenia dotyczące stosunku pracy w służbie cywilnej rozpatrywane są przez sądy pracy. Trafna jest zatem ocena organu, że w świetle tej regulacji prawnej wszelkie ewentualne roszczenia pracowników – członków korpusu służby cywilnej, związane z propozycjami zatrudnienia lub wynikające z ich braku – powinny być kierowane do sądów pracy, a nie do sądów administracyjnych. Mając powyższe na uwadze, na podstawie art. 58 § 1 pkt 1 p.p.s.a., orzeczono jak w sentencji.