II SAB/Ol 88/09

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Olsztynie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Adam Matuszak po rozpoznaniu w dniu 1 lutego 2010r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi F. S. na bezczynność Wójta Gminy w przedmiocie rozpoznania sprawy dotyczącej zniszczenia brzegu jeziora postanawia odrzucić skargę. WSA/post.1 - sentencja postanowienia F. S. wniosła do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Olsztynie skargę na bezczynność Wójta Gminy w rozpoznaniu sprawy dotyczącej zniszczenia brzegu jeziora W. W uzasadnieniu wskazała, iż poinformowała Wójta o przedmiotowej sprawie, jednak Wójt nie udzielił jej żadnej odpowiedzi, w wyniku czego poniosła znaczne straty finansowe. W odpowiedzi na skargę Wójt wniósł o jej odrzucenie podnosząc, iż w powyższej sprawie nie było wystąpienia F. S. do Urzędu Gminy. Dodał, iż z uzyskanych przez niego informacji wynika, że Policja prowadzi postępowanie wyjaśniające, w związku z wystąpieniem Regionalnej Dyrekcji Ochrony Środowiska w. O., w sprawie prowadzenia prac ziemnych polegających na przemieszczaniu mas ziemnych w granicach linii brzegowej jez. W. W wykonaniu zarządzenia Przewodniczącego Wydziału II WSA w Olsztynie z dnia 31 grudnia 2009r. F. S. została wezwana do nadesłania wniosku złożonego do Wójta Gminy dotyczącego zniszczenia brzegu jeziora. W odpowiedzi na wezwanie złożyła kserokopie kierowanych do Wójta wniosków dotyczących: podjęcia działań w zakresie naprawy drogi i ścięcia drzewa, udzielenia informacji w przedmiocie możliwości wykupu ziemi, przesłania dokumentacji dotyczącej pozwolenia na budowę domu na działce graniczącej z jej posesją i zagospodarowania zejścia do jeziora. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Olsztynie zważył, co następuje: Skarga jest niedopuszczalna. Zgodnie z art. 3 § 2 pkt 8 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2002 r., nr 153, poz. 1270 ze zm., dalej jako: p.p.s.a.), kontrola działalności administracji publicznej przez sądy administracyjne obejmuje orzekanie w sprawach skarg na bezczynność organów w przypadkach określonych w pkt 1-4a, tj. w sprawach skarg na decyzje administracyjne; postanowienia wydane w postępowaniu administracyjnym, na które służy zażalenie, albo kończące postępowanie, a także na postanowienia rozstrzygające sprawę, co do istoty; postanowienia wydane w postępowaniu egzekucyjnym i zabezpieczającym, na które służy zażalenie; inne niż określone w pkt 1-3 akty lub czynności z zakresu administracji publicznej dotyczące uprawnień lub obowiązków wynikających z przepisów prawa, pisemne interpretacje przepisów prawa podatkowego wydawane w indywidualnych sprawach. W przytoczonych przepisach chodzi wyłącznie o sytuacje, w których organy administracji pozostają w bezczynności w rozpatrywaniu indywidualnych spraw z zakresu administracji publicznej, w których wszczęto postępowanie administracyjne. W doktrynie i orzecznictwie przyjmuje się, że bezczynność zachodzi wówczas, gdy w ustalonym terminie organ nie podjął żadnych czynności w sprawie lub opieszale prowadził postępowanie i mimo ustawowego obowiązku nie zakończył go wydaniem w terminie stosownego aktu albo nie podjął odpowiedniej czynności z zakresu administracji publicznej. Z treści skargi złożonej w niniejszej sprawie wynika, że skarżąca kwestionuje brak podjęcia przez Wójta działań w wyjaśnieniu sprawy dotyczącej zniszczenia brzegu jeziora W. oraz nie podjęcia jakichkolwiek innych działań w tym przedmiocie. Wskazać w związku z tym należy, że zgodnie z art. 52 § 1 i § 2 p.p.s.a. skargę, a więc także skargę na bezczynność organu, można wnieść po wyczerpaniu środków zaskarżenia, jeżeli służyły one skarżącemu w postępowaniu przez organem właściwym w sprawie, chyba że skargę wnosi prokurator lub Rzecznik Praw Obywatelskich. Przez wyczerpanie zaś środków zaskarżenia należy rozumieć sytuację, w której stronie nie przysługuje żaden środek zaskarżenia, taki jak zażalenie, odwołanie lub wniosek o ponowne rozpatrzenie sprawy przewidziany w ustawie. Zgodnie z art. 52 § 3 p.p.s.a., jeśli ustawa nie przewiduje środków zaskarżenia w sprawie będącej przedmiotem skargi, skargę na akty lub czynności z zakresu administracji publicznej dotyczące uprawnień lub obowiązków wynikających z przepisów prawa (art. 3 § 2 pkt 4 p.p.s.a.) można wnieść po uprzednim wezwaniu na piśmie właściwego organu - w terminie 14 dni od dnia, w którym skarżący dowiedział się lub mógł się dowiedzieć o wydaniu aktu lub podjęciu innej czynności - do usunięcia naruszenia prawa. Stosownie do art. 52 § 4 p.p.s.a. w przypadku innych aktów, jeśli ustawa nie przewiduje środków zaskarżenia w sprawie będącej przedmiotem skargi i nie stanowi inaczej, należy również przed wniesieniem skargi do sądu wezwać na piśmie właściwy organ do usunięcia naruszenia prawa. Przy czym termin 14-dniowy, wskazany w § 3 tego artykułu nie ma zastosowania. Art. 37 § 1 ustawy z dnia 14 czerwca 1960r. Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2000r. Nr 98, poz. 1071 ze zm., dalej jako: k.p.a.) stanowi, że na niezałatwienie sprawy w terminie określonym w art. 35 k.p.a. lub ustalonym w myśl art. 36 k.p.a. stronie służy zażalenie do organu administracji publicznej wyższego stopnia. Zażalenie to ma szczególny charakter, gdyż kwestionuje jedynie pewien stan faktyczny i prawny wywołany, zdaniem strony, opieszałością organu. Dla skutecznego wniesienia do sądu administracyjnego skargi na bezczynność organu konieczne było więc wcześniejsze złożenie zażalenia do Samorządowego Kolegium Odwoławczego, jako organu wyższego stopnia w stosunku do organu jednostki samorządu terytorialnego, jakim jest w niniejszej sprawie Wójt Gminy (art. 17 pkt 1 k.p.a.). Wniesienie przez stronę skarżącą zażalenia w trybie art. 37 § 1 k.p.a. jest więc warunkiem dopuszczalności skargi na bezczynność organu pierwszej instancji. Ponieważ skarżąca nie wykazała, że złożyła takie zażalenie i zostało ono rozpoznane, a przede wszystkim nie wykazała, że w ogóle zwracała się do Wójta w sprawie będącej przedmiotem skargi, należało uznać, że zachodzi niedopuszczalność skargi wskazana w art. 58 § 1 pkt 6 ustawy p.p.s.a. W tym stanie rzeczy orzeczono jak w sentencji.