II SAB/Ol 91/10

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Olsztynie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Tadeusz Lipiński po rozpoznaniu w dniu 26 września 2011 r. na posiedzeniu niejawnym skargi A. Z. na bezczynność Dyrektora Okręgowego Służby Więziennej w rozpoznaniu wniosku z dnia 27 sierpnia 2010 r. w sprawie orzeczenia dyscyplinarnego postanawia odrzucić skargę. WSA/post.1 - sentencja postanowienia A. Z. wniósł skargę na bezczynność Dyrektora Okręgowego Służby Więziennej w rozpoznaniu wniosku z dnia 27 sierpnia 2010 r. o wydanie decyzji stwierdzającej nieważność prawomocnego orzeczenia dyscyplinarnego Dyrektora Aresztu Śledczego z dnia "[...]" oraz wznowienie postępowania zakończonego tym orzeczeniem i jego uchylenie. W uzasadnieniu skarżący wskazał, iż zażalenie, jakie w tym względzie skierował do Dyrektora Generalnego SW w piśmie z dnia 18 października 2010 r., nie zostało uznane. Do dnia złożenia skargi do sądu Dyrektor Okręgowy Służby Więziennej nie wydał żądanej decyzji ani innego aktu administracyjnego o odmowie jej wydania. Organ pozostaje zatem w bezczynności w dokonywaniu czynności z zakresu administracji publicznej, dotyczącej uprawnienia wynikającego z art. 104 w zw. z art. 61 § 1 i 3 k.p.a. W odpowiedzi na skargę Dyrektor Okręgowy Służby Więziennej wniósł o jej oddalenie. Wskazał, iż zgodnie z właściwością przesłał przedmiotowy wniosek, do rozpoznania Dyrektorowi Aresztu Śledczego. W dniu 27 września 2010 r. wydał on postanowienie o odmowie wznowienia postępowania dyscyplinarnego. Na skutek zażalenia A. Z., postanowienie o odmowie wznowienia tego postępowania wydał w dniu "[...]" Dyrektor Okręgowy Służby Więziennej. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Olsztynie zważył, co następuje: Art. 3 § 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 roku Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. nr 153, poz. 1270 z późn. zm.), zwanej dalej w skrócie: p.p.s.a., wymienia enumeratywnie sprawy poddane kontroli sądowi administracyjnemu. Do takich spraw należą także skargi na bezczynność organów administracji publicznej, lecz jedynie w przypadkach, o których mowa w ust. 2 pkt 1 - 4a powołanego artykułu, tj. w przypadku gdy organ orzeka w drodze decyzji administracyjnej, postanowienia w postępowaniu administracyjnym, na które służy zażalenie albo kończącego postępowanie, a także postanowienia rozstrzygającego sprawę co do istoty, postanowienia w postępowaniu egzekucyjnym i zabezpieczającym, na które służy zażalenie, innych aktów lub czynności z zakresu administracji publicznej dotyczących uprawnień lub obowiązków wynikających z przepisów prawa oraz pisemnych interpretacji przepisów prawa podatkowego wydawanych w indywidualnych sprawach. Uwzględniając skargę na bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania przez organy w określonych wyżej sprawach, sąd zobowiązuje organ do wydania w określonym terminie aktu lub interpretacji lub dokonania czynności lub stwierdzenia albo uznania uprawnienia lub obowiązku wynikających z przepisów prawa (art. 149 § 1 p.p.s.a.) Należy w tym miejscu zwrócić uwagę na to, iż zakres stosowania środków określonych w ustawie p.p.s.a. jest dopuszczalny tylko w sprawach skarg objętych właściwością sądów administracyjnych. Sądy administracyjne mogą rozważać zastosowanie lub odmowę zastosowania wobec działalności administracji publicznej określonych ustawą środków wyłącznie w zakresie objętym właściwością sądów. Zastosowanie danego rodzaju środka następuje po rozpoznaniu sprawy zgodności z prawem zaskarżonego działania wykonującego administrację publiczną, a brak właściwości sądu administracyjnego wyłącza zastosowanie lub odmowę zastosowania środków przewidzianych omawianą ustawą. Wynika to expressis verbis z art. 58 § 1 pkt 1 p.p.s.a., który stanowi, że sąd odrzuca skargę, jeżeli sprawa nie należy do właściwości sądu administracyjnego (por. B. Adamiak w glosie do wyroku Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 6 lipca 2004 r. sygn. OSK 547/04 - OSP 2006r., nr 5 poz. 62). Analiza przepisów ustawy o Służbie Więziennej z 9 kwietnia 2010 r. (Dz. U. Nr 79, poz. 253) przekonuje o niedopuszczalności postępowania sądowoadministracyjnego w niniejszej sprawie. Ustawa ta jednoznacznie zastrzega w art. 263, że wszystkie orzeczenia i postanowienia wydane w postępowaniu dyscyplinarnym prowadzonym wobec funkcjonariuszy Służby Więziennej, które kończą to postępowanie, podlegają kontroli sądu powszechnego - właściwego miejscowo sądu pracy. Tym samym, w obecnym stanie prawnym sąd administracyjny nie ma podstaw do rozpatrywania skarg na orzeczenia zapadłe w postępowaniu dyscyplinarnym funkcjonariuszy SW. Brak jest bowiem unormowania, które upoważniałoby go do tego, tak jak to czynił art. 132 a ust. 1 poprzednio obowiązującej ustawy o Służbie Więziennej z dnia 26 kwietnia 1996 r. (Dz. U. z 2002 Nr 207, poz. 1761 ze zm.). Ponadto, do postępowania dyscyplinarnego nie mają w ogóle zastosowania przepisy Kodeksu postępowania administracyjnego. Prowadzone jest ono bowiem według zasad ustanowionych w ustawie o Służbie Więziennej, a w zakresie nią nieuregulowanym odpowiednio stosuje się przepisy Kodeksu postępowania karnego. Stanowi o tym art. 259 ust. 1 ustawy o Służbie Więziennej. W związku z tym przełożony funkcjonariusza nie działa w postępowaniu dyscyplinarnym jako organ administracji publicznej. Tym samym przedmiot zaskarżenia w niniejszej sprawie nie może podlegać kontroli sądowoadministracyjnej. Słuszność takiego stanowiska potwierdził Naczelny Sąd Administracyjny, oddalając skargę kasacyjną na postanowienie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Olsztynie z 21 marca 2011 r. (sygn. akt II SA/Ol 83/11) o odrzuceniu skargi A. Z. na postanowienie odmawiające wznowienia postępowania dyscyplinarnego zakończonego prawomocnym orzeczeniem o wymierzeniu kary dyscyplinarnej wydalenia ze służby z 18 marca 2009 r. (postanowienie z dnia 15 czerwca, sygn. akt I OSK 936/11, publ. w Internecie - http://orzeczenia.nsa.gov.pl). Skoro zatem postępowanie dyscyplinarne ( w tym również wznowienie postępowania czy stwierdzenie nieważności ) dotyczące orzeczenia dyscyplinarnego wydanego wobec funkcjonariusza służby więziennej nie należy do właściwości sądu administracyjnego to również do właściwości tej nie należy skarga dotycząca ewentualnej bezczynności w sprawie tego rodzaju. Dlatego należało orzec jak w sentencji na podstawie art. 58 § 1 pkt 1 p.p.s.a.