II SAB/Ol 82/14

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Olsztynie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Marzenna Glabas po rozpoznaniu na posiedzeniu niejawnym w dniu 25 września 2014r. sprawy ze skargi P. B. na bezczynność Samorządowego Kolegium Odwoławczego w rozpoznaniu odwołania postanawia odrzucić skargę. Pismem z dnia 14 lutego 2014r. Prezydent poinformował P B., najemcę komunalnego lokalu mieszkalnego przy ul. "[...]", że wizja lokalna przeprowadzona w dniu 29 stycznia 2014r. potwierdziła występowanie zawilgocenia mieszkania oraz insektów. Wskazano, że administrator nieruchomości dokona modernizacji instalacji c.o. po zakończeniu okresu grzewczego, doraźnie zaś w mieszkaniu zostanie zainstalowany grzejnik panelowy o większej wydajności. Ponadto organ stwierdził, że zgodnie z art. 6b ust. 1 ustawy o ochronie praw lokatorów mieszkaniowym zasobie gminy i o zmianie Kodeksu cywilnego, obowiązek odkaraluszania spoczywa na najemcy lokalu. Podano, ze niezależnie od tego administrator dokona dezynsekcji części wspólnych, tj. korytarzy, piwnic i strychu. P. B., w pismach z dnia 21 lutego i 4 marca 2014r. domagał się zapewnienia mu lokalu spełniającego normy prawne, w tym budowlane i sanitarno-higieniczne. W odpowiedzi, pismem z dnia 25 marca 2014r. Prezydent poinformował najemcę o wynikach kolejnej wizji lokalnej z dnia 11 marca 2014r., podczas której stwierdzono brak insektów. Wskazano, że najemca przyjął w 2006r. lokal wyremontowany i przygotowany do zasiedlenia. Poinformowano najemcę o zasadach ubiegania się o zmianę lokalu mieszkalnego w ramach poprawy warunków mieszkaniowych. W piśmie z dnia 28 marca 2014r., adresowanym do Samorządowego Kolegium Odwoławczego, zatytułowanym "odwołanie" P. B. zakwestionował wskazane pisma Prezydenta, zarzucając, że wzmiankowanych wizji lokalnych nie przeprowadzała żadna komisja. Podniósł, że lokal mieszkalny, w którym zmuszony jest mieszkać, nie nadaje się do zamieszkiwania. Wskazał na szereg nieprawidłowości występujących w tym lokalu. Stwierdził, że Prezydent nie traktuje go poważnie i nie zamierza zapewnić mu odpowiedniego lokalu ani naprawić lokalu dotychczas przez niego zajmowanego. W związku z tym oczekuje zajęcia się sprawą przez Samorządowe Kolegium Odwoławcze, gdyż bezczynność organów trwa zbyt długo. W dniu 12 czerwca 2014r. P. B. wniósł do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Olsztynie, za pośrednictwem Samorządowego Kolegium Odwoławczym, skargę na bezczynność tego organu w rozpatrzeniu jego odwołania. Zarzucił, że dotychczas nie otrzymał decyzji ani protokołu z posiedzenia Kolegium z dnia 24 kwietnia 2014r., na którym stwierdzono niedopuszczalność odwołania. W odpowiedzi na skargę Samorządowe Kolegium Odwoławcze wniosło o odrzucenie skargi. Organ odwoławczy podniósł, że sprawa, w której skarżący złożył odwołanie, nie należy do drogi administracyjnej. Wprawdzie wynajmujący jest podmiotem publicznym, to jednak stosunki wynikające z umów wchodzą w zakres dominium i nie są regulowane decyzjami administracyjnymi. Z tego względu do załatwiania tego rodzaju spraw nie mają zastosowania przepisy jurysdykcji administracyjnej, w tym art. 35 i następne k.p.a. Z załączonych przez organ akt administracyjnych sprawy wynika, że decyzją z dnia "[...]", nr "[...]" Samorządowe Kolegium Odwoławcze stwierdziło niedopuszczalność odwołania skarżącego. Decyzja ta doręczona została stronie w dniu 20 czerwca 2014r. Na mocy zarządzenia z dnia 4 września 2014r., skarżący został wezwany do nadesłania informacji czy przed wniesieniem skargi na bezczynność w rozpatrzeniu odwołania z dnia 28 marca 2014r. od pism Prezydenta wzywał Samorządowe Kolegium Odwoławcze do usunięcia naruszenia prawa, jeśli tak, zobowiązano skarżącego do nadesłania kopii tego wezwania - w terminie 7 dni, pod rygorem odrzucenia skargi. Wyznaczony termin upłynął bezskutecznie. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Olsztynie zważył, co następuje: Merytoryczne rozpatrzenie zasadności skargi poprzedzone jest w postępowaniu przed sądem administracyjnym badaniem dopuszczalności jej wniesienia. Skarga jest dopuszczalna, gdy przedmiot sprawy należy do właściwości sądu, skargę wniesie uprawniony podmiot oraz gdy spełnia ona wymogi formalne i została złożona w terminie. Stwierdzenie braku którejś z wymienionych przesłanek dopuszczalności zaskarżenia uniemożliwia nadanie skardze dalszego biegu, co w konsekwencji prowadzi do odrzucenia skargi. Przedmiotowa skarga nie spełnia wymogu, o którym mowa w art. 52 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 roku Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jedn. Dz. U. z 2012r. poz. 270 ze zm., dalej jako: p.p.s.a.). Przepis ten stanowi, że skargę można wnieść po wyczerpaniu środków zaskarżenia, jeżeli służyły one skarżącemu w postępowaniu przed organem właściwym w sprawie, chyba że skargę wnosi prokurator, Rzecznik Praw Obywatelskich lub Rzecznik Praw Dziecka. W przypadku skargi na bezczynność zastosowanie ma art. 37 § 1 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (tekst jedn. Dz. U. z 2013r. poz. 267, dalej jako: "k.p.a."), który stanowi, że na niezałatwienie sprawy w terminie określonym w art. 35, w przepisach szczególnych, ustalonym w myśl art. 36 lub na przewlekłe prowadzenie postępowania stronie służy zażalenie do organu wyższego stopnia, a jeżeli nie ma takiego organu - wezwanie do usunięcia naruszenia prawa. W świetle tych unormowań wniesienie skargi na bezczynność Samorządowego Kolegium Odwoławczego, które jest organem wyższego stopnia, zależy od uprzedniego wezwania tego organu do usunięcia naruszenia prawa. Wezwanie do usunięcia naruszenia prawa może być dokonane w każdym czasie, ale przed wniesieniem skargi do sądu (por. T Woś, H. Knysiak-Molczyk, M. Romańska Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi Komentarz, 2005r. wyd. LexisNexis, s. 244). W rozpatrywanym przypadku z przekazanych przez organ akt administracyjnych sprawy nie wynika, aby skarżący spełnił powyższy wymóg. Dlatego Sąd zobowiązał skarżącego, pod rygorem odrzucenia skargi, do wyjaśnienia tej kwestii i nadesłania kopii wezwania. Mimo prawidłowo doręczonego wezwania oraz zawartego w nim pouczenia o skutkach zaniedbania nałożonego obowiązku, strona nie podała żądanych informacji i nie nadesłała żądanej kopii wezwania do usunięcia naruszenia prawa. Oznacza to, że skarżący nie wypełnił obowiązku wynikającego z powołanego wyżej przepisu art. 52 §1 p.p.s.a., a to z kolei skutkuje niedopuszczalnością skargi i jej odrzuceniem, po myśli art. 58 § 1 pkt 6 p.p.s.a.