II SAB/Ol 74/16

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Olsztynie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Alicja Jaszczak-Sikora Sędziowie Sędzia WSA Ewa Osipuk Sędzia WSA Tadeusz Lipiński (spr.) Protokolant St. sekretarz sądowy Grażyna Wojtyszek po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 8 listopada 2016 r. sprawy ze skargi H.L na bezczynność Burmistrza w udostępnieniu informacji publicznej oddala skargę. Wnioskiem z dnia 2 lipca 2016r. H. L. zwrócił się do Burmistrza o udostępnienie (na podstawie przepisów ustawy z dnia 6 września 2001 r. o dostępie do informacji publicznej, dalej jako: u.d.i.p.) dokumentacji zamówienia na obsługę prawną urzędu miasta i gminy oraz jednostek organizacyjnych gminy w trybie zapytania ofertowego przeprowadzonego w styczniu 2015 r. W odpowiedzi organ pismem z dnia 15 lipca 2016 r. poinformował, że w styczniu 2015 r. obsługi prawnej urzędu nie wyłoniono w trybie zamówienia ofertowego, natomiast w tym dniu umowę na obsługę prawną z adwokatem " zawarto spoza ustawy Prawo zamówień publicznych". H. L. w dniu 22 lipca 2016 r. wywiódł skargę na bezczynność Burmistrza A w zakresie udostępnienia informacji publicznej, zarzucając naruszenie art. 13 ust. 1 i 2 oraz art. 16 ust. 1 u.d.i.p. poprzez nieudzielenie wnioskowanej informacji publicznej zgodnie z żądanym zakresem. W oparciu o powyższy zarzut skarżący wniósł o zobowiązanie Burmistrza A do udzielenia żądanej informacji w terminie 14 dni. W uzasadnieniu skargi powołano się na fakt złożenia wniosku o udzielenie informacji publicznej i na brak jej udzielenia. Z powołaniem się na orzecznictwo sądów administracyjnych skarżący wskazał, że organ administracji zobowiązany jest do udzielenia informacji publicznej lub wydania decyzji o odmowie jej udzielenia, a przed wniesieniem skargi nie jest wymagane wcześniejsze wezwanie do usunięcia naruszenia prawa. W odpowiedzi na skargę Burmistrz A wniósł o jej oddalenie, podnosząc to, że skarżący poinformowany został o tym, iż obsługi prawnej urzędu nie wyłoniono w trybie zapytania ofertowego, dlatego też nie ma w tym przedmiocie żadnej dokumentacji. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Olsztynie zważył, co następuje: Skarga wniesiona w sprawie jest pozbawiona słuszności. Podnieść należy, że stosownie do art. 1 § 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. z 2016 r., poz. 1066) sądy administracyjne sprawują kontrolę wykonywania administracji publicznej pod względem zgodności z prawem. Przy czym sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy, nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawa prawną (art. 134 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz.U. z 2016 r. poz. 718) zwanej dalej: ustawą p.p.s.a. Kontrola ta obejmuje orzekanie w sprawach skarg na akty administracyjne lub czynności z zakresu administracji publicznej, enumeratywnie wymienione w art. 3 § 2 ustawy p.p.s.a., jak również stosownie do art. 3 § 2 pkt 8 tej ustawy stronie przysługuje skarga na bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania w przypadkach określonych w pkt 1-4 lub przewlekłe prowadzenie postępowania w przypadku określonym w pkt 4a. W takich sprawach można skutecznie wnieść skargę na bezczynność, jeśli organ administracji publicznej nie załatwi sprawy w terminie określonym w przepisach art. 35 - 36 k.p.a., bądź w terminie wynikającym z innej ustawy regulującej sposób postępowania organów administracji. Wyjaśnić pozostaje również, że z bezczynnością organu administracji publicznej mamy do czynienia wówczas, gdy w prawnie ustalonym terminie organ nie podjął żadnych czynności w sprawie lub wprawdzie prowadził postępowanie w sprawie - ale mimo zaistnienia ustawowego obowiązku - nie zakończył go wydaniem w terminie decyzji, postanowienia lub innego aktu lub nie podjął stosownych czynności. Dla dopuszczalności skargi na bezczynność organu nie ma znaczenia okoliczność z jakich powodów określona decyzja, postanowienie lub inny akt nie zostały dokonane, a w szczególności czy bezczynność została spowodowana zawinioną lub niezawinioną opieszałością organu. Udostępnianie zaś informacji publicznej na wniosek następuje bez zbędnej zwłoki i nie później niż w terminie 14 dni - art. 13 ust. 1 ustawy z dnia 6 września 2001r. o dostępie do informacji publicznej (Dz. U. z 2014r., poz. 782, j.t.), za wyjątkiem sytuacji przewidzianych w art. 13 ust. 2 i art. 15 ust. 2. Stosownie do art. 13 ust. 2 jeżeli informacja publiczna nie może być udostępniona w terminie określonym w ust. 1, podmiot obowiązany do jej udostępnienia powiadamia w tym terminie o powodach opóźnienia oraz o terminie, w jakim udostępni informację, nie dłuższym jednak niż 2 miesiące od dnia złożenia wniosku. Udostępnianie