II SAB/Ol 75/15

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Olsztynie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Bogusław Jażdżyk Sędziowie Sędzia WSA Katarzyna Matczak Sędzia WSA Piotr Chybicki (spr.) Protokolant st. referent Maciej Lipiński po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 21 stycznia 2016 r. sprawy ze skargi B. T. na bezczynność Wójta Gminy w udzieleniu informacji publicznej 1/ zobowiązuje Wójta Gminy do rozpatrzenia wniosku skarżącego zawartego w pkt 2 jego pisma z dnia 25 sierpnia 2015r. w terminie 14 dni; 2/ stwierdza, że organ dopuścił się bezczynności; 3/ orzeka, że bezczynność nie miała miejsca z rażącym naruszeniem prawa; 4/ zasądza od Wójta Gminy na rzecz skarżącego kwotę 100 zł (stu złotych) tytułem zwrotu kosztów postępowania sądowego. Wnioskiem z dnia 25 sierpnia 2015 r. B. T. zwrócił się do Urzędu Gminy "[...]" o: 1. Nieodpłatne nabycie przez Wspólnotę działki gruntu należącej do Gminy "[...]", tj. działki o nr "[...]", znajdującej się pod budynkiem. 2. W trybie przepisów o udzielaniu informacji publicznej, udzielenie wszystkich informacji na temat budynku, tj. czy znajduje się księga budynku, podział budynku, wypisy i wyrysy z lat ubiegłych. Ponadto, wniósł o doręczenie kserokopii aktu notarialnego, tj. sprzedaży lokalu "[...]" wraz z dokumentami dotyczącymi powierzchni lokalu. Pismem z dnia 12 listopada 2015 r. Wójt Gminy "[...]" poinformował B. T., że w chwili obecnej Gmina "[...]" nie nosi się z zamiarem sprzedaży nieruchomości zabudowanej, stanowiącej działkę gruntu nr "[...]". Jednocześnie wskazał, że Gmina jest wyłącznie właścicielem działki nr "[...]’, zaś w budynku pod adresem "[...]" wyodrębniono lokale mieszkalne stanowiące własność prywatną, a nie gminną, stąd brak jest podstaw do udzielenia informacji na ich temat oraz ewentualnego przesłania jakichkolwiek kserokopii aktu notarialnego. Pismem z dnia 8 października 2015 r. B. T. wniósł do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Olsztynie skargę na bezczynność Wójta Gminy "[...]" polegającą na niepodejmowaniu decyzji w jego sprawie i nie informowaniu o podejmowanych czynnościach w sprawie. Podniósł, że już w 2013 r. wniósł do organu pierwsze pismo w sprawie, potem kolejne dwa pisma. Wskazał, że sprawa dotyczy udzielenia informacji na temat podziału przez gminę działki, na której jest usytuowana wspólnota mieszkaniowa, gdzie mieszka i jest właścicielem. Działka pod budynkiem została wydzielona niezgodnie z prawem i do tej pory nie udało mu się ustalić przyczyn takiego wydzielenia. Dodał, że od kilku lat próbuje doprowadzić taki stan rzeczy, do stanu zgodnego z prawem. W odpowiedzi na skargę Wójt Gminy "[...]" wniósł o jej odrzucenie. Wskazał, że przedmiotem skargi jest prawdopodobnie bezczynność polegająca na niepodejmowaniu decyzji co do niezgodnego z prawem wydzielenia działki pod budynkiem, w którym zamieszkuje skarżący. Tak zakreślony przedmiot skargi, tj. obejmujący rozstrzyganie przez organ kwestii dotyczącej - w ocenie skarżącego – podziału nieruchomości, korzystania z nieruchomości stanowiącej własność Gminy "[...]" przez inne osoby oraz zgłaszania chęci nabycia działki nr "[...]", nie mieści się w kognicji sądów administracyjnych. Na rozprawie przed tut. Sądem w dniu 21 stycznia 2016 r. skarżący poparł skargę oraz wskazał, że przedmiotem jego wniosku o udzielenie informacji publicznej były tylko dokumenty związane z podziałem działki. Od organu otrzymał tylko pismo z dnia 12 listopada 2015 r., bez żadnych załączników. