II SAB/Ol 95/11

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Olsztynie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Alicja Jaszczak – Sikora po rozpoznaniu w dniu 10 stycznia 2012 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi Stowarzyszenia A na bezczynność Burmistrza w udzieleniu informacji publicznej postanawia odrzucić skargę. WSA/post.1 - sentencja postanowienia W dniu 25 listopada 2011r. (data stempla pocztowego) Stowarzyszenie A wniosło skargę na bezczynność Burmistrza Gminy w sprawie rozpoznania wniosku o udzielenie informacji publicznej. Zarządzeniem z dnia 15 grudnia 2011r. strona skarżąca została wezwana do uiszczenia wpisu sądowego w wysokości 100 złotych, stosownie do § 2 ust. 1 pkt 6 rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 16 grudnia 2003 r. w sprawie wysokości oraz szczegółowych zasad pobierania wpisu w postępowaniu przed sądami administracyjnymi ( Dz. U. Nr 221, poz. 2193), w terminie 7 dni od daty doręczenia odpisu zarządzenia o wezwaniu do uiszczenia wpisu, pod rygorem odrzucenia skargi. Wezwanie to zostało doręczone stronie skarżącej w dniu 21 grudnia 2011r. Pomimo upływu terminu z dniem 28 grudnia 2011r., wpis nie został uiszczony. W odpowiedzi na skargę organ na podstawie art. 54 § 3 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi uznał ją w całości, stwierdzając, iż bezczynność nastąpiła z rażącym naruszeniem prawa. Wskazano, iż organ podjął stosowne czynności mające na celu udostępnienie stronie skarżącej żądanej informacji w sposób i w formie zgodnej z wnioskiem, tj. w formie elektronicznej. Aktualnie informacje te zostały przetworzone i udostępnione w pełnym zakresie objętym wnioskiem. Jednocześnie Burmistrz wniósł o umorzenie postępowania sądowego na podstawie art. 161 § 1 pkt 3 powołanej wyżej ustawy. W dniu 29 grudnia 2011r. do tut. Sądu wpłynęło pismo strony skarżącej o cofnięciu wniesionej skargi, bowiem w związku z przesłaniem przez organ żądanej informacji publicznej, jest ona bezpodstawna. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Olsztynie zważył, co następuje: Podnieść należy, iż Sąd z urzędu bada w pierwszej kolejności dopuszczalność skargi, ustalając czy nie zachodzi jedna z przesłanek do jej odrzucenia, wymienionych enumeratywnie w art. 58 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.), dalej też jako p.p.s.a. Przesłankami tymi są: niewłaściwość sądu (pkt 1), wniesienie skargi po terminie (pkt 2), nieuzupełnienie braków formalnych skargi w wyznaczonym terminie (pkt 3), zawisłość sprawy (pkt 4), brak zdolności sądowej lub procesowej (pkt 5) oraz niedopuszczalność skargi z innych przyczyn (pkt 6), która występuje m. in. w razie niewyczerpania środków zaskarżenia. W myśl art. 230 § 1 i § 2 p.p.s.a. od skargi, jako pisma wszczynającego postępowanie przed sądem administracyjnym, pobiera się wpis sądowy. Zgodnie z art. 220 § 1 powołanej ustawy sąd nie podejmuje żadnej czynności na skutek pisma, od którego nie została uiszczona należna opłata. Skarga, od której pomimo wezwania Sądu nie został uiszczony należny wpis, podlega odrzuceniu przez Sąd (art. 220 § 3 p.p.s.a.). Jak wynika z akt przedmiotowej sprawy strona skarżąca zarządzeniem z dnia 15 grudnia 2011 roku została wezwana do uiszczenia wpisu sądowego w wysokości 100 złotych, w terminie 7 dni od daty doręczenia odpisu zarządzenia o wezwaniu do uiszczenia wpisu, pod rygorem odrzucenia skargi. Wezwanie to zostało doręczone stronie skarżącej w dniu 21 grudnia 2011 r. Zatem termin do uiszczenia wpisu upłynął w dniu 28 grudnia 2011 r. Jednakże mimo upływu terminu wpis nie został uiszczony. Odnosząc się do cofnięcia skargi przez skarżącego oraz wniosku strony przeciwnej o umorzenie postępowania, stwierdzić należy, iż rozpatrzenie wniosku o cofnięcie skargi jak też o umorzenie postępowania jest możliwe tylko wtedy, gdy skarga nie zawiera braków uniemożliwiających nadanie jej dalszego biegu. W rozpoznawanej sprawie skarga brak taki zawierała, ponieważ nie został zapłacony należny od niej wpis. Wobec powyższego, na podstawie art. 220 § 3 w związku z art. 58 § 3 p.p.s.a. orzeczono jak w sentencji postanowienia.