II SAB/Ol 93/19

Dnia 25 lutego 2020 roku Wojewódzki Sąd Administracyjny w Olsztynie w składzie następującym: Przewodniczący sędzia WSA Beata Jezielska (spr.) Sędziowie sędzia WSA Ewa Osipuk sędzia WSA Piotr Chybicki po rozpoznaniu w trybie uproszczonym w dniu 25 lutego 2020 roku sprawy ze skargi I. W. na bezczynność Prezydenta O. w przedmiocie braku wydania postanowienia w sprawie wyjaśnienia wątpliwości co do treści postanowienia z dnia ... oddala skargę. I.W. (dalej jako: skarżąca) wniosła skargę na bezczynność Prezydenta O. (dalej jako: organ) polegającą na niewydaniu postanowienia o wyjaśnieniu wątpliwości co do treści postanowienia z "[...]" o zawieszeniu postępowania, żądając zobowiązania organu do wydania w określonym terminie przedmiotowego postanowienia. Skarżąca podała, że wnioskiem z 22 lipca 2019 r. zwróciła się do organu wyjaśnienie wątpliwości dotyczących treści postanowienia z "[...]" o zawieszeniu postępowania, powołując się na art. 113 § 2, art. 124 § 1 i art. 126 k.p.a. Na jej żądanie organ odpowiedział pismem z 16 sierpnia 2019r., unikając procesowej formy załatwienia sprawy i pozbawiając ją w ten sposób – w ocenie skarżącej - możliwości kwestionowania stanowiska organu w drodze instancyjnej oraz przed sądem administracyjnym. Podniosła, że złożyła ponaglenie do Wojewody, które jednak nie zostało uwzględnione. W ocenie skarżącej opisane postępowanie organu świadczy o jego bezczynności. W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej odrzucenie, ewentualnie o jej oddalenie. Wskazano, że skarga winna zostać odrzuca, albowiem skarżąca nie wykazała interesu prawnego, o którym mowa w art. 50 Prawa o postepowaniu przed sądami administracyjnymi. Podniesiono, że skarżącej nie przysługuje status strony w postępowaniu administracyjnym w sprawie pozwolenia na budowę budynku mieszkalnego wielorodzinnego z garażem podziemnym i usługami w parterze budynku z chodnikami i miejscami postojowymi, bez przyłączy z wykorzystaniem istniejącego zjazdu przy ulicy "[...]" (wzdłuż ulicy "[...]") w O. Skarżąca pismem z 22 lipca 2019 r. zwróciła się do organu o wyjaśnienie wątpliwości co do treści postanowienia z "[...]" o zawieszeniu postępowania w przedmiotowej sprawie, co do kręgu stron postępowania i pominięcia jej w rozdzielniku postanowienia. Organ udzielił odpowiedzi w piśmie z 16 sierpnia 2019 r. Pismem z 9 września 2019 r. skarżąca wniosła ponaglenie do Wojewody, który postanowieniem z "[...]" stwierdził, że organ nie dopuścił się bezczynności lub przewlekłego prowadzenia postępowania, podzielając argumentację organu I instancji co do braku statusu strony skarżącej oraz prawidłowości formy załatwienia podania. Wskazano, że skarga wniesiona przez podmiot, który nie może mieć legitymacji skargowej podlega odrzuceniu, natomiast stwierdzenie w toku postępowania, że wnoszący skargę nie legitymuje się interesem prawnym powoduje oddalenie skargi. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Olsztynie zważył, co następuje: Podnieść należy, iż w myśl art. 1 § 2 ustawy z 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz.U. z 2019 r. poz. 2167 ze zm.) sądy administracyjne sprawują kontrolę wykonywania administracji publicznej pod względem zgodności z prawem. Kontrola ta obejmuje również orzekanie w sprawach skarg na bezczynność organów. Zgodnie z art. 3 § 2 pkt 8 ustawy z 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2019 r., poz. 2325, dalej jako: p.p.s.a.) skarga na bezczynność organu administracji przysługuje m.in. w sprawach, w których są wydawane decyzje i postanowienia (art. 3 § 2 pkt 1, 2 i 3 p.p.s.a.). W piśmiennictwie oraz judykaturze przyjmuje się, że z