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Olsztynie zważył, co następuje: Zgodnie z brzmieniem art. 1 § 1 i 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. z 2015 r., poz. 1647), sąd administracyjny sprawuje wymiar sprawiedliwości m.in. poprzez kontrolę działalności administracji publicznej pod względem zgodności z prawem. Skarga analizowana pod kątem bezczynności organu zasługuje na uwzględnienie. Stosownie do treści art. 3 § 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t. j. Dz. U. z 2012 r., poz. 270 ze zm., dalej jako: p.p.s.a.), sądy administracyjne sprawują kontrolę działalności administracji publicznej, która obejmuje orzekanie w sprawach skarg na: 1) decyzje administracyjne; 2) postanowienia wydane w postępowaniu administracyjnym, na które służy zażalenie albo kończące postępowanie, a także na postanowienia rozstrzygające sprawę co do istoty; 3) postanowienia wydane w postępowaniu egzekucyjnym i zabezpieczającym, na które służy zażalenie, z wyłączeniem postanowień wierzyciela o niedopuszczalności zgłoszonego zarzutu oraz postanowień, przedmiotem których jest stanowisko wierzyciela w sprawie zgłoszonego zarzutu; 4) inne niż określone w pkt 1-3 akty lub czynności z zakresu administracji publicznej dotyczące uprawnień lub obowiązków wynikających z przepisów prawa, z wyłączeniem aktów lub czynności podjętych w ramach postępowania administracyjnego określonego w ustawie z dnia 14 czerwca 1960 r. - Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2013 r. poz. 267, z późn. zm.) oraz postępowań określonych w działach IV, V i VI ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. - Ordynacja podatkowa (Dz. U. z 2015 r. poz. 613) oraz postępowań, do których mają zastosowanie przepisy powołanych ustaw; 4a) pisemne interpretacje przepisów prawa podatkowego wydawane w indywidualnych sprawach; 5) akty prawa miejscowego organów jednostek samorządu terytorialnego i terenowych organów administracji rządowej; 6) akty organów jednostek samorządu terytorialnego i ich związków, inne niż określone w pkt 5, podejmowane w sprawach z zakresu administracji publicznej; 7) akty nadzoru nad działalnością organów jednostek samorządu terytorialnego; 8) bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania w przypadkach określonych w pkt 1-4 lub przewlekłe prowadzenie postępowania w przypadku określonym w pkt 4a; 9) bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania w sprawach dotyczących innych niż określone w pkt 1-3 aktów lub czynności z zakresu administracji publicznej dotyczących uprawnień lub obowiązków wynikających z przepisów prawa podjętych w ramach postępowania administracyjnego określonego w ustawie z dnia 14 czerwca 1960 r. - Kodeks postępowania administracyjnego oraz postępowań określonych w działach IV, V i VI ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. - Ordynacja podatkowa oraz postępowań, do których mają zastosowanie przepisy powołanych ustaw. Sądy administracyjne orzekają także w sprawach, w których przepisy ustaw szczególnych przewidują sądową kontrolę, i stosują środki określone w tych przepisach (§ 3). Z bezczynnością organu mamy zatem do czynienia wówczas, gdy organ zobowiązany do podjęcia – jak w rozpoznawanej sprawie – czynności, nie podejmuje jej w terminie określonym przez przepisy prawa. Powyższe oznacza więc, że zarzut bezczynności powinien się pojawić wówczas, gdy organ będąc właściwym w sprawie i zobowiązanym do podjęcia czynności, pozostaje w zwłoce. Skarga na bezczynność bowiem ma na celu spowodowanie wydania przez organ administracji publicznej oczekiwanego aktu. Mówiąc natomiast o dostępie do informacji publicznej i ewentualnej bezczynności w tym zakresie stwierdzić na samym początku należy, że Konstytucja Rzeczypospolitej Polskiej w art. 61 ust. 1 stanowi, iż obywatel ma prawo do uzyskiwania informacji o działalności