II SAB/Ol 96/19

Dnia 8 stycznia 2020 roku Wojewódzki Sąd Administracyjny w Olsztynie w składzie następującym: Przewodnicząca sędzia NSA Janina Kosowska Sędziowie sędzia WSA Katarzyna Matczak (spr.) sędzia WSA Beata Jezielska po rozpoznaniu w trybie uproszczonym w dniu 8 stycznia 2020 roku sprawy ze skargi W. L. na bezczynność Burmistrza Miasta w rozpoznaniu wniosku o uzgodnienie projektu budowlano-wykonawczego 1/ stwierdza, że bezczynność miała miejsca z rażącym naruszeniem prawa; 2/ zobowiązuje Burmistrza Miasta do rozpoznania wniosku skarżącego z dnia "[...]" roku w zakresie uzgodnienia projektu budowlano-wykonawczego dla zjazdu z drogi gminnej, w terminie 30 dni; 3/ odmawia zasądzenia kwoty pieniężnej od organu na rzecz skarżącego; 4/ zasądza od Burmistrza Miasta na rzecz skarżącego W. L. kwotę 580 złotych (pięćset osiemdziesiąt) tytułem zwrotu kosztów postępowania sądowego. Pismem z 4 marca 2019r. W.L. wystąpił do Burmistrza (dalej jako: Burmistrz, organ) o uzgodnienie projektu budowlano - wykonawczego dla budowy zjazdu publicznego z drogi gminnej ul. [...], dz. nr [...] w I. do nieruchomości o nr geodezyjnych [...] obr. [...] w I.; załączając projekt budowlany wraz z kartą tytułową. W odpowiedzi organ pismem z [...] 2019r. poinformował, że nie zatwierdza przedstawionego projektu, załączono uzupełnienie "Opinii technicznej dotyczącej bezpieczeństwa, przepustowości i natężenia ruchu na ul. [...] na odcinku pomiędzy skrzyżowaniami z ul. [...] i ul. [...] z uwzględnieniem obu skrzyżowań" - dalej jako: Opinia techniczna. Organ podał, że uzupełnienie to umożliwia pod względem bezpieczeństwa ruchu rozwiązanie, które jako zarządca drogi dopuści, mając na uwadze interes miasta oraz potrzeby większej ilości podmiotów ubiegających się o zjazd z ul. [...] na sąsiadujące działki. Zasugerował naniesienie wskazanych zmian w przedłożonym do uzgodnienia projekcie. W dniu 4 listopada 2019r. (data wpływu do organu) W.L., działając przez pełnomocnika adw. A.W., wniósł do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Olsztynie skargę na bezczynność Burmistrza w sprawie wniosku z 4 marca 2019r. o uzgodnienie projektu budowlano-wykonawczego dotyczącego budowy zjazdu publicznego z drogi gminnej ul. [...], dz. nr [...] w I. do nieruchomości oznaczonych nr [...] obr. [...] w I. (dalej jako: uzgodnienie projektu budowlano-wykonawczego). Zarzucono naruszenie art. 35 § 1 - 3 Kodeksu postępowania administracyjnego i wniesiono o: 1) zobowiązanie Burmistrza do wydania w terminie 7 dni od doręczenia orzeczenia w tej sprawie postanowienia w przedmiocie wniosku skarżącego o uzgodnienie projektu budowlano-wykonawczego; 2) stwierdzenie, że bezczynność miała miejsce z rażącym naruszeniem prawa; 3) zasądzenie od organu - Burmistrza - na rzecz skarżącego sumy pieniężnej w wysokości 10.000 zł; 4) zasądzenie od organu - Burmistrza - na rzecz skarżącego kosztów postępowania, w tym kosztów zastępstwa procesowego wg. norm przepisanych. W uzasadnieniu szczegółowo opisano przebieg postępowania wyjaśniając, że działki ewidencyjne stanowią własność skarżącego i są przeznaczone na cele komercyjne. W dniu [...] Starosta decyzję nr [...], zatwierdził projekt budowlany i udzielił pozwolenia na budowę parku handlowego (cztery budynki handlowe) w zabudowie szeregowej na ww. działkach. Od tego momentu skarżący podjął starania o uzyskanie