II SAB/Ol 71/25

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Olsztynie w składzie następującym: Przewodnicząca sędzia WSA Katarzyna Matczak (spr.) Sędziowie sędzia WSA Beata Jezielska sędzia WSA Tadeusz Lipiński po rozpoznaniu w trybie uproszczonym w dniu 15 lipca 2025 r. sprawy ze skargi P.K. na bezczynność Okręgowego Inspektora Pracy w O. w udostępnieniu informacji publicznej 1) umarza postępowanie w zakresie bezczynności organu; 2) stwierdza, że bezczynność organu nie miała miejsca z rażącym naruszeniem prawa; 3) oddala wniosek skarżącego o wymierzenie grzywny Okręgowemu Inspektorowi Pracy w O.; 4) zasądza od Okręgowego Inspektora Pracy w O. na rzecz skarżącego P.K. kwotę 597 zł (pięćset dziewięćdziesiąt siedem złotych), tytułem zwrotu kosztów postępowania sądowego. W dniu 26 maja 2025 r. P. K. (dalej jako: "skarżący"), reprezentowany przez adwokata, wniósł za pośrednictwem Okręgowego Inspektora Pracy w Olsztynie (dalej: "organ") skargę na bezczynność tego organu w udostępnieniu informacji publicznej. Wskazał, że 12 listopada 2024 r. przesłał organowi na adres e-mail wniosek o przesłanie mu skanu protokołu z ostatniej kontroli przeprowadzonej przez PIP w Urzędzie Gminy D. wraz z wszystkimi załącznikami, składanymi wyjaśnieniami w związku z przeprowadzaną kontrolą, wystąpieniem pokontrolnym, zaleceniami, itp., informacjami o konsekwencjach (czyli o ewentualnych nałożonych mandatach, ich wysokości, osobach które zostały ukarane), informacją o sposobie realizacji zaleceń. 26 listopada 2024 r. organ przesłał zanonimizowany skan protokołu z kontroli. Skarżący zarzucił, że w protokole organ zanonimizował dosłownie wszystko, łącznie z podpisem i pieczątką osoby reprezentującej podmiot kontrolowany. Zanonimizował m.in. dane dotyczące urlopu przysługującego i wykorzystanego przez wójta Gminy (strona 3 dokumentu). Zanonimizował informację kto w Urzędzie Gminy wykonuje czynności z zakresu prawa pracy w stosunku do wójta, a kto do pozostałych pracowników. Na stronie 5 zanonimizowano pieczęć czyli imię i nazwisko oraz podpis osoby, która w imieniu Urzędu odbierała protokół. W załączniku numer 1 zanonimizowano dane osoby (imię i nazwisko i funkcję osoby oraz jej podpis), której starszy inspektor pracy ogłosił decyzję ustną dotyczącą charakterystyki płynu do dezynfekcji. Przekazane załączniki zanonimizowane zostały niemal w całości. Zanonimizowano również informacje dotyczące wypłaconego ekwiwalentu za niewykorzystany urlop wójtowi Gminy. Zdaniem skarżącego organ dokonał anonimizacji treści protokołu w sposób nieuprawniony, utrudniający dostęp do informacji publicznej. Zarzucił, że postępowanie organu ma charakter rażącego naruszenia prawa. Zaznaczył, że nie jest to pierwszy taki przypadek w odniesieniu do skarżącego. Wskazał, że w analogicznej sprawie NSA przesądził, w wyroku z 14 maja 2025 r. sygn. akt III OSK 120/25, że przekazanie protokołów w całości zanonimizowanych narusza prawo. Skarżący podkreślił, że w przedmiotowej sprawie w sposób jednoznaczny żądał protokołów kontroli wraz z załącznikami. Zatem organ winien dane te udostępnić albo odmówić ich ujawnienia, ale odmowa ta winna przyjąć postać decyzji administracyjnej. W rozpoznawanej sprawie organ uznając, że w protokole kontroli znajdują się dane osobowe lub tajemnice przedsiębiorcy podlegające ochronie, powinien wydać stosowną decyzję. Organ zaś nie wydał decyzji odmawiającej udostępnienia informacji publicznej, zatem ponad wszelką wątpliwość pozostaje w bezczynności. Skarżący podniósł, że mimo zapoznania się z uzasadnieniem powyższego wyroku NSA postawa