II SAB/Ol 70/21

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Olsztynie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Marzenna Glabas po rozpoznaniu w dniu 31 sierpnia 2021 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi T. S. na bezczynność Kuratora Oświaty w rozpoznaniu skargi na działalność poradni psychologiczno-pedagogicznej postanawia odrzucić skargę. WSA/post.1 - sentencja postanowienia T. S. (skarżący) złożył do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Olsztynie skargę na bezczynność Kuratora Oświaty w rozpoznaniu skargi na działalność poradni psychologiczno-pedagogicznej. W wykonaniu zarządzenia z dnia 3 sierpnia 2021 r. Sąd wezwał skarżącego do przedłożenia dokumentu potwierdzającego wniesienie ponaglenia do organu wyższego stopnia, w terminie 7 dni, pod rygorem odrzucenia skargi. Pismem z dnia 16 sierpnia 2021 r. skarżący zwrócił się do Sądu o "wycofanie swojego wniosku o bezczynność Kuratora Oświaty z uwagi na brak wniesienia ponaglenia do ww. organu". Wojewódzki Sąd Administracyjny w Olsztynie zważył, co następuje: Skarga podlegała odrzuceniu. Sąd administracyjny po wpłynięciu skargi, a przed jej merytorycznym rozpoznaniem dokonuje oceny jej dopuszczalności, tj. bada, z urzędu swoją właściwość rzeczową, miejscową i funkcjonalną, bada także czy została ona wniesiona przez uprawniony podmiot, czy nastąpiło to w terminie, czy skarga spełnia określone warunki formalne. Zgodnie z art. 52 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2019 r., poz. 2325, dalej: p.p.s.a.), skargę można wnieść po wyczerpaniu środków zaskarżenia, jeżeli służyły one skarżącemu w postępowaniu przed organem właściwym w sprawie, chyba że skargę wnosi prokurator, Rzecznik Praw Obywatelskich lub Rzecznik Praw Dziecka. Przez wyczerpanie środków zaskarżenia należy rozumieć sytuację, w której stronie nie przysługuje żaden środek zaskarżenia, taki jak zażalenie, odwołanie lub ponaglenie przewidziany w ustawie (art. 52 § 2 p.p.s.a.). Z kolei art. 53 § 2b p.p.s.a. stanowi, że skargę na bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania można wnieść w każdym czasie po wniesieniu ponaglenia do właściwego organu. W przypadku skargi na bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania organu, jej wniesienie dopuszczalne jest wówczas, gdy strona wyczerpała tryb przewidziany w art. 37 k.p.a., to znaczy złożyła ponaglenie z uzasadnieniem do organu wyższego stopnia za pośrednictwem organu prowadzącego postępowanie na niezałatwienie sprawy w terminie. Ponaglenie, o którym mowa we wskazanym przepisie, równoznaczne jest tu ze środkiem zaskarżenia i spełnia kryterium "wyczerpania środków zaskarżenia" w rozumieniu art. 52 § 2 p.p.s.a. Jak wynika z akt administracyjnych, skarżący przed wniesieniem niniejszej skargi nie wyczerpał służących mu środków zaskarżenia, gdyż nie wniósł ponaglenia, o którym mowa w art. 37 § 1 pkt 1 k.p.a. Brak ponaglenia czyni skargę niedopuszczalną. W konsekwencji, jeżeli skarżący przed wniesieniem skargi nie wyczerpie przysługującego środka zaskarżenia, to skarga podlega odrzuceniu na podstawie art. 58 § 1 pkt 6 p.p.s.a. (por. postanowienie NSA z dnia 28 października 2016 r. sygn. akt I OSK 125/15). W tym stanie rzeczy Sąd, uznając skargę za niedopuszczalną, na podstawie art. 58 § 1 pkt 6 p.p.s.a. i § 3 p.p.s.a. orzekł o jej odrzuceniu.