zjazdu publicznego do nieruchomości. Początkowo organ odmawiał wydania decyzji o lokalizacji zjazdu publicznego, jednak po uchyleniu pierwotnej decyzji przez Samorządowe Kolegium Odwoławcze decyzją z [...], Burmistrz, na podstawie art. 29 ust. 1, 3 i 5 ustawy z 21 marca 1985r. o drogach publicznych (t.j. Dz. U. z 2018r., poz. 2068), wydał [...] decyzję Nr [...], którą wyraził zgodę na lokalizację zjazdu publicznego z drogi gminnej ul. [...] działka o nr [...], obręb [...] w I., do nieruchomości położonych na działkach nr [...] obręb [...] w I. W decyzji określono wymogi techniczne projektowanego zjazdu, stosownie do § 77 i 78 rozporządzenia Ministra Transportu i Gospodarki Morskiej z 2 marca 1999r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać drogi publiczne i ich usytuowanie (Dz.U. z 2016r., poz. 124) dalej: rozporządzenie z 2 marca 1999r. Do decyzji załączono mapę Koncepcji Zagospodarowania Terenu przy zbiegu ulic [...] (działki nr [...] obręb [...] I.) z zaznaczonym kolorem czerwonym projektowanym zjazdem z ul. [...], która to koncepcja została podpisana (uzgodniona) przez pracownika UM. W dniu 4 marca 2019r. skarżący złożył do Burmistrza wniosek o uzgodnienie, w trybie art. 29 ust. 3 pkt 2 ustawy o drogach publicznych w zw. z art. 32 ust. 1 pkt 2 Prawo budowlane, załączonego projektu budowlano-wykonawczego przygotowanego przez uprawnionego projektanta, zgodnie z wydaną decyzją. Jednak organ pismem z [...] 2019r. odmówił uzgodnienia projektu wskazując, że jeśli skarżący uzupełni go o wyniki uzupełnionej Opinii technicznej poprzez wskazanie na załączonej mapie obejmującej działki [...] kolorem czerwonym dwóch odrębnych zjazdów do ww. działek z ul. [...], to takie uzgodnienie zostanie dokonane. Skarżący podał, że wskazane przez organ uzupełnienie opinii to kserokopia mapy z wrysowanym projektem dwóch zjazdów, jednym na wysokości jego działki nr [...], oraz drugim na wysokości działki [...] sąsiedniej, przy czym mapa ta nie posiadała żadnego podpisu osoby ją sporządzającej. Dlatego ponowił żądanie 5 kwietnia 2019r., jednak organ [...] 2019r. kolejny raz odmówił uzgodnienia projektu. Do tego pisma także załączył mapę, jednak teraz zawierającą jeden zjazd oznaczony kolorem czerwonym na wysokości działki nr [...]. Następnie pełnomocnik skarżącego pismami z 15 lipca 2019r. oraz 2 sierpnia 2019r. wezwał Burmistrza do niezwłocznego uzgodnienia projektu budowlano-wykonawczego zjazdu, jednak w dniu [...] 2019r. odmówiono takiego uzgodnienia potwierdzając, że decyzja z [...] dotycząca zgody na lokalizację zjazdu publicznego z drogi gminnej jest prawomocna. Skarżący wobec braku podjęcia w formie procesowej nakazanego działania, wystąpił 8 maja 2019r. do Samorządowego Kolegium Odwoławczego z ponagleniem w sprawie prowadzonego postępowania co do uzgodnienia projektu budowlano-wykonawczego zjazdu, zaś Kolegium postanowieniem z [...] nr [...] wskazało, że Burmistrz dopuścił się bezczynności w rozpoznaniu złożonego przez skarżącego wniosku o uzgodnienie i zobowiązał organ do załatwienia sprawy w terminie 30 dni od dnia doręczenia organowi swojego orzeczenia. Od tego momentu jednak organ nie podejmował żadnych czynności w sprawie wniosku o uzgodnienie, poza przesłaniem jego pełnomocnikowi ww. pism z [...] 2019r., [...] 2019r. i [...] 