organu nie uległa jakiejkolwiek zmianie. Organ nie rozpoznał żadnego z kierowanych do niego wniosków prawidłowo. W każdym przypadku dokonywał całościowej anonimizacji wnioskowanych dokumentów z kontroli, powodując, że przekazany dokument nie zawierał praktycznie żadnych informacji. Postawa taka wskazuje w sposób oczywisty na potrzebę zastosowania przez Sąd odpowiednich środków dyscyplinujących. Skarżący wniósł o: - stwierdzenie bezczynności organu i stwierdzenie, że bezczynność miała miejsce z rażącym naruszeniem prawa; - zobowiązanie organu do prawidłowego rozpoznania wniosku w terminie czternastu dni od daty doręczenia akt organowi; - wymierzenie organowi grzywny w wysokości 1000 zł; - zasądzenie kosztów postępowania sądowego według norm prawem przepisanych. W odpowiedzi na skargę Okręgowy Inspektor Pracy wniósł o: - umorzenie postępowania w zakresie zobowiązania do udostępnienia informacji publicznej; - oddalenie skargi w pozostałym zakresie, w tym stwierdzenie że organ nie dopuścił się bezczynności oraz niewymierzanie organowi grzywny. Organ wyjaśnił, że pismem z 25 listopada 2024 r. ([....]) udostępniono wnioskodawcy protokół kontroli przeprowadzonej w Urzędzie Gminy w formie zanonimizowanej, tj. z uwzględnieniem przepisów ustawy. Organ uznał, że wnioskodawca nie objął swoim żądaniem informacji chronionych na podstawie art. 5 ustawy o dostępie do informacji publicznej. W związku z tym poinformowano wnioskodawcę, że jeżeli nie podziela takiego stanowiska, zaś treścią jego żądania było nie tylko uzyskanie informacji dotyczących czynności kontrolnych przeprowadzonych przez inspektora pracy, ale konkretnych informacji dotyczących osób imiennie wskazanych w protokole kontroli, niebędących pracownikami Okręgowego Inspektoratu Pracy w Olsztynie, możliwe jest sprecyzowanie wniosku w tym zakresie. Jednocześnie poinformowano skarżącego, że w zależności od zakresu żądanych informacji jego załatwienie może skutkować koniecznością wydania decyzji o odmowie udostępnienia informacji publicznej, na podstawie art. 16 ust. 1 ustawy. Mimo zawartej w piśmie informacji, wnioskodawca nie sprecyzował wniosku, ale wniósł skargę na bezczynność organu. W sprawie istotne jest jednak, że w dniu 14 maja 2025 r. zapadły dwa wyroki Naczelnego Sądu Administracyjnego (III OSK 86/25 oraz III OSK 120/25), które mimo że nie dotyczyły bezpośrednio wniosku będącego przedmiotem niniejszej decyzji, w ocenie organu powinny zostać przez niego uwzględnione. W swoich rozstrzygnięciach Naczelny Sąd Administracyjny uznał, że zakres anonimizacji dokumentacji udostępnionej wnioskodawcy (skarżącemu w niniejszej sprawie) uzasadniał konieczność wydania decyzji administracyjnej, w części w jakiej nie doszło do udostępnienia żądanych dokumentów, a konkretnie w jakich zostały one zanonimizowane. Uwzględniając stanowisko Naczelnego Sądu Administracyjnego, organ uznał za konieczne wydanie decyzji o odmowie udostępnienia informacji publicznej w zakresie objętym anonimizacją dokumentów przesłanych pismem z 25 listopada 2024 r. ([...]), co nastąpiło w dniu 9 czerwca 2025 r. (znak: OL-OSE.0142.108.2024.4). W niniejszej sprawie zachodzą więc przesłanki uzasadniające częściowe umorzenie postępowania i częściowe oddalenia skargi. Z uwagi na udostępnienie informacji publicznej postępowanie zainicjowane skargą z 12 listopada 2024 r., wobec wydania 9 czerwca 2025 r. decyzji o odmowie udostępnienia informacji publicznej, stało się bezprzedmiotowe w zakresie zobowiązania organu do udostępnienia informacji publicznej. Zgodnie z dominującym poglądem, jeśli udostępnienie żądanej