II SAB/Ol 74/11

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Olsztynie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Beata Jezielska po rozpoznaniu w dniu 1 grudnia 2011 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi A. Z. na bezczynność Dyrektora Aresztu Śledczego w B. w wykonaniu postanowienia Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Olsztynie z dnia 18 lutego 2010r. w sprawie o sygn. akt II SO/Ol 40/09 o wymierzeniu grzywny postanawia odrzucić skargę. WSA/pos.1- sentencja postanowienia A. Z. wniósł skargę na bezczynność Dyrektora Aresztu Śledczego w B. w wykonaniu prawomocnego postanowienia Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Olsztynie z dnia 18 lutego 2010r. (sygn. akt II SO/Ol 40/09) wymierzającego organowi grzywnę w kwocie 50 zł za nieprzekazanie w terminie Sądowi skargi w sprawie dotyczącej odsetek za zwłokę w wypłacie równoważnika pieniężnego za przejazd wraz z aktami administracyjnymi tej sprawy. Powołał się na art. 50 § 1 oraz art. 3 § 1 w związku z art. 3 § 2 pkt 8 i pkt 4 ustawy - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi w związku z art. 170 i art. 171 powołanej ustawy. Zażądał zobowiązania Dyrektora Aresztu Śledczego w B. do wykonania przedmiotowego postanowienia Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Olsztynie w sposób zakreślony jego sentencją i przepisami prawa, a na wypadek dostosowania się organu do tego żądania po wniesieniu skargi – stwierdzenia, iż organ naruszył uprawnienie lub obowiązek wynikający z ustawy – Prawo postępowaniu przed sądami administracyjnymi oraz iż bezczynność miała miejsce z rażącym naruszeniem prawa. Wniósł także o ustalenie, iż organ administracji miał obowiązek uiszczenia grzywny ze środków finansowych organu, a nie z prywatnych środków Dyrektora Aresztu, a także o wymierzenie organowi grzywny. Wskazał, iż wprawdzie grzywna wymierzona przedmiotowym postanowieniem wpłynęła do Sądu, lecz obowiązku nałożonego tym postanowieniem organ nie wykonał w sposób wynikający z art. 170 Prawa o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Grzywna została bowiem uiszczona ze środków prywatnych Dyrektora Aresztu, co wynika z dowodu wpłaty. Tym samym w ocenie skarżącego organ zlekceważył prawomocne orzeczenie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Olsztynie i nie wykonał jego treści. W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej odrzucenie. W uzasadnieniu wskazano, iż Wojewódzki Sąd Administracyjny w Olsztynie wymierzył Dyrektorowi Aresztu Śledczego w B. grzywnę w wysokości 50 złotych. Kwota to została uiszczona ze środków prywatnych Dyrektora Aresztu Śledczego w B. Wyjaśniono, iż trudna sytuacja finansowa jednostek budżetowych, zarówno w 2010 roku, jak i w obecnym roku spowodowała, że budżet jednostki nie posiadał środków finansowych na pokrywanie takich wydatków. W związku z odrzuceniem przez Wojewódzki Sąd Administracyjny w Olsztynie wniosku organu o umorzenie zasądzonych grzywien, dyrektor jednostki mając niezwłoczny obowiązek realizacji prawomocnych rozstrzygnięć Sądu, opłacił zasądzoną w niniejszej sprawie grzywnę z własnych środków pieniężnych. Należy zatem stwierdzić, iż zobowiązanie zostało w całości zrealizowane i organ nie pozostaje w tej kwestii w bezczynności. Wskazano, iż uiszczenie grzywny ze środków prywatnych nie stanowi naruszenia prawa, gdyż grzywny orzeczone w postępowaniu przed sądem administracyjnym niezależnie z jakich środków zostały uiszczone są dochodami budżetu państwa. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Olsztynie zważył, co następuje: Podnieść należy, iż art. 3 § 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 roku Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. nr 153, poz. 1270 ze zm.) wymienia enumeratywnie sprawy poddane kontroli sądowi administracyjnemu. Zgodnie z art. 3 § 2 pkt 8 Prawa o postępowaniu przed sądami administracyjnymi do takich spraw należą także skargi na bezczynność organów administracji publicznej, lecz jedynie w przypadkach, o których mowa w ust. 2 pkt 1 – 4a powołanego artykułu, tj. w przypadku gdy organ orzeka w drodze decyzji administracyjnej, postanowienia w postępowaniu administracyjnym, na które służy zażalenie albo kończącego postępowanie, a także postanowienia rozstrzygającego sprawę co do istoty, postanowienia w postępowaniu egzekucyjnym i zabezpieczającym, na które służy zażalenie, innych aktów lub czynności z zakresu administracji publicznej dotyczących uprawnień lub obowiązków wynikających z przepisów prawa oraz pisemnych interpretacji przepisów prawa podatkowego wydawanych w indywidualnych sprawach. W niniejszej sprawie skarżący wystąpił ze skargą na bezczynność organu w wykonaniu postanowienia Sądu o wymierzeniu organowi grzywny w związku z niewykonaniem postanowienia wydanego przez tut. Sąd w trybie art. 55 § 1 Prawa o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, powołując się na treść art. 3 § 2 pkt 8 Prawa o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. W świetle powołanego wyżej przepisu art. 3 § 2 pkt 8 Prawa o postępowaniu przed sądami administracyjnymi skargę taką należy uznać za niedopuszczalną. Wykonanie przez organ administracji obowiązku uiszczenia grzywny wymierzonej przez Sąd nie stanowi rozstrzygnięcia w sprawie indywidualnej załatwianej w drodze decyzji administracyjnej, czy też postanowienia. Nie jest to także inny akt lub czynność z zakresu administracji publicznej dotyczący uprawnień lub obowiązków wynikających z przepisu prawa. Postanowienie wymierzające grzywnę za niewykonanie obowiązku określonego w art. 54 § 2 Prawa o postępowaniu przed sądami administracyjnymi ma zupełnie inny charakter. Ma ono bowiem na celu przymuszenie organu administracji do wykonania obowiązków wynikających z art. 54 § 2 Prawa o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, a nie do załatwienia sprawy administracyjnej. Ponadto jego wykonanie podlega egzekucji sądowej, co wyraźnie wynika z treści art. 228 Prawa o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Zatem w przypadku, gdy organ nie wywiązuje się z obowiązku uiszczenia grzywny zostaje wszczęte postępowanie egzekucyjne. Zatem w ocenie Sądu skarga na bezczynność w wykonaniu postanowienia o wymierzeniu grzywny za niewykonanie obowiązku wynikającego z art. 54 § 2 Prawa o postępowaniu przed sądami administracyjnymi podlega odrzuceniu z uwagi na jej niedopuszczalność. Wobec powyższego na podstawie art. 58 § 1 pkt 6 w związku z art. 58 § 3 Prawa o postępowaniu przed sądami administracyjnymi orzeczono jak w sentencji postanowienia.