II SO/Ol 12/19

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Olsztynie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Adam Matuszak po rozpoznaniu w dniu 23 grudnia 2019 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy z wniosku "[...]" o wymierzenie Burmistrzowi "[...]" grzywny w trybie art. 55 § 1 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi postanawia 1) wymierzyć Burmistrzowi "[...]" grzywnę w wysokości 100 zł (sto złotych) za nieprzekazanie skargi; 2) zasądzić od Burmistrza "[...]" na rzecz wnioskodawcy kwotę 100 zł (sto złotych), tytułem zwrotu kosztów postępowania sądowego. "[...]" (dalej: skarżący) skierował 6 listopada 2019 r., do tut. Sądu wniosek o wymierzenie Burmistrzowi "[...]" (dalej: Burmistrz) grzywny w związku z nieprzekazaniem w terminie skargi na bezczynność w przedmiocie udostępnienia informacji publicznej. Podniósł, że 13 sierpnia 2019 r. wniósł skargę na bezczynność Burmistrza. Skarga ta nie została przekazana do Sądu pomimo obowiązku wynikającego z art. 21 ustawy o dostępie do informacji publicznej i art. 54 § 2 p.p.s.a. W odpowiedzi na wniosek Burmistrz wniósł o jego oddalenie, ewentualnie o wymierzenie grzywny w dolnych granicach wymiaru. Burmistrz przyznał, że przekazanie skargi do Sądu nastąpiło z uchybieniem ustawowego terminu, gdyż została ona przekazana drogą elektroniczną 19 sierpnia 2019 r., zaś odpowiedź na skargę – 15 listopada 2019 r. Wyjaśnił, że opóźnienie to wynikało z dużej liczby wniosków skarżącego, często składanych jednocześnie, w elektronicznej formie, co stanowi dodatkową trudność. Organ nie dysponuje odpowiednią liczbą pracowników i strukturami umożliwiającymi natychmiastowe rozpatrzenie licznych i obszernych wniosków skarżącego. Podniósł, że powyższe okoliczności powinny mieć wpływ na odstąpienie od wymierzenia grzywny lub na wysokość ewentualnie wymierzonej grzywny. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Olsztynie zważył, co następuje: Zgodnie z art. 54 § 1 ustawy z 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnym (Dz.U. z 2019 r., poz. 2325, dalej: p.p.s.a.) skargę do sądu administracyjnego wnosi się za pośrednictwem organu, którego działanie, bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania jest przedmiotem skargi. Stosownie zaś do art. 54 § 2 p.p.s.a. organ przekazuje skargę sądowi wraz z kompletnymi i uporządkowanymi aktami sprawy i odpowiedzią na skargę w terminie trzydziestu dni od dnia jej otrzymania. Przy czym, art. 21 pkt 1 ustawy z 6 września 2001 r. o dostępie do informacji publicznej (Dz. U. z 2019 r., poz. 1429) stanowi, że skargi w sprawach dotyczących udostępnienia informacji przekazuje się wraz z aktami i odpowiedzią na skargę w terminie 15 dni od otrzymania skargi. W razie niezastosowania się przez organ do obowiązku przekazania w terminie skargi, sąd na wniosek skarżącego może orzec o wymierzeniu organowi grzywny (art. 55 § 1 p.p.s.a.). Podnosi się, że art. 55 § 1 p.p.s.a. zmierza do dyscyplinowania organów administracji publicznej do terminowego wykonywania obowiązków określonych w art. 54 § 2 p.p.s.a., mając na celu przeciwdziałanie przetrzymywaniu skarg przez organy administracji publicznej. Grzywna, o której mowa w tym przepisie ma charakter mieszany: dyscyplinująco-restrykcyjny. Jest to więc środek, którego zastosowanie ma doprowadzić do wykonania przez organ obowiązku z art. 54 § 2 p.p.s.a, a wyłączną materialnoprawną przesłanką takiego orzeczenia jest niewypełnienie tego obowiązku w terminie przewidzianym w tym przepisie (por. postanowienie NSA z 5 lipca 2006 r. sygn. akt II OSK 1024/06, dostępna pod adresem: http://orzeczenia.nsa.gov.pl, dalej: CBOSA). Stosownie jednak do art. 55 § 1 p.p.s.a. sąd powinien wziąć po uwagę wszystkie okoliczności sprawy, a więc m.in. przyczyny niewypełnienia przez organ obowiązków, a także czas, jaki upłynął od wniesienia skargi oraz czy przed rozpatrzeniem wniosku o wymierzenie grzywny organ ten obowiązek wypełnił i wyjaśnił powody niedotrzymania terminu (zob. T. Woś, H.Knysiak-Molczyk, M. Romańska: Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Komentarz, Warszawa 2011, s. 381). Ponadto w uchwale z 3 listopada 2009 r. (sygn. akt II GSK 3/09, CBOSA) NSA wskazał, że oprócz funkcji dyscyplinującej oraz represyjnej, wymierzenie grzywny z art. 55 § 1 p.p.s.a. pełni również funkcję prewencyjną, gdyż ukaranie organu służy także zapobieganiu naruszaniu prawa w przyszłości, zarówno przez ukarany organ, jak i przez inne organy. Wymierzenie grzywny może więc nastąpić w każdym przypadku niewypełnienia obowiązków, nawet jeżeli dopełnienie obowiązku wynikającego z art. 54 § 2 p.p.s.a. nastąpiło przed rozpoznaniem wniosku o wymierzenie organowi grzywny. To, jakie przyczyny spowodowały nieprzekazanie skargi sądowi, pozostaje bez znaczenia w sprawie samego wymierzenia grzywny, a może mieć jedynie wpływ na jej wysokość (por. postanowienie NSA z 17 kwietnia 2013 r., sygn. akt I OZ 232/13,). Jak wynika z akt sprawy "[...]" skarga na bezczynność w przedmiocie udostępnienia informacji publicznej wpłynęła do organu 13 sierpnia 2019 r. Burmistrz był zobowiązany przekazać sądowi przedmiotową skargę z aktami sprawy i odpowiedzią na skargę w terminie 15 dni od dnia otrzymania skargi, czyli najpóźniej do 28 sierpnia 2019 r. Tymczasem skarga została przekazana w wersji elektronicznej 19 listopada 2019 r., zaś odpowiedź na skargę – 15 listopada 2019 r. Uchybienie terminu przekazania skargi wraz z odpowiedzią na skargę i aktami administracyjnymi do sądu jest niewątpliwe. Orzeczona grzywna nie jest wysoka, jednak w ocenie Sądu jest ona współmierna do stwierdzonego uchybienia i mieści się w granicach określonych w art. 154 § 6 p.p.s.a. Ustalenie wysokości wymierzonej grzywny pozostawione zostało miarkowaniu Sądu, przy określeniu jedynie jej górnej granicy. Orzekając grzywnę w wysokości 100 zł Sąd wziął pod uwagę to, że opóźnienie w przekazaniu skargi nie było nadmierne. Wymierzona grzywna będzie stanowić adekwatną dolegliwość za niewykonanie ustawowego obowiązku przekazania skargi, a także wpłynie na prawidłowe działanie podmiotu w przyszłości, który jak się wydaje, ma rzeczywiście pewne problemy z obsługą dokumentów nadanych w wersji elektronicznej. Mając powyższe na uwadze Sąd, na podstawie art. 55 § 1 p.p.s.a. orzekł, jak w pkt. 1 sentencji postanowienia. O kosztach postępowania orzeczono stosownie do art. 200 p.p.s.a. w pkt. 2 sentencji postanowienia.