informacji publicznej nastąpiło już po wniesieniu skargi na bezczynność, to na zasadzie art. 161 § 1 pkt 3 p.p.s.a., postępowanie sądowoadministracyjne w tym zakresie należy umorzyć. Organ wyjaśnił, że pierwotne zapatrywanie na kwestię udostępnienia informacji publicznej opierało się na założeniu, że w sprawie możliwe jest udostępnienie zanonimizowanych protokołów, co wyczerpywało w całości żądanie udostępnienia informacji publicznej. Założenie to wymagało w ocenie organu poinformowania, że w przypadku woli uzyskania informacji o konkretnych osobach fizycznych zasadnym byłoby sprecyzowanie wniosku, który byłby rozpatrzony zgodnie z przepisami ustawy. Mimo zawarcia w treści pisma z 25 listopada 2024 r. tego rodzaju informacji, wnioskodawca nie skierował wniosku precyzującego swoje żądanie. Jednocześnie w treści skargi nie wskazano żadnych okoliczności, które uniemożliwiałyby stronie skierowanie tego rodzaju pisma, co w myśl stanowiska organu stanowiłoby asumpt i podstawę do wydania decyzji administracyjnej o odmowie udostępnienia informacji publicznej, a tym samym czyniłoby zbędnym wniesienie skargi na bezczynność organu. Zamiast tego wnioskodawca pozostawał bierny około 6 miesięcy, by następnie wnieść skargę na bezczynność organu. Okoliczności te w ocenie organu nie mogą prowadzić do uznania, że organ pozostawał w rażącej bezczynności, która uzasadniałaby nałożenie grzywny. W dniu 11 czerwca 2024 r. Sąd przesłał pełnomocnikowi skarżącego odpowiedź organu na skargę, która doręczona została 18 czerwca 2025 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Olsztynie zważył, co następuje: Sprawa rozpoznana została w trybie uproszczonym na podstawie art. 119 pkt 4 w zw. z art. 120 ustawy - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2024 r. poz. 935 ze zm., dalej jako: "p.p.s.a."), zgodnie z którym sprawa może być rozpoznana w trybie uproszczonym, jeżeli przedmiotem skargi jest bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania. W trybie uproszczonym sąd rozpoznaje sprawę na posiedzeniu niejawnym w składzie trzech sędziów. Zgodnie z art. 1 § 1 i 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. z 2024 r. poz. 1267) w zw. z art. 3 § 1 p.p.s.a. sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości poprzez kontrolę działalności administracji publicznej pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. W myśl art. 3 § 2 pkt 8 p.p.s.a. kontrola ta obejmuje orzekanie w sprawach skarg na bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania w przypadkach określonych w pkt 1 - 4 lub przewlekłe prowadzenie postępowania w przypadku określonym w pkt 4a. W tym zakresie przedmiotem sądowej kontroli nie jest określony akt lub czynność organu administracji, lecz ich brak w sytuacji, gdy organ miał obowiązek podjąć działanie w danej formie i w określonym przez prawo terminie. Instytucja skargi na bezczynność organu lub przewlekłe prowadzenie postępowania ma na celu ochronę praw strony przez doprowadzenie do wydania w sprawie rozstrzygnięcia lub podjęcia innej czynności dotyczącej uprawnień lub obowiązków wynikających z przepisów prawa. Powyższe determinuje zakres kontroli sądu, sprowadzającej się w tym wypadku do oceny, czy sprawa podlega załatwieniu przez organ w drodze określonego przez ustawodawcę aktu administracyjnego lub czynności i czy organ pozostaje w zwłoce w rozpatrzeniu wniosku. W rozpoznawanej sprawie skarżący domagał się informacji w trybie ustawy z dnia 6 września 2001 r. o dostępie do informacji publicznej (Dz. U. z 2022 r. poz. 902), dalej w skrócie: "u.d.i.p". Ustawa ta, stanowiąc