organów władzy publicznej oraz osób pełniących funkcje publiczne. Prawo to obejmuje również uzyskiwanie informacji o działalności organów samorządu gospodarczego i zawodowego, a także innych osób oraz jednostek organizacyjnych w zakresie, w jakim wykonują one zadania władzy publicznej i gospodarują mieniem komunalnym lub majątkiem Skarbu Państwa, zaś według ust. 2, prawo do uzyskiwania informacji obejmuje dostęp do dokumentów oraz wstęp na posiedzenia kolegialnych organów władzy publicznej pochodzących z powszechnych wyborów, z możliwością rejestracji dźwięku lub obrazu, przy czym tryb udzielania informacji, o których mowa w ust. 1 i 2, określają ustawy (ust. 3). Konkretyzacją natomiast tego prawa zajmuje się m.in. ustawa z dnia 6 września 2001 r. o dostępie do informacji publicznej (Dz. U. Nr 112, poz. 1198 ze zm., dalej jako: ustawa), gdzie w myśl art. 1, każda informacja o sprawach publicznych stanowi informację publiczną w rozumieniu ustawy i podlega udostępnieniu na zasadach i w trybie określonym w tym akcie prawnym. Ponadto na podstawie art. 2 ust. 1, każdemu przysługuje, z zastrzeżeniem art. 5, prawo dostępu do informacji publicznej, co jednocześnie nie oznacza, że każdy podmiot jest zobligowany do jej udostępniania. Realizacja bowiem tego prawa spoczywa na określonych w ustawie podmiotach. I tak, zgodnie z art. 4 ust. 1 ustawy, obowiązane do udostępniania informacji publicznej są władze publiczne oraz inne podmioty wykonujące zadania publiczne, w szczególności: 1) organy władzy publicznej, 2) organy samorządów gospodarczych i zawodowych, 3) podmioty reprezentujące zgodnie z odrębnymi przepisami Skarb Państwa, 4) podmioty reprezentujące państwowe osoby prawne albo osoby prawne samorządu terytorialnego oraz podmioty reprezentujące inne państwowe jednostki organizacyjne albo jednostki organizacyjne samorządu terytorialnego, 5) podmioty reprezentujące inne osoby lub jednostki organizacyjne, które wykonują zadania publiczne lub dysponują majątkiem publicznym, oraz osoby prawne, w których Skarb Państwa, jednostki samorządu terytorialnego lub samorządu gospodarczego albo zawodowego mają pozycję dominującą w rozumieniu przepisów o ochronie konkurencji i konsumentów. Wobec treści art. 4 ust. 1 pkt 1) ustawy nie budzi zatem wątpliwości fakt, że Wójt Gminy jest podmiotem zobowiązanym do udzielenia informacji publicznej. Wskazać również należy, że informacją publiczną w rozumieniu ustawy jest każda wiadomość wytworzona lub odnoszona do władz publicznych, a także wytworzona lub odnoszona do innych podmiotów wykonujących funkcje publiczne w zakresie wykonywania przez nie zadań władzy publicznej i gospodarowania mieniem komunalnym lub mieniem Skarbu Państwa. Zatem jest nią treść dokumentów wytworzonych przez organy władzy publicznej i podmioty niebędące organami administracji publicznej, treść wystąpień, opinii i ocen przez nie dokonywanych niezależnie, do jakiego podmiotu są one kierowane i jakiej sprawy dotyczą. Ponadto informację publiczną stanowi treść wszelkiego rodzaju dokumentów odnoszących się do organu władzy publicznej lub podmiotu niebędącego organem administracji publicznej związanych z nimi bądź w jakikolwiek sposób dotyczących ich i są nimi zarówno treść dokumentów bezpośrednio przez nie wytworzonych jak i te, których używają przy realizacji przewidzianych prawem zadań, nawet jeżeli nie pochodzą wprost od nich. Niezależnie od powyższego, aby konkretna informacja posiadała walor informacji publicznej, to musi się odnosić do sfery faktów. W dalszej części stwierdzić należy, że zgodnie z treścią art. 14 ust. 1 ustawy, udostępnianie informacji publicznej na wniosek następuje w sposób i w formie zgodnych z wnioskiem, chyba