II SAB/Ol 92/12

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Olsztynie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Hanna Raszkowska po rozpoznaniu w dniu 21 czerwca 2013 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi A.Z. na przewlekłe prowadzenie przez Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego w B. postępowania w sprawie wykonania zbiornika bezodpływowego na ścieki sanitarne, instalacji centralnego ogrzewania oraz instalacji wodno – kanalizacyjnej postanawia odrzucić skargę. W złożonej do tut. Sądu skardze A.Z. zarzucił Powiatowemu Inspektorowi Nadzoru Budowlanego w B. przewlekłe prowadzenie postępowania w sprawie wykonania zbiornika bezodpływowego na ścieki sanitarne, instalacji centralnego ogrzewania oraz instalacji wodno – kanalizacyjnej na działce nr "[...]". W odpowiedzi na skargę organ nadzoru budowlanego wniósł o jej oddalenie, jako niezasadnej. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Olsztynie zważył, co następuje. Przed przystąpieniem do rozpoznania skargi sąd administracyjny w pierwszej kolejności bada jej dopuszczalność. Merytoryczne badanie legalności aktów administracyjnych poddanych kognicji sądu jest bowiem możliwe jedynie wówczas, gdy skarga na nie jest dopuszczalna, tzn. gdy przedmiot sprawy należy do właściwości sądu administracyjnego, skargę wniósł uprawniony podmiot oraz gdy spełnia ona wymogi formalne i została wniesiona w terminie. Stosownie bowiem do art. 58 § 1 pkt 6 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r. poz. 270 ze zm., dalej jako p.p.s.a.) skarga niedopuszczalna podlega odrzuceniu. Jednym z ustawowych wymogów skutecznego wniesienia skargi do sądu administracyjnego jest wyczerpanie środków zaskarżenia przysługujących stronie w postępowaniu przed organami administracji publicznej. Postępowanie sądowoadministracyjne nie może bowiem zostać uruchomione, jeżeli w postępowaniu administracyjnym nie zostały wykorzystane dostępne środki weryfikacji kwestionowanych aktów i czynności. Zgodnie z art. 52 § 1 i § 2 p.p.s.a. skargę można wnieść po wyczerpaniu środków zaskarżenia, jeżeli służyły one skarżącemu w postępowaniu przed organem właściwym w sprawie. Przez wyczerpanie środków zaskarżenia należy rozumieć sytuację, w której stronie nie przysługuje żaden środek zaskarżenia, taki jak zażalenie, odwołanie lub wniosek o ponowne rozpatrzenie sprawy, przewidziany w ustawie. W rozpoznawanej sprawie skarżący, przed wniesieniem skargi, nie wyczerpał przysługującego mu środka zaskarżenia. W przypadku skargi na przewlekłość organu administracji środkiem takim, stosownie do art. 37 § 1 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego, jest zażalenie do organu wyższego stopnia, a jeżeli nie ma takiego organu – wezwanie do usunięcia naruszenia prawa. Zarządzeniem z dnia 25 kwietnia 2013 r. skarżący został wezwany do przedłożenia dowodu wniesienia zażalenia w trybie art. 37 § 1 K.p.a. na przewlekłe prowadzenie postępowania przez Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego w B. w niniejszej sprawie. W odpowiedzi skarżący stwierdził, że powyższe wezwanie jest bezpodstawne i nieuprawnione, gdyż zgodnie z art. 54 § 2 p.p.s.a. to organ administracyjny jest zobowiązany do przekazania do sądu skargi strony z aktami sprawy i odpowiedzią na skargę. Wobec powyższego, zdaniem skarżącego, Sąd winien był wezwać organ administracji, a nie skarżącego do przekazania akt administracyjnych sprawy lub wyjaśnienia, dlaczego nie przedłożył do WSA w Olsztynie pełnej dokumentacji sprawy. Ponadto stwierdził, że forma wezwania nie odpowiada prawu, co zwalnia go z obowiązku ustosunkowania się do wezwania. Skarżący nie przedłożył dowodu wniesienia zażalenia w trybie art. 37 § 1 K.p.a. na przewlekłe prowadzenie postępowania przez organ administracji w niniejszej sprawie. Z akt administracyjnych również nie wynika, aby wniósł on takie wezwanie. Wprawdzie skarżący złożył do organu administracji pismo z dnia 21 czerwca 2013 r. –"Wezwanie do zaniechania naruszania przepisów prawa ustawy Kodeks postępowania administracyjnego oraz ustawy Prawo budowlane w związku postępowaniem administracyjnym w sprawie samowoli budowlanej budynku gospodarczo garażowego w miejscowości "[...]" ", lecz z jego treści nie wynika, że jest to wezwanie do usunięcia naruszenia prawa polegającego na przewlekłym prowadzenia postępowania w niniejszej sprawie. W tej sytuacji skargę należy uznać za niedopuszczalną, gdyż została ona wniesiona bez wyczerpania przysługującego stronie środka zaskarżenia. Mając powyższe na względzie Sąd, na podstawie art. 58 § 1 pkt 6 p.p.s.a, orzekł jak w sentencji.