2019r. Podniósł, że [...] Burmistrz wydał postanowienie, w którym poinformował, że sprawa nie zostanie załatwiona w terminie określonym w art 35 § 3 k.p.a. Wyjaśnił, że z uwagi na decyzję SKO z [...] w sprawie [...] postanowił wystąpić do biegłego z wnioskiem o wydanie opinii uzupełniającej w toczącej się sprawie, która będzie uwzględniała zaspokojenie roszczeń wszystkich zainteresowanych w sprawie i poinformował że nowy termin załatwienia sprawy to 31 grudnia 2019r. W ocenie skarżącego Burmistrz dopuścił się szczególnie rażącej przewlekłości postępowania w tej sprawie. Dotychczasowe postępowanie organu jest wyjątkowo nietransparentne, wewnętrznie sprzeczne i jak się wydaje nakierowane na ochronę interesów podmiotów, które nie występują jako strony w tym postępowaniu. Postanowienie z [...] o przedłużeniu rozpoznania sprawy do 31 grudnia 2019r. jest pierwszym orzeczeniem wydanym w sprawie złożonego wniosku. Wynika z niego, że przedłużono postępowanie w sprawie uzgodnienia projektu budowlano-wykonawczego aby zwrócić się do biegłego o wydanie opinii uzupełniającej w sprawie dotyczącej wykonania zjazdu, mimo że organ wydał już prawomocną decyzję o lokalizacji zjazdu publicznego na rzecz skarżącego, w której wyraził zgodę na lokalizację zjazdu publicznego z drogi gminnej ul. [...] do nieruchomości skarżącego, gdzie określone już wymogi techniczne zjazdu stosownie do § 77 i 78 rozporządzenia z 2 marca 1999r. Podstawą tej decyzji były wnioski wynikające z "Opinii technicznej" opracowanej przez mgr inż. K.K. na zlecenie Burmistrza. Działanie organu wyczerpuje przesłanki do stwierdzenia bezczynności organu w prowadzonym postępowaniu administracyjnym. W odpowiedzi na skargę Burmistrz przekazując akta sprawy wniósł o oddalenie skargi w całości. Podał, że [...] skarżący otrzymał odpowiedź na wniosek, jednak sprawa nadal nie jest załatwiona merytorycznie z uwagi na skomplikowany charakter, jak też konieczność uzyskania uzupełniającej opinii biegłego, bądź drugiej opinii innego biegłego. Organ nie podjął jeszcze ostatecznej decyzji, z uwagi na niekompletność materiału dowodowego, koniecznego do wydania decyzji w tej sprawie. Stąd też skarga nie zasługuje na uwzględnienie, gdyż organ mieści się w terminach załatwienia sprawy określonych stosownymi przepisami. Wyjaśniono, że [...] października 2018r. Urząd Miasta zlecił wykonanie analizy bezpieczeństwa, przepustowości i natężenia ruchu na ul. [...] na odcinku pomiędzy skrzyżowaniem z ul. [...] a ul. [...] z uwzględnieniem obu skrzyżowań w zakresie rozwiązania problemu zjazdu do nieruchomości dz. nr [...] obr. [...]. Po otrzymaniu analizy powiadomiono G.L. - ówczesną właścicielkę dz. nr [...] obr. [...] oraz B.U. - właściciela dz. [...] o spotkaniu [...] stycznia 2019r., na którym strony zapoznano z opinią specjalistycznej firmy i stanowiskiem właściciela pasa drogowego. Poinformowano, że Burmistrz jako zarządca pasa drogowego ul. [...] nie jest zainteresowany zastosowaniem specustawy związanej z podziałem nieruchomości p. L. i pp. U., wykupem ziemi i wykonaniem zjazdu. Opracowanie umożliwiało rozwiązanie sytuacji poprzez ustanowienie służebności. W czasie dyskusji p. L. nie akceptował żadnej formy rozwiązania problemu (notatka odręczna ze spotkania). W związku z tym poinformowano zainteresowanych o podjęciu dalszych działań zmierzających do rozwiązania problemu w taki sposób, aby zaspokoić oczekiwania wszystkich stron. Wyznaczono termin drugiego spotkania [...] marca 2019r., a po nim nastąpiła wymiana korespondencji mailowej z firmą A w celu znalezienia rozwiązania zaspakajającego potrzeby wszystkich. W dniu 18 lutego 2019r., otrzymano z firmy A propozycję rozwiązania problemu z uwzględnieniem interesów wszystkich zainteresowanych. Zaproponowane rozwiązanie komunikacyjne - jak określił to w korespondencji mailowej projektant - jest niedoskonałe, ale możliwe do przyjęcia. Z uwagi na upływające terminy, w dniu [...]