że środki techniczne, którymi dysponuje podmiot obowiązany do udostępnienia, nie umożliwiają udostępnienia informacji w sposób i w formie określonych we wniosku. Niezależnie od powyższego wskazać należy, że przy żądaniu uzyskania informacji publicznej nie jest wymagane wykazanie ani interesu publicznego, ani celu, w jakim uzyskana informacja zostanie wykorzystana. Jedynie w przypadku informacji przetworzonej, stosownie do treści art. 3 ust. 1 ustawy, ustawodawca wprowadził wymóg wykazania, że uzyskanie informacji jest szczególnie istotne dla interesu publicznego. Dodać również należy, że według art. 13 ust. 1 ustawy, udostępnianie informacji publicznej na wniosek następuje bez zbędnej zwłoki, nie później jednak niż w terminie 14 dni od dnia złożenia wniosku, z zastrzeżeniem ust. 2 i art. 15 ust. 2, a jeżeli informacja publiczna nie może być udostępniona w terminie określonym w ust. 1, podmiot obowiązany do jej udostępnienia powiadamia w tym terminie o powodach opóźnienia oraz o terminie, w jakim udostępni informację, nie dłuższym jednak niż 2 miesiące od dnia złożenia wniosku. W sprawie, przedmiotem wniosku skarżącego o udostępnienie informacji publicznej były dokumenty związane z podziałem działki nr "[...]", której właścicielem jest gmina. Zatem żądana przez skarżącego informacja zawarta we wniosku z dnia 25 sierpnia 2015 r. jest informacją publiczną w rozumieniu ustawy o dostępie do informacji publicznej, bowiem dotyczy dokumentów, o których mowa w art. 6 ust. 1 pkt 4 lit. a ustawy. Od organu skarżący otrzymał tylko pismo z dnia 12 listopada 2015 r., bez żadnych załączników. Z materiału dowodowego sprawy nie wynika, że organ doręczył skarżącemu jakiekolwiek dokumenty związane z podziałem przedmiotowej działki. Zauważyć należy, że w aktach organu znajduje się prawomocna decyzja z 1997 r. zatwierdzająca podział działki nr ‘[...]", jak również wykaz zmian gruntowych. Z akt sprawy nie wynika jednak, że powyższe dokumenty były udostępnione skarżącemu. Zaakcentować raz jeszcze należy, że skoro w posiadaniu organu znajdują się dokumenty, wskazane przez skarżącego, to tym samym jest on zobowiązany udostępnić je skarżącemu, bowiem – co już wyżej stwierdzono – informacją publiczną jest również informacja wytworzona lub odnoszona do innych podmiotów wykonujących funkcje publiczne w zakresie wykonywania przez nie zadań władzy publicznej i gospodarowania mieniem komunalnym lub mieniem Skarbu Państwa i to niezależnie, do jakiego podmiotu są kierowane. Stąd też w świetle powyższych rozważań, spełnione zostały przedmiotowe i podmiotowe przesłanki zastosowania przez organ ustawy o dostępie do informacji publicznej w odniesieniu do wniosku skarżącego. Tymczasem w rozpoznawanej sprawie bezspornym dla Sądu jest, że do dnia wniesienia skargi do Sądu, Wójt Gminy ‘[...]" nie udzielił skarżącemu w jakikolwiek sposób odpowiedzi na pytanie zawarte we wskazanym wyżej wniosku i tym samym pozostaje on w bezczynności do chwili obecnej. Stwierdzić również należy, że bezczynność organu nie miała – w ocenie Sądu – charakteru kwalifikowanego i wynikła raczej z pozostawania w błędnym - nie usprawiedliwionym okolicznościami sprawy - przekonaniu, o braku powinności udzielenia zadanej informacji, do czego skłaniają motywy zawarte w odpowiedzi na skargę. Zatem bezczynność nie nastąpiła z rażącym naruszeniem prawa, bowiem nic nie świadczy o lekceważeniu, bądź ignorowaniu skarżącego. Z tego też samego powodu, nie wymierzono wobec organu grzywny z urzędu – pkt 3 sentencji wyroku. W tym stanie rzeczy, na mocy art. 149 ust. 1 p.p.s.a., a w sprawie kosztów na podstawie art. 200 w zw. z art. 205 § 1 p.p.s.a., należało orzec, jak w 1, 2 i 4 sentencji wyroku.