II SAB/Ol 90/10

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Olsztynie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Bogusław Jażdżyk (spr.) Sędziowie Sędzia WSA Tadeusz Lipiński Sędzia WSA Katarzyna Matczak Protokolant Jakub Borowski po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 14 grudnia 2010 r. sprawy ze skargi G. W. na bezczynność Dowódcy Jednostki Wojskowej nr "[..]" w rozpoznaniu wniosku o niekierowanie na inne stanowiska służbowe postanawia: umorzyć postępowanie sądowe. Pismem z dnia 15 września 2010 r. G. W. wniósł skargę na bezczynność Dowódcy Jednostki Wojskowej Nr "[...]" w przedmiocie rozpoznania wniosku o niekierowanie na inne stanowiska służbowe. W uzasadnieniu skargi wskazał, że pismem z dnia 17 maja 2010 r. zwrócił się do Dowódcy Jednostki o niekierowanie na inne stanowiska służbowe, które nie zostały mu powierzone. Dowódca Jednostki będąc organem pierwszej instancji w zakresie spraw objętych ustawą o służbie żołnierzy zawodowych mimo istnienia obowiązku ustawowego nie zakończył postępowania do dnia wniesienia skargi. Pomimo wniesienia zażalenia do Dowódcy Okręgu Wojskowego na niezałatwienie sprawy w terminie organ nie wydał stosownej decyzji. W odpowiedzi na skargę Dowódca Jednostki Wojskowej Nr "[...]" wniósł o jej oddalenie. Organ wskazał, że skarżący nie wniósł do Dowódcy Okręgu Wojskowego zażalenia na bezczynność w przedmiocie rozpoznania wniosku o niekierowanie na inne stanowiska służbowe, a jedynie złożył zażalenie na bezczynność w nierozpoznaniu wniosku o zapłatę należności pieniężnych za wykonywanie dodatkowo powierzonych obowiązków na innych etatach służbowych. Dlatego też organ II instancji w postanowieniu z dnia "[...]" uznał, że organ I instancji zobowiązany jest jedynie ustalić, czy należy dokonać zapłaty należności pieniężnych za wykonywanie dodatkowo powierzonych skarżącemu obowiązków i w tym przedmiocie wydać stosowną decyzję administracyjną. Dowódca Jednostki nie będąc zobowiązany przez organ wyższej instancji do wydania decyzji w sprawie niekierowania skarżącego na inne stanowiska służbowe takiego działania nie podjął, albowiem w tym przedmiocie zażalenie nie zostało złożone. Dodatkowo skarżący w piśmie z dnia 6 grudnia 2010 r. podtrzymał skargę na bezczynność. Wskazał, że bezspornym jest, że organ pozostał w bezczynności do "[...]", kiedy to wydał decyzję odmawiającą odwołania z pełnienia obowiązków służbowych na stanowisku czasowo pełniącego obowiązki Szefa Sekcji – Szefa Służby Zdrowia Bazy – do Składu Szeroki Bór i Składu "[...]" celem pełnienia obowiązków służbowych. Skarżący do pisma załączył wymienioną decyzję Dowódcy Jednostki. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Olsztynie zważył, co następuje: W sprawie niniejszej skarżący złożył skargę na bezczynność w przedmiocie rozpoznania wniosku o niekierowanie na inne stanowiska służbowe, wskazując, że Dowódca Jednostki powierzył mu dodatkowo czasowe pełnienie obowiązków Szefa Sekcji – Szefa Służby Zdrowia Bazy. Dlatego też wyczerpał limit dodatkowego czasowego powierzenia obowiązków służbowych na stanowiskach nieobsadzonych w Jednostce. Stąd powierzenie (choćby w zakresie obowiązków na stanowisku podstawowym) wykonywania obowiązków wynikających z dalszych nieobsadzonych etatów lekarzy