II SAB/Ol 76/12

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Olsztynie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Tadeusz Lipiński po rozpoznaniu w dniu 26 września 2012 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi A. D. na bezczynność Państwowego Powiatowego Inspektora Sanitarnego w wydaniu decyzji umożliwiającej sprzedaż piwa i pieczywa postanawia 1. odrzucić skargę; 2. oddalić wniosek o przyznanie prawa pomocy w zakresie obejmującym zwolnienie od kosztów sądowych. WSA/post.1 - sentencja postanowienia A. D. złożyła skargę na bezczynność Państwowego Powiatowego Inspektora Sanitarnego w wydaniu decyzji umożliwiającej sprzedaż piwa i pieczywa. Zawarła w niej wniosek o zwolnienie z kosztów postępowania. W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej odrzucenie wobec niewyczerpania przez skarżącą środka zaskarżenia, o którym mowa art. 37 § 1 Kodeksu postępowania administracyjnego, ewentualnie o umorzenie postępowania ze względu na jego obecną bezprzedmiotowość, wynikającą z faktu, iż stosowna decyzja została już wydana. W dniu 24 sierpnia 2012 r., w wykonaniu zarządzenia Przewodniczącej Wydziału II Sądu, skarżącej zostało doręczone wezwanie do nadesłania w terminie 7 dni dokumentu potwierdzającego złożenie przed złożeniem skargi zażalenia do organu wyższego stopnia na niezałatwienie sprawy w terminie przez Państwowego Powiatowego Inspektora Sanitarnego. W odpowiedzi skarżąca wskazała, iż nikt z Sanepidu nie poinformował jej o możliwości odwołania się do organu wyższego stopnia. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Olsztynie zważył, co następuje: Merytoryczne rozpatrzenie zasadności skargi poprzedzone jest w postępowaniu przed sądem administracyjnym badaniem dopuszczalności jej wniesienia. Skarga jest dopuszczalna, gdy przedmiot sprawy należy do właściwości sądu, skargę wniesie uprawniony podmiot, oraz gdy spełnia ona wymogi formalne i została złożona w terminie. Stwierdzenie braku którejś z wymienionych przesłanek dopuszczalności zaskarżenia uniemożliwia nadanie skardze dalszego biegu, co w konsekwencji prowadzi do odrzucenia skargi. Podstawową przesłanką dopuszczalności skargi, czyli warunkiem prawidłowego zaskarżenia określonego aktu lub czynności, czy też bezczynności organu administracji publicznej jest, zgodnie z art. 52 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz. U. z 2012 r. poz. 270; w skrócie: p.p.s.a.), wyczerpanie środków zaskarżenia, jeżeli służyły one skarżącemu w postępowaniu przed organem właściwym w sprawie. Przy czym w myśl § 2 powołanego artykułu przez wyczerpanie środków zaskarżenia należy rozumieć sytuację, w której stronie nie przysługuje żaden środek zaskarżenia taki jak zażalenie, odwołanie lub wniosek o ponowne rozpatrzenie sprawy. W rozpatrywanym przypadku skarżąca zarzuciła Państwowemu Powiatowemu Inspektorowi Sanitarnemu brak wydania decyzji umożliwiającej jej dalszą działalność handlową. Należy wskazać, iż zgodnie z art. 37 § 1 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. - Kodeks postępowania administracyjnego (t.j. Dz. U. z 2000 r., nr 98, poz. 1071 z późn. zm.), na niezałatwienie sprawy w terminie określonym w art. 35 lub ustalonym w myśl art. 36 tej ustawy stronie służy zażalenie do organu administracji publicznej wyższego stopnia. Zażalenie, o jakim mowa w tym przepisie, jest środkiem zaskarżenia przewidzianym w art. 52 § 2 p.p.s.a., który skarżący musi wyczerpać, by móc skutecznie wnieść skargę do sądu administracyjnego. Tak więc w przedmiotowej sprawie, przed wniesieniem skargi do Sądu, należało wnieść zażalenie na bezczynność Państwowego Powiatowego Inspektora Sanitarnego do organu wyższego stopnia, tj. Państwowego Wojewódzkiego Inspektora Sanitarnego. Ponieważ ów środek zaskarżenia nie został wykorzystany, skargę jako niedopuszczalną należało odrzucić stosownie do art. 58 § 1 pkt 6 p.p.s.a. Niedopuszczalność skargi jest równoznaczna z jej oczywistą bezzasadnością, w przypadku której stronie nie przysługuje prawo pomocy (art. 247 p.p.s.a.). Stanowi to podstawę oddalenia wniosku o zwolnienie od kosztów sądowych.