generalną zasadę udostępniania informacji publicznej, reguluje zarówno zakres podmiotowy i przedmiotowy jej stosowania oraz procedurę i tryb udostępniania informacji publicznej. Stosownie do art. 1 ust. 1 u.d.i.p. informacją publiczną jest każda informacja o sprawach publicznych. Natomiast podmiotami zobowiązanymi do udostępnienia informacji są m.in. władze publiczne oraz inne podmioty wykonujące zadania publiczne, o których mowa w art. 4 ust. 1 u.d.i.p. Należy wskazać, że ustawa o dostępie do informacji publicznej przewiduje różne sposoby udostępniania informacji publicznych, a jednym z nich jest udostępnianie informacji publicznej, zgodnie z art. 10 u.d.i.p., na wniosek. W myśl art. 13 ust. 1 u.d.i.p. udostępnianie informacji publicznej na wniosek następuje bez zbędnej zwłoki i nie później niż w terminie 14 dni. Udostępnianie informacji publicznej na wniosek następuje w sposób i w formie zgodnej z wnioskiem, chyba że środki techniczne, którymi dysponuje podmiot zobowiązany do udostępnienia, nie umożliwiają udostępnienia informacji w sposób i w formie określonych we wniosku (art. 14 ust. 1 u.d.i.p.). Natomiast w myśl art. 16 ust. 1 i art. 17 ust. 1 u.d.i.p. odmowa udostępnienia informacji publicznej oraz umorzenie postępowania o udostępnienie informacji w przypadku określonym w art. 14 ust. 2 u.d.i.p. następuje w drodze decyzji administracyjnej. Te ostatnie przepisy określają prawną formę działania organów, przy czym mają zastosowanie w ściśle określonych sytuacjach. Mianowicie wynika z nich, że decyzja wydawana jest, gdy wystąpią przesłanki uzasadniające odmowę udostępnienia informacji publicznej oraz gdy zaistnieją podstawy do umorzenia postępowania na podstawie art. 14 ust. 2 u.d.i.p. W pozostałych przypadkach załatwienie sprawy dostępu do informacji publicznej ma formę czynności materialno-technicznej - udostępnienia informacji lub pisma informacyjnego skierowanego do wnioskodawcy. Zgodnie z utrwalonym w judykaturze stanowiskiem organ może poprzestać na pisemnym zawiadomieniu wnioskodawcy, gdy nie jest podmiotem zobowiązanym w świetle art. 4 u.d.i.p., gdy żądana informacja nie stanowi informacji publicznej, gdy nie dysponuje on przedmiotową informacją oraz gdy w zakresie żądanej informacji publicznej przepisy prawa wprowadzają odrębny tryb dostępu (por. wyrok NSA z dnia 27 stycznia 2016 r., sygn. akt I OSK 127/15 i powołane tam orzecznictwo, publ. w Centralnej Bazie Orzeczeń Sądów Administracyjnych na stronie orzeczenia.nsa.gov.pl, dalej: "CBOSA"). Reasumując, w orzecznictwie przyjmuje się, że na gruncie u.d.i.p. może dojść do bezczynność organu, w rozumieniu art. 3 § 2 pkt 8 p.p.s.a., gdy organ zobowiązany nie udostępnia informacji publicznej i jednocześnie nie wydaje decyzji o odmowie jej udostępnienia, albo też udziela informacji niepełnej, czy też niezgodnej z wnioskiem, niejasnej, czy niewiarygodnej, oraz gdy odmawia jej udzielenia w nieprzewidzianej do tej czynności formie, ponadto nie informuje strony o tym, że nie posiada wnioskowanej informacji (por. wyrok WSA w Olsztynie z 12 maja 2022 r. sygn. akt II SAB/Ol 84/22, publ. CBOSA). W niniejszej sprawie nie było sporne, że adresatem wniosku był Okręgowy Inspektor Pracy, czyli organ władzy publicznej zobowiązany do udostepnienia posiadanej informacji publicznej (art. 4 ust. 1 pkt 1 u.d.i.p.). Żądany protokół kontroli z załącznikami podlegał bezspornie też udostępnieniu w trybie u.d.i.p., o czym stanowi wprost art. 6 ust. 1 pkt 4 lit. a) tiret drugie u.d.i.p. Zgodnie z tym unormowaniem udostępnieniu podlega informacja publiczna, w szczególności o danych