informacji publicznej na wniosek następuje w sposób i w formie zgodnych z wnioskiem, chyba że środki techniczne, którymi dysponuje podmiot obowiązany do udostępnienia, nie umożliwiają udostępnienia informacji w sposób i w formie określonych we wniosku (art. 14 ust. 1). Ponadto trzeba mieć na uwadze, że zgodnie z art. 16 ust. 1 ustawy o dostępie do informacji publicznej odmowa udostępnienia informacji publicznej oraz umorzenie postępowania o udostępnienie informacji w przypadku określonym w art. 14 ust. 2 przez organ władzy publicznej następują w drodze decyzji. Do rozstrzygnięć podmiotów obowiązanych do udostępnienia informacji, niebędących organami władzy publicznej, o odmowie udostępnienia informacji oraz o umorzeniu postępowania o udostępnienie informacji przepisy art. 16 stosuje się odpowiednio. Wnioskodawca może wystąpić do podmiotu, o którym mowa w ust. 1, o ponowne rozpatrzenie sprawy. Do wniosku stosuje się odpowiednio przepisy dotyczące odwołania (art. 17 ustawy). Na ograniczenia w zakresie udzielenia informacji publicznej wskazuje art. 5 ustawy o dostępie do informacji publicznej. Stosownie do tej regulacji prawnej organ może ograniczyć dostęp do żądanych informacji publicznych np. ze względu na prywatność osoby fizycznej lub z uwagi na ochronę informacji niejawnych lub innych tajemnic ustawowo chronionych. Nie jest natomiast odmową udzielenia informacji publicznej wskazanie, że się ich nie posiada. Jednakże o tym fakcie organ winien powiadomić wnioskodawcę pisemnie, wskazując – jeśli posiada taką wiedzę, gdzie zainteresowany żądane informacje może uzyskać. Organ nie ma natomiast obowiązku wydawania w takiej sytuacji decyzji administracyjnej (por. wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego w Warszawie z 27 września 2002r., II SAB 289/02). Również w sytuacji gdy wnioskodawca żąda udzielenia informacji, które nie są informacjami publicznymi, lub takich informacji publicznych, w stosunku do których tryb dostępu odbywa się na odrębnych zasadach, organ nie ma obowiązku wydawania decyzji o odmowie udzielenia informacji, lecz zawiadamia jedynie wnoszącego, że żądane dane nie mieszczą się w pojęciu objętym przedmiotową ustawą (por. wyrok NSA Ośrodek Zamiejscowy w Lublinie z 20 czerwca 2002r., II SA/Lu 507/02). W ocenie Sądu nie może budzić najmniejszych wątpliwości to, że Burmistrz Miasta i Gminy jest organem zobowiązanym do udzielenia informacji publicznej, powyższe nie jest kwestionowane również przez żadną ze stron postępowania i nie wymaga dalszych wywodów. Stwierdzić należy również to, że generalnie informacje związane z realizacją zamówień w trybie ustawy Prawo zamówień publicznych są informacjami publicznymi, których ograniczenie udostępnienia należy do sytuacji szczególnych, na co wskazano we wcześniejszej części uzasadnienia. W tej sytuacji wniosek o udostępnienie dokumentacji na obsługę prawną urzędu w trybie zapytania ofertowego skierowany do Burmistrza spełniał w zakresie podmiotowym i przedmiotowym wymagania wniosku o udzielenie informacji publicznej, gdyż rozporządzanie mieniem gminy i jego wydatkowanie należy do zakresu informacji publicznej. Nie można zapominać jednak o tym, że na wniosek skarżącego z dnia 2 lipca 2016 r. została jemu przesłana odpowiedź (dnia 15 lipca 2016 r. ), z której w sposób jasny i jednoznaczny wynikało, że w przypadku obsługi prawnej urzędu nie stosowano ustawy Prawo zamówień publicznych, tym samym nie wyłoniono obsługi prawnej w trybie zapytania ofertowego. Logicznym jest, że skoro danej procedury nie stosowano, to nie może być również dokumentacji związanej z jej stosowaniem. Innymi słowy organ nie dysponował informacją publiczną, o której udzielenie skarżący wnosił i poinformował go o tym w sposób bardzo zrozumiały. Skarżący natomiast nie żądał przesłania zawartej umowy, a dokumentacji wyłonienia kandydata w trybie zapytania ofertowego. Raz jeszcze podkreślić należy, że jeżeli organ administracji nie dysponuje informacją publiczną, o której udzielenie wnosi dana osoba, to nie ma obowiązku wydawania decyzji administracyjnej, zupełnie wystarczająca jest informacja na piśmie o tym fakcie, co uczyniono w rozpoznawanej sprawie. W związku z czym Burmistrz Miasta i Gminy nie pozostaje w bezczynności. Rzeczą odmienną jest natomiast to, czy udzielona odpowiedź satysfakcjonuje skarżącego, co wynika z treści pisma z dnia 4 listopada 2016 r., w którym skarżący nie przedstawił jednak żadnych dokumentów na poparcie swoich też, co do wyłonienia obsługi prawnej urzędu w trybie zamówienia ofertowego, a tylko dowód z dokumentu może dopuścić Sąd w sytuacjach szczególnych zgodnie z treścią art. 106 § 3 p.p.s.a. Dlatego też biorąc powyższe pod uwagę, Sąd na podstawie art. 151 p.p.s.a. skargę oddalił.