II SO/Ol 10/24

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Olsztynie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Ewa Osipuk po rozpoznaniu w dniu 1 października 2024 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy z wniosku Z. N. o wymierzenie Radzie Gminy Stare Juchy grzywny za nieprzekazanie skargi na bezczynność w sprawie udostępnienia informacji publicznej postanawia 1) wymierzyć Radzie Gminy Stare Juchy grzywnę w wysokości 100 zł (słownie: sto złotych) za nieprzekazanie sądowi skargi i akt sprawy w terminie; 2) zasądzić od Rady Gminy Stare Juchy na rzecz skarżącego Z. N. kwotę 100 zł (słownie: sto złotych) tytułem zwrotu kosztów postępowania sądowego. WSA/post.1 - sentencja postanowienia Z. N. (dalej jako: "wnioskodawca"), 27 sierpnia 2024 r. złożył do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Olsztynie wniosek o wymierzenie Radzie Gminy Stare Juchy (dalej jako: "organ", "Rada"), reprezentowanej przez Przewodniczącą Rady, grzywny za nieprzekazanie skargi na bezczynność w sprawie udostępnienia informacji publicznej. W uzasadnieniu wniosku wskazał, że 2 sierpnia 2024 r. wniósł za pośrednictwem Rady skargę na bezczynność tego organu w udostępnieniu informacji publicznej i do dnia złożenia wniosku skarga ta nie została przekazana Sądowi. W odpowiedzi na wniosek, organ wniósł o jego oddalenie. Wyjaśnił, że organ działał w przekonaniu, że nie dotyczy go obowiązek określony w art. 21 pkt 1 ustawy z dnia 6 września 2001 r. o dostępie do informacji publicznej (Dz. U. z 2022 r. poz. 902, dalej jako: "u.d.i.p."). Powołując się na postanowienie Naczelnego Sądu Administracyjnego z 11 września 2012 r., sygn. akt I OSK 1979/12, usprawiedliwiał niewypełnienie obowiązku, o którym mowa w art. 21 pkt 1 u.d.i.p. tym że, w jego przekonaniu żądana przez wnioskodawcę informacja nie miała charakteru informacji publicznej. Skarga z 2 sierpnia 2024 r. została przekazana tutejszemu Sądowi wraz z odpowiedzią na skargę 29 sierpnia 2024 r. i zarejestrowana pod sygnaturą II SAB/Ol 95/24. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje. Wniosek o wymierzenie grzywny jest zasadny, ponieważ organ nie wypełnił ciążącego na nim obowiązku przekazania tutejszemu Sądowi skargi w sposób właściwy. Zgodnie z art. 54 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2024 r. poz. 935, dalej jako: "p.p.s.a."), skargę do sądu administracyjnego wnosi się za pośrednictwem organu, którego działanie lub bezczynność są przedmiotem skargi. Organ ten, przekazuje skargę sądowi wraz z aktami sprawy i odpowiedzią na skargę w terminie trzydziestu dni od dnia jej wniesienia (art. 54 § 2 p.p.s.a.). Jest to jednak ogólna zasada, którą mogą modyfikować przepisy szczególne. W rozpoznawanej sprawie wnioskodawca domagał się wymierzenia organowi grzywny z tytułu nieprzekazania skargi, której przedmiotem jest bezczynność organu w udostępnieniu informacji publicznej. W takim przypadku termin do przekazania skargi wraz z aktami sprawy jest krótszy, aniżeli ustanowiony w p.p.s.a. Stosownie bowiem do art. 21 pkt 1 u.d.i.p. przekazanie akt i odpowiedzi na skargę następuje w terminie 15 dni od dnia otrzymania skargi. Przepis art. 21 pkt 1 u.d.i.p. stanowi lex specialis w stosunku do art. 54 § 2 p.p.s.a. Zakreślenie przez ustawodawcę ram czasowych dopełnienia czynności przewidzianych w art. 21 pkt 1 u.d.i.p. stanowi obowiązek działania organu władzy publicznej, który wyklucza jakąkolwiek swobodę w tym zakresie. Obowiązek terminowego przekazania sądowi skargi, akt sprawy i odpowiedzi na skargę ma charakter bezwzględny. W niniejszej sprawie wnioskodawca wniósł do tutejszego Sądu skargę za pośrednictwem organu. Skarga wpłynęła do organu 2 sierpnia 2024 r., wobec tego powinna była zostać przekazana Sądowi w terminie 15 dni. Z uwagi na fakt, że koniec terminu przypadał na dzień 17 sierpnia 2024 r. (sobota), stosownie do art. 83 § 2 p.p.s.a., został on przesunięty na 19 sierpnia 2024 r. (poniedziałek). Organ nie zaprzecza, iż w terminie tym skargi Sądowi nie przekazał. Jak wynika z akt sprawy oraz urządzeń ewidencyjnych Sądu, wnioskodawca złożył wniosek o wymierzenie organowi grzywny za nieprzekazanie skargi wraz z aktami sprawy 27 sierpnia 2024 r. Dopiero w następstwie tego wniosku skarga została przekazana do Sądu 29 sierpnia 2024 r. i zarejestrowana pod sygnaturą II SAB/Ol 95/24. Podstawę prawną wymierzenia grzywny stanowi art. 55 § 1 p.p.s.a., zgodnie z którym w razie niezastosowania się do obowiązków, o których mowa w art. 54 § 2 p.p.s.a., sąd na wniosek skarżącego może orzec o wymierzeniu grzywny w wysokości określonej w art. 154 § 6 p.p.s.a. Co istotne, dla wymierzenia grzywny za nieprzekazanie w terminie skargi do sądu administracyjnego irrelewantne jest to, z jakiego powodu skarga nie została przez organ przekazana do sądu w terminie. Jak stwierdził Naczelny Sąd Administracyjny w postanowieniu z 27 stycznia 2022 r., sygn. akt III OZ 21/22 (publ. LEX nr 3295013), grzywna wymierzana na podstawie art. 55 § 1 p.p.s.a. ma m.in. funkcję dyscyplinującą, a znajduje swoją podstawę faktyczną w samym fakcie nieprzekazania w terminie skargi do sądu administracyjnego przez podmiot, do którego wpłynęła i przeciwko któremu jest skierowana. Należy przy tym zauważyć, że wymierzenie grzywny organowi może nastąpić w każdym przypadku niewypełnienia obowiązku przekazania do sądu skargi, odpowiedzi na skargę oraz akt sprawy, nawet jeżeli dopełnienie tego obowiązku nastąpiło jeszcze przed rozpoznaniem wniosku o wymierzenie organowi grzywny. Fakt przekazania przez organ skargi wraz z niezbędnymi dokumentami nie czyni orzekania w przedmiocie wymierzenia grzywny bezprzedmiotowym. W rozpoznawanej sprawie Rada usprawiedliwiała niewypełnienie obowiązku, o którym mowa w art. 21 pkt 1 u.d.i.p. tym że, w jej przekonaniu żądana przez wnioskodawcę informacja nie miała charakteru informacji publicznej, powołując przy tym postanowienie Naczelnego Sądu Administracyjnego z 11 września 2012 r., sygn. akt I OSK 1979/12. Podkreślić jednak należy, że orzeczenie to zostało wydane w zupełnie innym stanie faktycznym i w ogóle nie dotyczy kwestii związanych ze stosowaniem przepisu art. 55 § 1 p.p.s.a. Wobec tego rozważania prawne Naczelnego Sądu Administracyjnego zawarte w uzasadnieniu ww. orzeczenia nie mogą być w żaden sposób przydatne przy rozpoznawaniu niniejszej sprawy. Okolicznością usprawiedliwiającą nieprzekazanie skargi tutejszemu Sądowi nie może być przekonanie organu, że żądana informacja nie jest informacją publiczną. Adresatem skargi bowiem jest Sąd i to do niego należy ocena charakteru wnioskowanej informacji w postępowaniu zainicjowanym skargą strony na bezczynność organu. O prawie do sądu nie może zaś decydować organ, naruszając przy tym art. 21 u.d.i.p., który nakłada na organ bezwzględny obowiązek przekazania skargi Sądowi. W rozpoznawanej sprawie nie budzi wątpliwości, że obowiązek ten organ wypełnił po upływie ustawowego terminu. Zatem wobec złożenia przez stronę stosownego wniosku, zostały spełnione przesłanki do wymierzenia grzywny. Biorąc pod uwagę, że zwłoka w przekazaniu skargi nie była duża i przekazanie jej nastąpiło niezwłocznie po złożeniu wniosku o wymierzenie grzywny oraz podjęciu przez Radę uchwały w sprawie upoważnienia do reprezentowania Rady przez Przewodniczącą, tutejszy Sąd wymierzył grzywnę w symbolicznej wysokości, której wysokość, w ocenie Sądu jest adekwatna do stopnia naruszenia przepisów prawa przez organ. Orzeczona grzywna jest współmierna do stwierdzonego uchybienia i mieści się w granicach określonych w art. 154 § 6 p.p.s.a. Mając na uwadze powyższe, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Olsztynie na podstawie art. 55 § 1 w zw. z art. 154 § 6 p.p.s.a., orzekł jak w pkt 1) sentencji postanowienia. O kosztach postępowania, obejmujących wpis od wniosku, Sąd orzekł w punkcie 2) sentencji postanowienia, stosownie do art. 200 w zw. z art. 64 § 3 p.p.s.a.