publicznych, w tym dokumentacja przebiegu i efektów kontroli oraz wystąpienia, stanowiska, wnioski i opinie podmiotów ją przeprowadzających. Istota sporu dotyczy zaś przesłania skarżącemu żądanego protokołu z kontroli przeprowadzonej w Urzędzie Gminy wraz z załącznikami w formie zanonimizowanej. Skarżący stoi na stanowisku, że forma i zakres dokonanej przez organ anonimizacji pozbawiły go prawa dostępu do informacji publicznej, co wymagało wydania decyzji administracyjnej o odmowie udostępnienia wnioskowanej informacji. Organ zaś po wniesieniu skargi uwzględnił stanowisko skarżącego wydając w dniu 9 czerwca 2025 r. decyzję o odmowie udostępnienia informacji publicznej objętej anonimizacją dokumentów przesłanych pismem z 25 listopada 2024 r. Obie strony zgodnie powołują się w tym zakresie na stanowisko przedstawione w wyrokach Naczelnego Sądu Administracyjnego z 14 maja 2025 r. sygn. akt III OSK 86/25 oraz III OSK 120/25, które rozstrzygnęły analogiczne spory pomiędzy stronami, obejmujące taką samą treść żądania dotyczącego innych Urzędów Gmin. W sprawach tych Okręgowy Inspektor Pracy w Olsztynie przesłał skarżącemu zanonimizowany w ten sam sposób protokół kontroli z załącznikami. We wskazanych wyrokach Naczelny Sąd Administracyjny przesądził, że przedstawiona skarżącemu kopia protokołu kontroli w formie zanonimizowanej nie zawierała praktycznie żadnych informacji, które były kluczowe dla żądania dostępowego, a tym samym nie udzielono informacji publicznej w żądanym zakresie. Skarżący kasacyjnie w sposób jednoznaczny zażądał bowiem protokołów kontroli wraz z załącznikami i informacjami o konsekwencjach (czyli ewentualnych nałożonych mandatach, ich wysokości, osobach które zostały ukarane). Zatem organ winien dane te udostępnić, albo odmówić ich ujawnienia, jeśli - w ocenie organu - są to dane podlegające ochronie, ale odmowa ta winna przyjąć postać decyzji administracyjnej. Stanowisko to należy podzielić w rozpoznawanej sprawie, która dotyczy analogicznego sporu między tymi samymi stronami jednak w odniesieniu do innego Urzędu Gminy. Zaznaczyć w tym miejscu trzeba, że w rozpatrywanym przypadku skarżący nie zarzuca braku udzielenia mu informacji o konsekwencjach, czy sposobie realizacji zaleceń, wynikają one logicznie z przesłanej mu kopii zanonimizowanego protokołu. Zarzuca natomiast brak wydania decyzji w zakresie zanonimizowanych danych. Skoro zaś organ po wniesieniu skargi uczynił zadość żądaniu skarżącego i wydał w spornym zakresie decyzję administracyjną odmawiającą udostępnienia zanimizowanych danych, a decyzja ta podlega odrębnemu zaskarżeniu i kontroli sądowej, to należy uznać, że bezczynność organu ustała i nie ma podstaw do zobowiązania organu do rozpoznania wniosku w kwestionowanym zakresie. W sytuacji ustania bezczynności organu Sąd orzeka, biorąc za podstawę stan faktyczny sprawy w czasie wydania orzeczenia sądowego. Jeżeli w toku postępowania sądowoadministracyjnego, przed dniem orzekania w sprawie ze skargi na bezczynność, organ administracji publicznej wydał akt lub dokonał czynności, chociażby z przekroczeniem ustawowych terminów, to oznacza to, że organ nie pozostaje w stanie bezczynności i sąd nie może uwzględnić skargi na tzw. milczenie władzy. Nie może bowiem zobowiązać organu do określonego działania, które przed dniem orzekania zostało już podjęte (por. wyrok NSA z dnia 18 stycznia 2017r., sygn. akt I OSK 1789/16, publ. w CBOSA). W takich przypadkach, zgodnie z treścią art. 161 § 1 pkt 3 p.p.s.a., sąd wydaje orzeczenie o umorzeniu postępowania, które z innych przyczyn stało się bezprzedmiotowe, o