II SAB/Ol 96/14

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Olsztynie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Bogusław Jażdżyk po rozpoznaniu na posiedzeniu niejawnym w dniu 13 października 2014 r. sprawy ze skargi E. C. na bezczynność i przewlekłe prowadzenie postępowania przez Wójta Gminy A w sprawie zniszczenia drogi gminnej postanawia odrzucić skargę. Pismem z dnia 18 czerwca 2014 r. E. C. wniósł skargę na bezczynność i przewlekłe prowadzenie postępowania przez Wójta Gminy A. W treści skargi wskazał, że w dniu 28 marca 2014 r. ponownie skierował do Urzędu Gminy wniosek o udzielenie informacji o trwającej od 3 października 2012 r. sprawy zniszczenia drogi gminnej przez użytkowników sąsiadujących działek. Do dnia wniesienia skargi nie otrzymał informacji o sposobie załatwienia sprawy. Skarżący wskazał ponadto, że droga nie jest przejezdna co uniemożliwia skarżącemu dojazd do działek rolnych i utrudnia prowadzenie działalności rolniczej. Skarżący podkreślił stronniczość Wójta Gminy w stosunku do osób, które zniszczyły mienie gminne, mimo przedstawienia dowodów w postaci dwóch wizji lokalnych, przesłuchania skarżącego w charakterze świadka. Wskazał także skarżący, że istotnym faktem jest także informacja jakiej udzielił Wójt Gminy wskazując na brak środków w budżecie Gminy na remont drogi. Skarżący podniósł, że jego zdaniem oznacza to, że mieszkańcy mogą bezkarnie dewastować drogi, a Wójt naprawia je z pieniędzy pochodzących z budżetu gminy. W odpowiedzi na skargę Wójt Gminy wniósł o jej odrzucenie. Podniósł, że sprawa dotyczy bezczynności organów administracyjnych i przewlekłego prowadzenia postępowania w sprawie nieruchomości o nr "[...]" zlokalizowanej w obrębie A. Organ dodał, że powyższa nieruchomość nie stanowi drogi publicznej, ani w rozumieniu ustawy o drogach publicznych, ani fizycznie nie jest użytkowana w celu komunikacyjnym z uwagi na to, że jest nieurządzona. Wójt, który zarządza nieruchomościami będącymi własnością Gminy, może jedynie wykonać na działce nr "[...]" gruntową drogę wewnętrzną prowadzącą na pola, na co w chwili obecnej Gmina nie może sobie pozwolić z uwagi na ograniczone środki w budżecie. Rada Gminy podczas uchwalania budżetu jako najważniejsze zatwierdziła zadania polegające na urządzaniu i utrzymaniu dróg publicznych oraz dróg wewnętrznych służących komunikacji publicznej oraz zapewniających podstawowe potrzeby komunikacyjne mieszkańców. Skarżący jest jedyną osobą deklarującą chęć korzystania z przedmiotowej nieruchomości, a co za tym idzie jej urządzenie nie ma uzasadnienie ekonomicznego. Nie można w ocenie organu mówić także o zniszczeniu drogi i o przywróceniu jej do stanu pierwotnego, ponieważ nie była ona urządzona, a przywrócenie do stanu pierwotnego oznaczałoby przywrócenie ww. nieruchomości do stanu nieużytku. Co za tym idzie nie nastąpiło również jej zniszczenia. Organ dodał, że działki dzierżawione przez skarżącego sąsiadują ze sobą i można do nich dotrzeć poprzez inną urządzoną drogę gminną, która pełni funkcję komunikacyjną. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Merytoryczne rozpoznanie zasadności skargi poprzedzone jest w postępowaniu przed sądami administracyjnymi badaniem dopuszczalności jej wniesienia. Skarga jest dopuszczalna, gdy przedmiot sprawy należy do właściwości sądu, skargę wniesie uprawniony podmiot, oraz gdy spełnia ona wymogi formalne i została złożona w terminie. Stwierdzenie braku którejkolwiek z wymienionych przesłanek dopuszczalności zaskarżenia uniemożliwia nadanie skardze dalszego biegu, co prowadzi do jej odrzucenia. Zgodnie z art. 3 § 1 i 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz. U. z 2012 r. poz. 270) zwanej dalej: p.p.s.a., sądy administracyjne sprawują kontrolę działalności administracji publicznej i stosują środki określone w ustawie. Kontrola działalności administracji publicznej przez sądy administracyjne obejmuje orzekanie w sprawach skarg m.in. na: 1) decyzje administracyjne; 2) postanowienia wydane w postępowaniu administracyjnym, na które służy zażalenie albo kończące postępowanie, a także na postanowienia rozstrzygające sprawę co do istoty; 3) postanowienia wydane w postępowaniu egzekucyjnym i zabezpieczającym, na które służy zażalenie; 4) inne niż określone w pkt 1-3 akty lub czynności z zakresu administracji publicznej dotyczące uprawnień lub obowiązków wynikających z przepisów prawa; 8) bezczynność organów w przypadkach określonych w pkt 1 - 4. Z utrwalonego stanowiska doktryny wynika, iż "z konstytucyjnej zasady działania organów władzy publicznej "na podstawie i w granicach prawa" (art. 7 Konstytucji RP) i z zasady ogólnej ustanowionej w art. 6 Kodeksu postępowania administracyjnego wynika, że nie można domniemywać stosowania władczej i jednostronnej formy działania, jaką jest decyzja administracyjna, tylko z okoliczności sprawy lub z samego przepisu art. 104 Kodeksu postępowania administracyjnego (...), lecz podstawę do jej wydania trzeba wyprowadzić z powszechnie obowiązujących przepisów prawa materialnego" (B. Adamiak, J. Borkowski Kodeks postępowania administracyjnego Komentarz Wydanie 6 str. 455). Z kolei z aktem lub czynnością w rozumieniu art. 3 § 2 pkt 4 ustawy mamy do czynienia w przypadku, gdy "dany akt lub czynność ustala (odmawia ustalenia), stwierdza (odmawia stwierdzenia), potwierdza (odmawia potwierdzenia) uprawnienia lub obowiązku określonego przepisami prawa administracyjnego. Musi więc istnieć ścisły związek między ustaleniem, stwierdzeniem lub ich potwierdzeniem (oraz ich odmowami), a możliwością realizacji uprawnienia (lub obowiązku), wynikającego z przepisu prawa" (T. Woś, H. Knysiak-Molczyk, M. Romańska, Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, Komentarz str. 61). Z przytoczonych stanowisk doktryny widać, iż sprawę można załatwić poprzez wydanie decyzji administracyjnej jedynie wtedy, gdy przepis prawa materialnego lub inny przepis prawa powszechnie obowiązującego, wskazuje taką formę rozstrzygnięcia i zakończenia przeprowadzonego postępowania administracyjnego. Podobnie z aktem lub inną czynnością mamy do czynienia tylko wtedy, gdy dotyczą one konkretyzacji praw i obowiązków wynikających z takich przepisów prawa dokonywanych przez organ administracji. W przedmiotowej sprawie skarżący wniósł skargę na bezczynność i przewlekłe prowadzenie postępowania przez Wójta Gminy A w rozpatrzeniu wniosku w sprawie zniszczenia drogi gminnej. Słusznie organ w odpowiedzi na skargę wnosi o odrzucenie skargi. Przyjąć bowiem należy, że przepisy obowiązującego prawa nie nakładają na Wójta Gminy obowiązku wydania decyzji administracyjnej bądź podjęcia innego niż określony w pkt 1-3 aktu lub czynności z zakresu administracji publicznej dotyczącego uprawnień lub obowiązków wynikających z przepisów prawa związanych z kwestią rozpatrzenia wniosku skarżącego poruszającego sprawę zniszczenia nieruchomości stanowiącej mienie gminy, która była przez skarżącego wykorzystywana jako droga. Podobnie, poprzez wydanie decyzji lub innego aktu albo czynności z zakresu administracji publicznej, właściwe organy gminy nie załatwiają kwestii związanych z przeznaczeniem środków z budżetu gminy na naprawę dróg publicznych, czy też wewnętrznych w rozumieniu ustawy o drogach publicznych. Reasumując, należy stwierdzić, że skarga wniesiona w tej sprawie nie podlega właściwości rzeczowej sądu administracyjnego, gdyż jej przedmiotem jest skarga na bezczynność w zakresie żądania nie mieszczącego się w kognicji tego sądu, wyznaczonego treścią art. 3 ustawy p.p.s.a. Stosownie do treści art. 58 § 1 pkt 1 p.p.s.a. sąd odrzuca skargę, jeżeli sprawa nie należy do właściwości sądu administracyjnego. Mając powyższe na uwadze Sąd skargę odrzucił.