II SAB/Ol 80/10

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Olsztynie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Adam Matuszak po rozpoznaniu w dniu 29 listopada 2010 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi M. B. na bezczynność Starosty w przedmiocie wydania skierowania na badania lekarskie postanawia odrzucić skargę. WSA/post.1 - sentencja postanowienia Pismem z dnia "[...]" M. B. wniósł skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Olsztynie na bezczynność Starosty "[...]" w wydaniu skierowania na badania lekarskie. W motywach wskazał m.in., że organ wydał decyzję o skierowaniu na badania lekarskie, jednakże w ślad za tą decyzją winny być podjęte działania w postaci wydania kolejnych dokumentów, tj. skierowania na badanie, informacji o placówce medycznej przeprowadzającej badania oraz stosownej decyzji. Podniósł, iż brak wydania decyzji powoduje bezczynność organu w realizacji skierowania na badania lekarskie. W odpowiedzi na skargę Starosta wniósł o jej odrzucenie. Wskazał, że decyzją z dnia "[...]" skierował M. B. na badania lekarskie z powodu nasuwających się zastrzeżeń co do stanu jego zdrowia. W sentencji orzeczenia wyraźnie wskazał, iż kieruje stronę na badanie lekarskie oraz określił w pouczeniu, w jakiej placówce i w jakim terminie należy poddać się badaniom. Przytoczona została podstawa materialnoprawna rozstrzygnięcia oraz sporządzono uzasadnienie, które jest obligatoryjnym elementem decyzji. Dodał, iż nie istnieją jakiekolwiek normy prawne przesądzające o obowiązku wydania dodatkowego skierowania na badania lekarskie. Ponadto strona była informowana, że nie zostanie wydane żadne dodatkowe skierowanie na badanie lekarskie, a w treści decyzji kierującej zostały zawarte wszelkie niezbędne informacje. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Olsztynie zważył, co następuje: Skarga podlega odrzuceniu. Zgodnie z art. 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 1269 ze zm.), Sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej oraz rozstrzyganie sporów kompetencyjnych i o właściwość między organami jednostek samorządu terytorialnego, samorządowymi kolegiami odwoławczymi i między tymi organami, a organami administracji rządowej. Kontrola ta sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. Zakres kognicji sądów został określony w art. 3, art. 4 i art. 5 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm., dalej jako: p.p.s.a.) i obejmuje orzekanie w sprawach skarg na: 1) decyzje administracyjne; 2) postanowienia wydane w postępowaniu administracyjnym, na które służy zażalenie albo kończące postępowanie, a także na postanowienia rozstrzygające sprawę co do istoty; 3) postanowienia wydane w postępowaniu egzekucyjnym i zabezpieczającym, na które służy zażalenie; 4) inne niż określone w pkt 1-3 akty lub czynności z zakresu administracji publicznej dotyczące uprawnień lub obowiązków wynikających z przepisów prawa; 4a) pisemne interpretacje przepisów prawa podatkowego wydawane w indywidualnych sprawach; 5) akty prawa miejscowego organów jednostek samorządu terytorialnego i terenowych organów administracji rządowej; 6) akty organów jednostek samorządu terytorialnego i ich związków, inne niż określone w pkt 5, podejmowane w sprawach z zakresu administracji publicznej; 7) akty nadzoru nad działalnością organów jednostek samorządu terytorialnego; 8) bezczynność organów w przypadkach określonych w pkt 1-4a. Sąd orzeka także w sprawach, w których przepisy ustaw szczególnych przewidują sądową kontrolę i stosuje środki określone w tych przepisach. Ponadto sądy administracyjne rozstrzygają spory o właściwość między organami jednostek samorządu terytorialnego i między samorządowymi kolegiami odwoławczymi, o ile odrębna ustawa nie stanowi inaczej, oraz spory kompetencyjne między organami tych jednostek, a organami administracji rządowej. Kontrola sądowoadministracyjna nie ma więc charakteru bezwzględnego. Oznacza to, iż działania których nie da się sklasyfikować w jednej z powyższych form nie podlegają tej kontroli, a próby jej zainicjowania poprzez wniesienie skargi nie będą skuteczne. Stosownie do art. 3 § 2 pkt 8 p.p.s.a., kontrola ta obejmuje orzekanie w sprawach skarg na bezczynność organów administracji w przypadkach określonych w pkt 1-4a tego przepisu. Z unormowań tych wynika, że skarga na bezczynność organu dopuszczalna jest tylko w takich granicach, w jakich służy skarga do sądu administracyjnego. Powstaje zatem pytanie, czy na Staroście ciążył obowiązek wydania dodatkowego skierowania na badania lekarskie w sytuacji, gdy została już wydana decyzja o skierowaniu na takie badania. Innymi słowy mówiąc, czy na organie ciążył obowiązek wydania kolejnej decyzji administracyjnej, postanowienia, na które służy zażalenie, kończącego postępowanie, albo rozstrzygającego sprawę co do istoty, lub też innego aktu lub czynności z zakresu administracji publicznej dotyczącego uprawnień lub obowiązków wynikających z przepisów prawa. W ocenie Sądu żaden z tych przypadków nie zachodzi w niniejszej sprawie. Powyższego obowiązku nie można wywieść zarówno z przepisów ustawy z dnia 20 czerwca 1997 r. Prawo o ruchu drogowym (Dz. U. z 2005 r., Nr 108, poz. 908 ze zm.), ani z przepisów wykonawczych do tego aktu. Słusznie zatem wskazał Starosta, że nie istnieją jakiekolwiek normy prawne przesądzające o obowiązku wydania dodatkowego skierowania na badania lekarskie w sytuacji, gdy została już wydana decyzja o skierowaniu na badania lekarskie. Podzielić nadto trzeba pogląd organu, że ponowne wydanie decyzji przez ten sam organ i w tym samym przedmiocie obarczone byłoby wadą mogącą prowadzić do stwierdzenia nieważności takiego aktu (art. 156 § 1 pkt 3 k.p.a.). Nie ulega zatem wątpliwości, że przedmiotowa skarga na bezczynność jest nieuzasadniona. Starosta nie mógł bowiem żadnym władczym rozstrzygnięciem, o którym mowa w art. 3 § 2 pkt 1-4a p.p.s.a. orzec w przedmiocie ponownego skierowania na badana lekarskie. Nie może zatem być mowy o bezczynności Starosty w rozumieniu przepisów p.p.s.a. Z tego powodu skarga musiała zostać odrzucona. Dodatkowego podkreślenia wymaga przy tym, że w niniejszej sprawie skarżący nie poprzedził skargi na bezczynność Starosty zażaleniem skierowanym do organu wyższego stopnia zgodnie z art. 37 k.p.a. Niewyczerpana zatem została w mniejszej sprawie konieczna procedura poprzedzająca, zgodnie z art. 52 p.p.s.a., wniesienie skargi na bezczynność. Nawet zatem w przypadku, gdyby wbrew argumentacji przyjętej powyżej, przyjąć możliwość rozstrzygnięcia przez organ w przedmiocie wydania decyzji o skierowaniu na badania, to i tak skarga na jego bezczynność podlegała odrzuceniu jako przedwczesna. Mając powyższe na uwadze stwierdzić należy, że objęta przedmiotem skargi bezczynność nie podlega zaskarżeniu do sądu administracyjnego. W tym stanie rzeczy Sąd, na podstawie art. 58 § 1 pkt 1 i § 3 p.p.s.a., skargę odrzucił.