II SO/Ol 10/09

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Olsztynie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Zbigniew Ślusarczyk po rozpoznaniu w dniu 2 lipca 2009 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy z wniosku M. i R. G. o wymierzenie grzywny Przewodniczącemu Rady Miasta za nie przekazanie skargi i akt administracyjnych w sprawie dotyczącej degradacji nieruchomości postanawia: umorzyć postępowanie M. i R. G. złożyli dnia "[...]" wniosek w trybie art. 55 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (dalej jako p.p.s.a. Dz. U. Nr 153, poz. 1270, ze zm.) o wymierzenie grzywny Przewodniczącemu Rady Miasta "[...]" za nie przekazanie sądowi skargi i akt sprawy (w ustawowym 30 dniowym terminie) dotyczącej degradacji jeziora "[...]", którego są współwłaścicielami. Przewodniczący Rady Miasta wniósł o oddalenie wniosku z uwagi na to, że do rozpoznania skargi sąd administracyjny nie był właściwy. Pismem dnia "[...]" wnioskodawcy podali, że rezygnują z ukarania Przewodniczącego Rady Miasta. Zatem należało uznać, iż cofają wniosek. Zgodnie z art. 60 w zw. z art. 64 § 3 p.p.s.a. wnioskodawcy mogą cofnąć wniosek, a cofnięcie wiąże sąd. Jednakże sąd uzna cofnięcie wniosku za niedopuszczalne, jeżeli zmierza ono do obejścia prawa lub spowodowałoby utrzymanie aktu lub czynności dotkniętych wadą nieważności. W ocenie Sądu żadna z wymienionych tu negatywnych przesłanek nie zachodzi. W tych okolicznościach cofnięcie wniosku należy uznać za dopuszczalne, dlatego na podstawie art. 161 § 1 pkt. 1 w zw. z art. 64 § 3 p.p.s.a. postępowanie sądowe należało umorzyć.