II SAB/Ol 98/10

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Olsztynie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia NSA Janina Kosowska po rozpoznaniu na posiedzeniu niejawnym w dniu 27 stycznia 2011r. sprawy ze skargi J. M. na bezczynność Kierownika Gminnego Ośrodka Pomocy Społecznej w K., działającego z upoważnienia Wójta Gminy K. w rozpoznaniu wniosku o przyznanie świadczenia w formie specjalnego zasiłku celowego na postawienie pieca kaflowego, naprawę podłogi i wymianę drzwi frontowych postanawia odrzucić skargę. WSA/post.1 - sentencja postanowienia Z przekazanych Wojewódzkiemu Sądowi Administracyjnemu w Olsztynie akt sprawy wynika, że decyzją z dnia "[...]", nr "[...]", Kierownik Gminnego Ośrodka Pomocy Społecznej w K., działając z upoważnienia Wójta Gminy K., odmówił J. M. przyznania świadczenia w formie specjalnego zasiłku celowego na postawienie pieca kaflowego, naprawę podłogi i wymianę drzwi frontowych. Po rozpoznaniu odwołania J. M., decyzją z dnia "[...]", nr "[...]", Samorządowe Kolegium Odwoławcze w O. uchyliło powyższą decyzję i przekazało sprawę do ponownego rozpoznania organowi I instancji. Decyzją z dnia "[...]", nr "[...]", Kierownik Gminnego Ośrodka Pomocy Społecznej w K., działając z upoważnienia Wójta Gminy K., ponownie odmówił przyznania J. M. wnioskowanego świadczenia w formie specjalnego zasiłku celowego. Także to rozstrzygnięcie organu I instancji zostało zakwestionowane przez J. M. w drodze odwołania do Samorządowego Kolegium Odwoławczego w O., które jednak tym razem, decyzją z dnia "[...]", nr "[...]", utrzymało w mocy decyzję organu I instancji. W dniach "[...]" do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Olsztynie wpłynęły pisma J. M. (opatrzone odpowiednio datami "[...]"), w których zakwestionowała ona działania Gminnego Ośrodka Pomocy Społecznej w K. podjęte między innymi po wydaniu przez Samorządowe Kolegium Odwoławcze w O. decyzji z dnia "[...]", nr "[...]". Celem nadania właściwego biegu, pisma te (będące w istocie skargą) zostały przekazane przez Sąd Kierownikowi Gminnego Ośrodka Pomocy Społecznej w K., który następnie udzielił odpowiedzi na skargę, w której wniósł o jej oddalenie i opisał szczegółowo przebieg postępowań, w których rozpatrywano wnioski J. M. o przyznanie świadczeń z pomocy społecznej. Na skutek wezwania Sądu, pismem z dnia "[...]" J. M. sprecyzowała, że przedmiotem jej skargi z dnia "[...]" jest między innymi nie podjęcie przez GOPS w K. żadnej decyzji po uchyleniu przez SKO decyzji z dnia "[...]", nr "[...]". Następnie, na mocy zarządzenia Przewodniczącego Wydziału z dnia 30 grudnia 2010r., skarżąca została zobowiązana do podania, czy składała zażalenie na niezałatwienie sprawy przez Kierownika Gminnego Ośrodka Pomocy Społecznej w K. do Samorządowego Kolegium Odwoławczego w O. Stosowne zapytanie w tym zakresie zostało także skierowane przez Sąd do Samorządowego Kolegium Odwoławczego w O., które w piśmie z dnia "[...]" wyjaśniło, że do tego organu wpłynęła jedynie skarga J. M. z dnia "[...]" na działalność Gminnego Ośrodka Pomocy Społecznej w K. dotycząca załatwienia jej wniosków w sprawie udzielenia pomocy finansowej na remont domu, która została przekazana do rozpoznania według właściwości Radzie Gminy K. Natomiast, skarżąca odpowiadając na wezwanie Sądu, w piśmie dnia "[...]" oświadczyła, że nie składała żadnego zażalenia do SKO. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Olsztynie zważył co następuje: Merytoryczne rozpoznanie zasadności skargi poprzedzone jest w postępowaniu przed sądami administracyjnymi badaniem dopuszczalności jej wniesienia. Stosownie do art. 52 § 1 i 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.), skargę można wnieść po wyczerpaniu środków zaskarżenia, jeżeli służyły one skarżącemu w postępowaniu przed organem właściwym w sprawie. Przez wyczerpanie środków zaskarżenia należy rozumieć sytuację, w której stronie nie przysługuje żaden środek zaskarżenia, taki jak zażalenie, odwołanie lub wniosek o ponowne rozpatrzenie sprawy, przewidziany w ustawie. W przedmiotowej sprawie, w związku z art. 37 § 1 ustawy z dnia 14 czerwca 1960r. Kodeks postępowania administracyjnego (tekst jednolity Dz. U. 2000, Nr 98, poz. 1071 ze zm. – dalej jako kpa), warunkiem skutecznego wniesienia skargi na bezczynność Kierownika Gminnego Ośrodka Pomocy Społecznej w K., działającego z upoważnienia Wójta Gminy K., było uprzednie złożenie zażalenia do organu wyższego stopnia, to jest Samorządowego Kolegium Odwoławczego w O. Ponieważ z nadesłanych przez organ akt administracyjnych nie wynikało, aby przed złożeniem skargi do Sądu na bezczynność tego organu skarżąca wyczerpała przysługujący jej środek zaskarżenia, na mocy zarządzenia Przewodniczącego Wydziału, została ona wezwana do nadesłania informacji, czy skorzystała z przysługującego jej w sprawie zażalenia. W odpowiedzi na to wezwania skarżąca wyraźnie oświadczyła, że "nie składała żadnego zażalenia do SKO". Także Samorządowe Kolegium Odwoławcze w O. nie wskazało, żeby skarżąca wniosła do tego organu zażalenie na bezczynność Kierownika GOPS w K. Za takie zażalenie nie może być natomiast uznana skarga J. M. z dnia "[...]", którą wniosła ona do tego organu. Skarga ta dotyczyła bowiem działalności Kierownika Gminnego Ośrodka Pomocy Społecznej w K., a zatem była tak zwaną skargą powszechną, która zgodnie z przepisami Działu VIII Kodeksu postępowania administracyjnego, została przekazana do rozpoznania według właściwości Radzie Gminy K. Powołane powyżej okoliczności stanu faktycznego pozwalają zatem na przyjęcie, że skarżąca przed wniesieniem skargi do Sądu na bezczynność Kierownika Gminnego Ośrodka Pomocy Społecznej w K. nie złożyła wymaganego przepisami prawa (art. 37 § 1 kpa) zażalenia na bezczynność tego organu do Samorządowego Kolegium Odwoławczego w O., co w świetle art. 58 § 1 pkt 6 w zw. z art. 52 § 1 i 2 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, skutkuje odrzuceniem skargi. Ponadto wskazać należy, że decyzją z dnia "[...]", nr "[...]", Kierownik Gminnego Ośrodka Pomocy Społecznej w K. rozpoznał sprawę i ponownie odmówił przyznania J. M. specjalnego zasiłku celowego między innymi na postawienie pieca kaflowego, naprawę podłogi i wymianę drzwi frontowych. Decyzja ta została następnie utrzymana w mocy przez Samorządowe Kolegium Odwoławcze w O. (decyzją z dnia "[...]", nr "[...]"), a Wojewódzki Sąd Administracyjny w Olsztynie – wyrokiem z dnia 11 stycznia 2011r., sygn. akt II SA/Ol 1001/10, oddalił skargę na decyzję organu odwoławczego. Oznacza to, że wbrew twierdzeniom strony skarżącej - Kierownik Gminnego Ośrodka Pomocy Społecznej w K., po uprzednim uchyleniu przez Samorządowe Kolegium Odwoławcze w O. poprzedniej decyzji tego organu, wydał już nową decyzję, którą rozstrzygnął co do istoty sprawę dotyczącą przyznania J. M. świadczenia w formie specjalnego zasiłku celowego na postawienie pieca kaflowego, naprawę podłogi i wymianę drzwi frontowych. Na marginesie można tylko wyjaśnić, iż przekazanie przez organ odwoławczy sprawy do ponownego rozpatrzenia organowi pierwszej instancji nie oznacza, że organ ten zobligowany jest do pozytywnego dla strony rozpoznania wniosku o przyznanie uznaniowego, jak w przedmiotowej sprawie świadczenia z pomocy społecznej. Zobowiązany jest natomiast do rozpoznania sprawy z uwzględnieniem wskazań organu odwoławczego, co też zostało wykonane. W tym stanie sprawy należało skargę odrzucić.