odbywa się z naruszeniem przepisów ustawy z dnia 11 września 2003r. o służbie wojskowej żołnierzy zawodowych (Dz. U. z 2010 r. Nr 90, poz. 593 ze zm.). Organ uzasadniając wniosek o oddalenie skargi podniósł, że skarżący nie złożył w sprawie zażalenia na niezałatwienie sprawy w terminie, a organ II instancji nie zobowiązał Dowódcy Jednostki do załatwienia sprawy decyzją. Odnośnie dopuszczalności skargi, stanowisko Dowódcy Jednostki nie jest słuszne. Z załączonych akt wynika bowiem, że w dniu 30 czerwca 2010 r. skarżący wniósł zażalenie do Dowódcy Okręgu Wojskowego w "[...]" na niezałatwienie sprawy w terminie w przedmiocie rozpoznania wniosku o niekierowanie na inne stanowiska służbowe. W zażaleniu tym wskazał, że w piśmie z dnia 17 maja 2010 r. wystąpił do Dowódcy Jednostki ze stosownym wnioskiem, a organ tego wniosku nie rozpoznał. Skarżący uzasadnił także swoje stanowisko, wyjaśniając dlaczego uważa, że nie powinien wykonywać obowiązków służbowych na nieobsadzonych etatach służbowych lekarzy. Okoliczność, że organ II instancji nie zobowiązał Dowódcy Jednostki do rozpoznania wniosku skarżącego z dnia 17 maja 2010 r. nie może skutkować koniecznością oddalenia skargi. Także okoliczność, że Dowódca Okręgu Wojskowego nie wyznaczył w postanowieniu terminu organowi do załatwienia sprawy nie oznacza, że organ nie pozostaje w bezczynność i nie ma obowiązku wydać decyzji, którą załatwi wniosek. W tym miejscu istotnym jest wskazać, że w ocenie Sądu skarżący poprzedził skargę na bezczynność wniesieniem stosownego zażalenia na niezałatwienie sprawy w terminie. Na marginesie organowi wyjaśnić należy, że brak wniesienia zażalenie w sprawie skutkować by mógł ewentualnym odrzuceniem skargi z uwagi na niewyczerpanie środków zaskarżenia przed wniesieniem skargi, nie zaś jej oddaleniem. W myśl art. 161 § 1 pkt 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 roku Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U Nr 153, poz. 1270 ze zm.) zwanej w dalszym ciągu uzasadnienia ppsa., sąd wydaje postanowienie o umorzeniu postępowania, jeżeli stało się ono bezprzedmiotowe. Naczelny Sąd Administracyjny w uchwale z dnia 26 listopada 2008 r. I OPS 6/08 (ONSAiWSA 2009/4/63) wskazał, że przepis art. 161 § 1 pkt 3 ppsa ma zastosowanie także w przypadku, gdy po wniesieniu skargi na bezczynność organu - w sprawach określonych w art. 3 § 2 pkt 1-4a ppsa - organ wyda akt lub dokona czynności z zakresu administracji publicznej dotyczących uprawnień lub obowiązków wynikających z przepisów prawa, co do których pozostawał w bezczynności. W sprawie poza sporem pozostaje, że w dniu "[...]" Dowódca Jednostki wydał decyzję, w której odmówił odwołania skarżącego z pełnienia obowiązków na stanowisku czasowo pełniącego obowiązki Szefa Sekcji – Szefa Służby Zdrowia Bazy do składu Szeroki Bór i Składu "[...]" celem pełnienia obowiązków służbowych. Na dzień orzekania o bezczynności, tj. w dniu rozprawy organ nie pozostawał już w bezczynności albowiem załatwił sprawę wydając decyzję administracyjną. Wobec powyższego nie budzi wątpliwości, że organ na dzień orzekania nie pozostawał w bezczynności, a w konsekwencji postępowanie sądowe stało się bezprzedmiotowe. Z tego powodu, na podstawie art. 161 § 1 pkt 3 ustawy ppsa, należało orzec o jego umorzeniu.