czym orzeczono w pkt I. wyroku. Jednakże w obecnym stanie prawnym rozpoznanie skargi na bezczynność organu polega nie tylko na zobowiązaniu organu do wydania w określonym terminie aktu. Podjęcie przez organ stosownego działania w toku postępowania sądowego, po wniesieniu skargi na bezczynność, co jest równoznaczne z uwzględnieniem skargi przez organ, nie zwalania sądu administracyjnego z obowiązku rozpoznania skargi wniesionej na podstawie art. 3 § 2 pkt 8 p.p.s.a. w zakresie orzekania w przedmiocie stwierdzenia, czy bezczynność organu miała miejsce z rażącym naruszeniem prawa (art. 149 § 1a p.p.s.a.). W ocenie Sądu, omówiona bezczynność nie miała miejsca z rażącym naruszeniem prawa, o czym orzeczono w pkt II. wyroku. W niniejszej sprawie nie zachodzi przypadek oczywistego lekceważenia wniosku skarżącego i braku woli załatwienia sprawy, które można byłoby rozpatrywać w kategoriach rażącego naruszenia prawa, oznaczającego wadliwość kwalifikowaną, o szczególnie dużym ciężarze gatunkowym. Potwierdza to powołany wyrok NSA o sygn. akt III OSK 120/25, w którym wyraźnie wskazano, że w analogicznych przypadkach nie można mówić o rażącym naruszeniu prawa. Według NSA zaniechanie prawidłowej realizacji wniosku wynikało z błędnej interpretacji przepisów u.d.i.p., nie było więc celowym działaniem. Słusznie też organ podnosił, że informował skarżącego o możliwości sprecyzowania, czy domaga się udostępnienia zanonimizowanych danych, lecz skarżący nie skorzystał z takiej możliwości. Nie może być też w realiach rozpoznawanej sprawy mowy o ignorowaniu przez organ wyroków NSA z 14 maja 2025 r., skoro sprawa dotyczyła wniosku skarżącego załatwionego przez organ w listopadzie 2024 r., jak też podjęciu prawidłowego działania co do formy i wydaniu decyzji 9 czerwca 2025 r. po powzięciu wiedzy o treści argumentacji Naczelnego Sądu Administracyjnego zawartego w wyroku z 14 maja 2025 r. sygn. III OSK 120/25. Wskazane okoliczności uzasadniały też rozstrzygnięcie zawarte w pkt III. wyroku. Zgodnie z art. 149 § 2 p.p.s.a. sąd, w przypadku, o którym mowa w § 1, może orzec z urzędu albo na wniosek strony o wymierzeniu organowi grzywny w wysokości określonej w art. 154 § 6 lub przyznać od organu na rzecz skarżącego sumę pieniężną do wysokości połowy kwoty określonej w art. 154 § 6. Przepis ten nie obliguje sądu do wymierzenia grzywny lub przyznania stronie sumy pieniężnej w związku ze stwierdzeniem bezczynności, lecz daje mu takie uprawnienie. Kwestia ta pozostawiana jest do uznania sądu orzekającego w sprawie. W okolicznościach rzeczonej sprawy zaniechanie organu nie było oczywiste, co potwierdzają cytowane wyroki NSA z 14 maja 2025 r. W wyroku o sygn. akt III OSK 120/25, NSA rozstrzygnął, że wymierzenie organowi grzywny w podanych okolicznościach nie jest zasadne. W tej części Sąd oddalił skargę na podstawie art. 151 w zw. z art. 149 § 2 p.p.s.a. uznając, że zaniechanie co do prawidłowej formy rozpoznania wniosku skarżącego w zakresie zanonimizowanych danych w przekazanych dokumentach z kontroli nie wynikało z uporczywego lekceważenia obowiązków lecz przyjętej przez organ błędnej interpretacji przepisów u.d.i.p. O kosztach postępowania, obejmujących zwrot od organu na rzecz skarżącego: uiszczonego wpisu od skargi (100 zł), opłaty skarbowej od pełnomocnictwa (17 zł), wynagrodzenie pełnomocnika (480 zł), rozstrzygnięto na zasadzie art. 201 § 1 i art. 205 § 2 p.p.s.a. w związku z § 14 ust. 1 pkt 1 lit. c rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 22 października 2015 r. w sprawie opłat za czynności adwokackie (Dz.U. z 2023 r. poz. 1964).