bezczynnością organu lub przewlekłością postępowania prowadzonego przez organ administracji publicznej mamy do czynienia wówczas, gdy w prawnie określonym terminie organ nie podejmuje żadnych czynności w sprawie lub, gdy wprawdzie prowadził postępowanie w sprawie, jednakże mimo istnienia ustawowego obowiązku, nie kończy go wydaniem stosownego aktu lub nie podejmuje czynności (zob. T. Woś, H. Krysiak-Molczyk i M. Romańska, Komentarz do ustawy - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, Warszawa 2005, s. 86; wyrok WSA we Wrocławiu z 14 stycznia 2010 r., sygn. akt IV SAB/Wr 66/09). Wniesienie skargi na "milczenie władzy" jest przy tym uzasadnione nie tylko w przypadku niedotrzymania terminu załatwienia sprawy, ale także w przypadku odmowy wydania aktu mimo istnienia w tym względzie ustawowego obowiązku, choćby organ mylnie sądził, że załatwienie sprawy nie wymaga wydania aktu (zob. J. P. Tarno, Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Komentarz, Warszawa 2006, s. 37). Dla uznania bezczynności konieczne jest zatem ustalenie, że organ administracyjny zobowiązany był na podstawie przepisów prawa do wydania decyzji lub innego aktu albo do podjęcia określonych czynności. Skarga wniesiona w niniejszej sprawie nie zasługuje na uwzględnienie. Podnieść należy, że w niniejszej sprawie skarżąca zarzuciła organowi bezczynność polegającą na niewydaniu postanowienia o wyjaśnieniu wątpliwości co do treści postanowienia z "[...]" o zawieszeniu postępowania. Zważyć zatem należy, że skarżąca pismem z 22 lipca 2019 r. zwróciła się do organu o wyjaśnienie wątpliwości co do przedmiotowego postanowienia. Pismem z 16 sierpnia 2019 r. organ poinformował skarżącą, że w piśmie z 23 lipca 2019 r. organ wskazał, kto jest stroną postępowania oraz że zawiadomił o wszczęciu postępowania administracyjnego zarząd wspólnoty mieszkaniowej budynku, w którym skarżąca ma własny lokal. Na to pismo skarżąca wniosła zażalenie, stwierdzając że pismo to jest postanowieniem, a organ uchyla się od procesowego załatwienia jej podania. Postanowieniem z "[...]" Wojewoda stwierdził niedopuszczalność zażalenia, od którego skarżąca wywiodła skargę. Wyrokiem z 21 stycznia 2020r. (sygn. akt II SA/Ol 989/19) tut. Sąd uchylił zaskarżone postanowienie. Przy czym w uzasadnieniu tego wyroku Sąd stwierdził, że pismo organu z 16 sierpnia 2019 r., pomimo nieposiadania formy postanowienia, ma w istocie taki charakter. Skoro zaś pismo to kwalifikować należy jako postanowienie, to nie istnieją podstawy do stwierdzenia niedopuszczalności zażalenia wniesionego od takiego rozstrzygnięcia. Wskazał w związku z tym, że sprawa nie została rozpatrzona przez organ odwoławczy, który uchylił się od merytorycznej oceny zajętego przez organ I instancji stanowiska w sprawie wniosku skarżącej o wyjaśnienie wątpliwości co do treści postanowienia z "[...]". W związku z tym stwierdzić należy, że organ nie pozostaje w bezczynności. Wprawdzie organ nie załatwił wniosku skarżącej we właściwej formie, tj. w formie postanowienia, ale skierował do skarżącej pismo, na które wniosła ona zażalenie do Wojewody, a następnie złożyła skargę do tut. Sądu. Skoro tak, to brak jest podstaw do uwzględnienia skargi w niniejszej sprawie. Nie ma bowiem możliwości, aby w tej samej sprawie pomiędzy tymi samymi stronami toczyła się zarówno sprawa dotycząca działania organu, jak i jego bezczynności. Natomiast kwestia prawidłowości załatwienia wniosku skarżącej będzie przedmiotem weryfikacji w postępowaniu o sygn. akt II SA/Ol 989/19. W tym stanie rzeczy skarga wniesiona w niniejszej sprawie jest niezasadna i dlatego na podstawie art. 151 p.p.s.a. należało ją oddalić.