. wydano decyzję nr [...] wyrażającą zgodę na lokalizację zjazdu publicznego z drogi gminnej ul. [...] na nieruchomości oznaczone nr dz. [...]. W pkt 7 ww. decyzji został zawarty zapis, co do dodatkowego pasa ruchu na dojazd do projektowanego zjazdu. Podkreślono, że zjazd z ul. [...] byłby trzecim zjazdem na nieruchomości skarżącego, gdyż w chwili podziału nieruchomości ówczesna właścicielka nieruchomości otrzymała zjazd z drogi ul. [...] (dz. nr [...]). Poza tym otrzymała [...] lokalizację zjazdu z ul. [...] (dz. [...] obr. [...]) do swoich nieruchomości. Korzystając z tej decyzji [...] otrzymała pozwolenie na budowę parku handlowego przy wykorzystaniu jednego zjazdu. Wydana [...] decyzja dotycząca lokalizacji zjazdu z ul. [...] jest prawomocna. Wyjaśniono, że zlecone opracowanie wykonane przez firmę A wraz z późniejszym uzupełnieniem pozwala zaspokoić potrzeby również podmiotów sąsiadujących z nieruchomościami skarżącego, w szczególności właściciela działki nr [...] obr. [...], która w wyniku wcześniejszych podziałów została pozbawiona możliwości skomunikowania z drogą publiczną. Jedyny dostęp do tej nieruchomości mógłby odbywać się poprzez ulicę [...] i działkę drogową dz. nr [...] obr. [...] ale tylko i wyłącznie przez pojazdy o dopuszczalnej masie całkowitej do 12 ton ze względu na ograniczenie tonażu na ulicy [...]. Organ podał, że korzystając z uzupełnienia analizy, w dniu [...] Burmistrz wydał decyzję nr [...] wyrażającą zgodę na zjazd z ulicy [...] na nieruchomość oznaczoną nr [...] obr. [...]. W oparciu o tę decyzję właściciel nieruchomości przedstawił wykonany projekt zjazdu zgodnie z wytycznymi zawartymi w uzupełnieniu analizy firmy A i czeka na jego uzgodnienie. W piśmie z 26 grudnia 2019r. skarżący poinformował, że w odpowiedzi na skargę organ dopuszcza się fałszowania stanu faktycznego oraz fałszowania dokumentów, a nadto mimo wyznaczenia przez Samorządowe Kolegium Odwoławcze postanowieniem z [...] terminu do załatwienia wniosku skarżącego nie załatwiono tej sprawy, jak też nie wyjaśniono przyczyn, i nie wskazano winnych bezczynności organu. Pismem z 4 stycznia 2020r. skarżący dodatkowo podał, że pomimo upływu okresu wskazanego w postanowieniu z [...] do końca 2019r. nie została załatwiona spawa jego wniosku, jak też działanie organu wykazuje cechy przewlekłości. Wobec tego wniósł o stwierdzenie rażącego naruszenia prawa oraz wymierzenia grzywny w maksymalnej wysokości. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Olsztynie zważył, co następuje: Skarga wniesiona w niniejszej sprawie okazała się uzasadniona. Podnieść należy, iż zgodnie z art. 1 § 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (tj. Dz.U. z 2019r. poz. 2167) sądy administracyjne sprawują kontrolę wykonywania administracji publicznej pod względem zgodności z prawem. Z art. 3 § 1 ustawy z 30 sierpnia 2002r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tj. Dz.U. z 2019r. poz. 2325, ze zm.) dalej: p.p.s.a., wynika, że sądy administracyjne sprawują kontrolę działalności administracji publicznej i stosują środki przewidziane w ustawie, zaś kontrola tej działalności, zgodnie z art. 3 § 2 pkt 8 obejmuje orzekanie m.in. w sprawach skarg na bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania. W pierwszej kolejności należy jednak wyjaśnić, że złożona skarga została przez Sąd rozpoznana na posiedzeniu niejawnym w trybie uproszczonym stosownie do treści art. 119 pkt 4 p.p.s.a., który stanowi, że sprawa może być rozpoznana w trybie uproszczonym jeżeli przedmiotem skargi jest bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania. W takim przypadku skierowanie sprawy do rozpoznania w trybie uproszczonym na posiedzeniu niejawnym nie jest uzależnione od wniosku strony. Nadto zgodnie z art. 120 p.p.s.a w trybie uproszczonym sąd rozpoznaje sprawy na posiedzeniu niejawnym w składzie trzech sędziów. W myśli art. 3 § 2 pkt 8 p.p.s.a. skarga na bezczynność organu administracji lub przewlekłe prowadzenie postępowania przysługuje w sprawach, w których mogą być wydawane decyzje i postanowienia (art. 3 § 2 pkt 1, 2 i 3 p.p.s.a.) oraz w tych sprawach, w których mogą być wydawane akty lub podejmowane czynności z zakresu administracji publicznej dotyczące uprawnień lub obowiązków wynikających z przepisów prawa (art. 3 § 2 pkt 4 p.p.s.a.). W takich sprawach można skutecznie wnieść skargę na bezczynność, jeśli organ administracji publicznej nie załatwi sprawy w terminie określonym w przepisach art. 35 - 36 ustawy z dnia 14 czerwca 1960r. Kodeks postępowania administracyjnego (tj. Dz.U. z 2018r. poz. 2096) dalej: k.p.a., bądź w terminie wynikającym z innej ustawy regulującej sposób postępowania organów administracji. W piśmiennictwie oraz judykaturze przyjmuje się, że z bezczynnością organu lub przewlekłością postępowania prowadzonego przez organ administracji publicznej mamy do czynienia wówczas, gdy w prawnie określonym terminie organ nie podejmuje żadnych czynności w sprawie lub, gdy wprawdzie prowadził postępowanie w sprawie, jednakże mimo istnienia ustawowego obowiązku, nie kończy go wydaniem stosownego aktu lub nie podejmuje czynności (zob. T. Woś, H. Krysiak-Molczyk i M. Romańska, Komentarz do ustawy - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, Warszawa 2005, s. 86; wyrok WSA we Wrocławiu z dnia 14 stycznia 2010r., sygn. akt IV SAB/Wr 66/09). Wniesienie skargi na "milczenie władzy" jest przy tym uzasadnione nie tylko w przypadku niedotrzymania terminu załatwienia sprawy, ale także w przypadku odmowy wydania aktu mimo istnienia w tym względzie ustawowego obowiązku, choćby organ mylnie sądził, że załatwienie sprawy nie wymaga wydania aktu (zob. J. P. Tarno, Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Komentarz, Warszawa 2006, s. 37). Wobec tego, aby skutecznie zarzucić organowi bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania należy wpierw ustalić, czy na organie ciąży wynikający z przepisów prawa obowiązek wszczęcia postępowania i podjęcia w nim stosownego rozstrzygnięcia (decyzji-czynności), a dopiero później, iż obowiązku tego w nakazanym prawem terminie organ nie wypełnia. Nadto z treści art. 149 § 1 p.p.s.a. wynika, że sąd uwzględniając skargę na bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania przez organy w sprawach określonych w art. 3 § 2 pkt 1-4 albo na przewlekłe prowadzenie postępowania w sprawach określonych w art. 3 § 2 pkt 4a: 1) zobowiązuje organ do wydania w określonym terminie aktu, interpretacji albo do dokonania czynności; 2) zobowiązuje organ do stwierdzenia albo uznania uprawnienia lub obowiązku wynikających z przepisów prawa; 3) stwierdza, że organ dopuścił się bezczynności lub przewlekłego prowadzenia postępowania. Jednocześnie sąd stwierdza, czy bezczynność organu lub przewlekłe prowadzenie postępowania przez organ miały miejsce z rażącym naruszeniem prawa (art. 149 § 1a p.p.s.a.). Poza tym sąd, w przypadku, o którym mowa w § 1, może orzec z urzędu albo na wniosek strony o wymierzeniu organowi grzywny w wysokości określonej w art. 154 § 6 lub przyznać od organu na rzecz skarżącego sumę pieniężną do wysokości połowy kwoty określonej w art. 154 § 6 ( art. 149 § 2 p.p.s.a.). Trzeba mieć na uwadze nadto, że zgodnie z art. 35 § 1 k.p.a., organy administracji publicznej obowiązane są załatwić sprawy bez zbędnej zwłoki. Załatwienie sprawy wymagającej postępowania wyjaśniającego powinno nastąpić nie później niż w ciągu miesiąca, a sprawy szczególnie skomplikowanej nie później niż w ciągu dwóch miesięcy od dnia wszczęcia postępowania, zaś w postępowaniu odwoławczym - w ciągu miesiąca od dnia otrzymania odwołania - art. 35 § 3 k.p.a. Natomiast zgodnie z art. 36 § 2 k.p.a. o każdym przypadku niezałatwienia sprawy w terminie określonym w art. 35 lub w przepisach szczególnych organ administracji publicznej jest obowiązany zawiadomić strony, podając przyczyny zwłoki i wskazując nowy termin załatwienia sprawy, ten sam obowiązek ciąży na organie administracji publicznej również w przypadku zwłoki w załatwieniu sprawy z przyczyn niezależnych od organu (§ 2 tego przepisu). W rzeczonej sprawie Sąd podzielił zarzut skargi dotyczący bezczynności Burmistrza w rozpoznaniu wniosku o uzgodnienie projektu budowlano-wykonawczego, do którego to działania obowiązany był treścią art. 29 ust. 3 pkt 2 ustawy z 21 marca 1985r. o drogach publicznych (tj. Dz.U. z 2018r. poz. 2068 ze zm). Z brzmienia tego przepisu wynika, że w zezwoleniu na lokalizację zjazdu określa się miejsce lokalizacji zjazdu i jego parametry techniczne, a w zezwoleniu na przebudowę zjazdu - jego parametry techniczne, a także zamieszcza się, w przypadku obu zezwoleń, pouczenie o obowiązku: pkt. 2) uzgodnienia z zarządcą drogi projektu budowlanego zjazdu - o ile projekt jest wymagany. Z przytoczonej treści normy prawnej wynika zatem, że możliwość zlokalizowania zjazdu z drogi publicznej wymaga, w pierwszej kolejności uzyskania decyzji - zezwolenia na lokalizację zjazdu, w którym określa się miejsce lokalizacji zajazdu oraz jego techniczne parametry, a następnie w przypadku gdy wymagany jest do realizacji takiego zjazdu projekt budowalny wymagane jest uzgodnienie takiego projektu z zarządcą drogi. Powyższe oznacza, że przedłożony do uzgodnienia projekt budowlany zjazdu z drogi publicznej, co do którego wydano zezwolenie na lokalizację zjazdu musi odpowiadać wymogom określonym w takiej decyzji. W rozpoznawanej sprawie nie budzi wątpliwości i okoliczność ta pozostaje bezsporna pomiędzy stronami, że decyzją z [...] nr [...] Burmistrz wydał taką zgodę na lokalizację zjazdu z drogi gminnej ul. [...], dz. nr [...] obr. [...] w I. do nieruchomości oznaczonych nr [...] obr. [...] w I., zgodnie z załączoną mapą oraz warunkami wynikającym z § 77 i 78 rozporządzenia Ministra Transportu i Gospodarki Morskiej z 2 marca 1999r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać drogi publiczne i ich usytuowanie (Dz.U. z 2016r., poz. 124) dalej: rozporządzenie z 2 marca 1999r., przy czym z uwagi na okoliczność, że decyzja ta została wydana na rzecz uprzedniego właściciela działek -żony skarżącego- wnioskiem z 1 marca 2019r. wystąpił o przeniesienie decyzji o lokalizacji zjazdu na jego rzecz i decyzją nr [...] z [...] Burmistrza wyraził zgodę na taką lokalizację zjazdu na rzecz skarżącego. Poza sporem pozostaje także okoliczność, że skarżący 4 marca 2019r. wystąpił do Burmistrza o uzgodnienie projektu budowlano - wykonawczego dla budowy zjazdu publicznego z drogi gminnej ul. [...], dz. nr [...] obr. [...] w I. do nieruchomości oznaczonych nr geodezyjnymi [...] obr. [...] w I.; załączając wskazany projekt budowlany i do chwili rozpoznawania sprawy przez Sąd nie uzyskał procesowego rozstrzygnięcia złożonego wniosku, poza licznymi pismami, w których odmawiano uzgodnienia przedłożonego projektu wykonawczego, przy czym podstawą do odmowy uzgodnienia nie były przyczyny niedochowania warunków określonych w decyzji o zezwoleniu na lokalizację zjazdu lecz żądanie uwzględnienia w przedłożonym projekcie jakiegoś uzupełnienia o uzupełnioną "Opinię techniczną dotyczącą bezpieczeństwa, przepustowości i natężenia ruchu na ul. [...] na odcinku pomiędzy skrzyżowaniami z ul. [...] i ul. [...] z uwzględnieniem obu skrzyżowań" - dalej jako: Opinia techniczna. Pozostaje nadto wskazać, że wobec braku działania organu skarżący wystąpił z ponagleniem, o którym mowa w art. 37 § 1 pkt 1 k.p.a., do organu wyższego stopnia, zaś Samorządowe Kolegium Odwoławcze postanowieniem z [...] nr [...] uznało, że Burmistrz dopuścił się bezczynności w rozpoznaniu wniosku skarżącego z 4 marca 2019r., zobowiązał organ do załatwienia sprawy w terminie 30 dni od dnia doręczenia organowi postanowienia oraz zarządził wyjaśnienie przyczyn i ustalenia osób winnych bezczynności, a także podjęcie środków zapobiegających bezczynności w przyszłości. Pomimo tego orzeczenia, Burmistrz nie wywiązał się z nałożonego obowiązku, jak też nie wskazał skarżącemu, w oparciu o treść art. 36 § 1 k.p.a., nowego terminu załatwienia sprawy oraz przyczyn niezałatwienia sprawy w terminie. Takie postanowienie wydane zostało dopiero w dniu [...], w którym organ wyznaczył nowy termin rozpoznania sprawy na dzień 31.12.2019r., jednak i ten termin nie został dochowany, co wynika z informacji przekazanej Sądowi przez skarżącego w piśmie procesowym z 4 stycznia 2020r. Wskazać należy, że całkowicie nieuprawnione pozostaje stanowisko organu co do braku możliwości rozpoznania wniosku skarżącego dotyczącego uzgodnienia projektu zjazdu z drogi gminnej, bowiem po pierwsze kwestię tą organ przesądził już w wydanej decyzji z [...] a następnie potwierdził to w decyzji z [...], a nadto niezrozumiałe pozostaje twierdzenie organu zawarte w kolejnych pismach kierowanych do skarżącego, że konieczne jest uwzględnienie w tym projekcie jakiegoś uzupełnienia o zapisy uzupełnionej "Opinii technicznej", której faktycznie nie przedstawiono, po czym organ stwierdza konieczność kolejnego uzupełnienia opinii w tej