II SAB/Ol 73/17

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Olsztynie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Adam Matuszak Sędziowie Sędzia WSA Tadeusz Lipiński (spr.) Sędzia WSA Katarzyna Matczak po rozpoznaniu w trybie uproszczonym w dniu 23 listopada 2017 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi M. W. na bezczynność Samorządowego Kolegium Odwoławczego dotyczącą udzielania pomocy postanawia odrzucić skargę. WSA/post.1 - sentencja postanowienia Z przekazanych Wojewódzkiemu Sądowi Administracyjnemu w Olsztynie akt sprawy wynika, że pismem z dnia 12 września 2017r. M. W. wniosła skargę na bezczynność Samorządowego Kolegium Odwoławczego w rozpoznaniu jej wniosku dotyczącego udzielenia pomocy. W odpowiedzi na wezwanie Sądu dotyczące wskazania konkretnej sprawy, w której organ ma pozostawać w bezczynności skarżąca zwróciła się do organu odwoławczego tj. Kolegium o przesłanie jej pism do Sądu. W tej sytuacji uznać należało, że skarga M. W. dotyczy bezczynności w rozpoznaniu wniosku z dnia 22 czerwca 2017 r. dotyczącego udzielenia pomocy finansowej w formie zasiłku celowego na remont mieszkania. Wniosek ten został rozpoznany przez Prezydenta "[...]" w dniu "[...]", a odwołanie od wydanej decyzji przesłano do organu drugiej instancji w dniu 9 sierpnia 2017 r. Kolegium rozpoznało odwołanie skarżącej w dniu "[...]" utrzymując zaskarżoną decyzję w mocy. Samorządowe Kolegium Odwoławcze przesyłając w dniu 14 września 2017 r. skargę wskazało na liczbę spraw rozpoznawanych na skutek wniosków skarżącej, jednocześnie poinformowało, że sprawa dotycząca przyznania pomocy w formie zasiłku celowego na remont mieszkania jest w toku. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Olsztynie zważył, co następuje: Stosownie do art. 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. z 2016r., poz. 1066 ), sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. Natomiast zgodnie z treścią art. 3 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi ( Dz. U. z 2017 r. poz. 1369 ze zm., dalej jako: p.p.s.a.), sądy administracyjne sprawują kontrolę działalności administracji publicznej i stosują środki przewidziane w ustawie, zaś kontrola tej działalności, zgodnie z § 2 pkt 8 tego przepisu, obejmuje orzekanie w sprawach skarg na bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania w przypadkach określonych w pkt 1-4 lub przewlekłe prowadzenie postępowania w przypadku określonym w pkt 4a. Zgodnie z brzmienim art. 53 § 2b ustawy p.p.s.a., skargę na bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania można wnieść w każdym czasie po wniesieniu ponaglenia do właściwego organu. Zgodnie z art. 58 § 1 pkt 6 p.p.s.a. sąd odrzuca skargę, jeżeli z innych przyczyn, niż wymienione w punktach 1-5 ww. artykułu, wniesienie skargi jest niedopuszczalne. Za niedopuszczalną uznaje się skargę, która została wniesiona bez wyczerpania środków zaskarżenia, jeżeli służyły one skarżącemu w postępowaniu przed organem właściwym w sprawie, chyba że skargę wnosi prokurator lub Rzecznik Praw Obywatelskich (art. 52 § 1 p.p.s.a.). Stosownie do treści art. 52 § 2 p.p.s.a. przez wyczerpanie środków zaskarżenia należy rozumieć sytuację, w której stronie nie przysługuje żaden środek zaskarżenia, taki jak zażalenie, odwołanie lub ponaglenie, przewidziany w ustawie. Powyższe wyliczenie środków ma charakter przykładowy i należy uznać, że w wypadku skargi na bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania środkiem takim będzie ponaglenie przewidziane w art. 37 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (t.j. Dz.U. z 2017 r., poz.1257, dalej: k.p.a.). Przepis ten stanowi, że na niezałatwienie sprawy w terminie stronie służy ponaglenie do organu wyższego stopnia, a jeżeli nie ma takiego organu - do organu prowadzącego postępowanie. Celem złożenia takiego ponaglenia do organu - przed wniesieniem skargi do Sądu, warunkując tym samym jej dopuszczalność - jest zmobilizowanie organu do działania i zwalczanie rzeczywistej bezczynności czy przewlekłości w działaniu, a więc przede wszystkim wymuszenie na organie administracji załatwienia sprawy poprzez zastosowanie art. 37 § 8 zd. drugie k.p.a. Z akt sprawy wynika, że skarżąca przed wniesieniem skargi na bezczynność nie złożyła przysługującego środka zaskarżenia, tj. ponaglenia. W konsekwencji Sąd uznał, że skarżąca nie wyczerpała trybu określonego w art. 37 k.p.a., który stanowi warunek formalny wystąpienia ze skargą do sądu administracyjnego na bezczynność organu lub przewlekłe prowadzenie postępowania. W tym stanie rzeczy, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Olsztynie, na podstawie art. 58 § 1 pkt 6 postanowił jak w sentencji.