sprawie, która miała być już wykonana i przesądzająca. Takie postępowanie a raczej bezczynność organu wyczerpuje przesłanki, o których mowa w art. 3 § 2 pkt 8 p.p.s.a. Organ pozostaje bowiem w zwłoce w rozpoznaniu wniosku skarżącego z 4 marca 2019r. o uzgodnienie projektu wykonawczo-budowalnego i z uwagi na wskazaną okoliczność należy stwierdzić, że bezczynność organu ma charakter rażącego naruszenia prawa, skoro od dnia złożenia wniosku do dnia wydania postanowienia z [...] upłynął okres sześciu miesięcy, przy czym w tym czasie organ nie podjął żadnego procesowego rozstrzygnięcia mimo, że już w postanowieniu Samorządowego Kolegium Odwoławczego z [...] nakazano organowi załatwienie wniosku skarżącego w terminie 30 dni od dnia doręczenia akt sprawy. Zatem dalsze bierne zachowanie organu należy ocenić jako rażące naruszenie prawa. Z tego też względu Sąd w pkt 1. sentencji wyroku orzekł o bezczynności organu stwierdzając, że miała ona charakter rażącego naruszenia prawa. Nadto na podstawie art. 149 § 1 pkt 1 p.p.s.a. Sąd zobowiązał Burmistrza do rozpoznania wniosku skarżącego z 4 marca 2019r. w zakresie uzgodnienia projektu budowlano-wykonawczego dla zjazdu z drogi gminnej, w terminie 30 dni. Oczywistym pozostaje, że termin ten należy, stosownie do treści art. 286 § 2 p.p.s.a., liczyć od dnia doręczenia akt organowi, o czym orzeczono w pkt 2. sentencji wyroku. W pkt 3. sentencji wyroku Sąd orzekł nadto o odmowie zasądzenia kwoty pieniężnej od organu na rzecz skarżącego, stosownie bowiem do treści art. 149 § 2 p.p.s.a., Sąd, w przypadku, o którym mowa w § 1, może ponadto orzec z urzędu lub na wniosek strony o wymierzeniu organowi grzywny w wysokości określonej w art. 154 § 6 lub przyznać od organu na rzecz skarżącego sumę pieniężną do wysokości połowy kwoty określonej w art. 154 § 6. Jak zatem wynika z powyższej regulacji orzeczenie Sądu w zakresie, tak zasądzenia od organu grzywny, jak też sumy pieniężnej na rzecz skarżącego pozostawiona została w gestii dyskrecjonalnej Sądu. Przepis ten nie obliguje Sądu do wymierzenia grzywny, lecz daje mu takie uprawnienie w razie stwierdzenia, że bezczynność miała charakter rażącego naruszenia prawa. Kwestia ta pozostawiana jest do uznania sądu orzekającego w sprawie. W okolicznościach rozpoznawanej sprawy wprawdzie zaniechanie organu jest oczywiste, nie wymaga jednak dyscyplinowania poprzez wymierzanie grzywny, skoro organ pozostawał w niewiedzy uznając, że w rozpoznaniu tej sprawy niezbędna jest opinia biegłego, czy też uzupełnienie "Opinii technicznej". Także rozstrzygnięcie co do zasądzenia kwoty pieniężnej pozostaje w gestii uprawnienia a nie obowiązku Sądu. W sprawie nie uznano za niezbędne orzec w tym przedmiocie zwłaszcza, że brak działania organu nie doprowadził, mimo niewątpliwej bezczynności do naruszenia interesów prawnych skarżącego, bowiem jak wynika z odpowiedzi na skargę, skarżący do swoich działek posiada także inny dojazd z drogi gminnej. O kosztach postępowania rozstrzygnięto stosownie do treści art. 200, art. 205 § 2p.p.s.a., mając na względzie wysokość uiszczonego przez skarżącego wpisu oraz wynagrodzenia pełnomocnika będącego adwokatem, w wysokości wynikającej z § 14 ust. 1 pkt 1 lit. c) rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 22 października 2015r. w sprawie opłat za czynności adwokackie (Dz.U. z 2015r., poz. 1800, ze zm.).