II SO/Ol 13/18

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Olsztynie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Katarzyna Matczak Sędziowie Sędzia WSA Beata Jezielska (spr.) Sędzia WSA Tadeusz Lipiński Protokolant referent Małgorzata Gaida po rozpoznaniu w dniu 29 listopada 2018 roku na rozprawie sprawy z wniosku E. D. o wymierzenie Z. D. - Schronisko dla Bezdomnych Zwierząt grzywny w trybie art. 55 § 1 ustawy P.p.s.a. postanawia 1) wymierzyć Z. D. - Schronisko dla Bezdomnych Zwierząt grzywnę w wysokości 50zł (pięćdziesiąt złotych) za nieprzekazanie skargi, odpowiedzi na skargę oraz akt sprawy; 2) zasądzić od Z. D. - Schronisko dla Bezdomnych Zwierząt na rzecz wnioskodawczyni kwotę 100 zł(sto złotych) tytułem zwrotu kosztów postępowania sądowego. WSA/post.1 - sentencja postanowienia Pismem z dnia 28 maja 2018r., które wpłynęło do Sądu w dniu 5 czerwca 2018r. E.D. (dalej jako: wnioskodawczyni) złożyła wniosek o ukaranie Z. D. prowadzącego Schronisko dla Bezdomnych Zwierząt w R. za "przetrzymywanie i nieodesłanie pozwu do WSA". W odpowiedzi na wniosek Z.D. wniósł o jego odrzucenie lub ewentualnie o jego oddalenie. Podał, że wedle jego wiedzy jedyną pochodzącą od skarżącej skargą do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Olsztynie jaką otrzymał była skarga, przekazana przez Sąd we wrześniu 2016r., a opatrzona datą wpływu do Sądu w dniu 29 sierpnia 2016r. Wyjaśnił, że skarga ta, wraz z odpowiedzią, została przekazana do Sądu i została przez ten Sąd zarejestrowana pod sygnaturą II SAB/OI 88/17. Z uwagi na nieuzupełnienie braków formalnych przez skarżącą przedmiotowa skarga została odrzucona. Z uwagi jednak na to, iż jedna ze skarżących spełniła wymogi formalne (sygn. akt II SAB 88/17) Sąd w dniu 16 maja 2017r. rozpatrzył sprawę merytorycznie i wyrokiem skargę oddalił. Wskazano, że wniosek nie zawiera uzasadnienia, w tym w szczególności nie wskazuje daty sporządzenia i doręczenia skargi (pozwu), ani też jej przedmiotu, trudno się do niego ustosunkować. Zakładając jednak, iż wniosek dotyczy sprawy o sygn. akt II SA/Ol 88/17 z ostrożności procesowej wyjaśniono, że wystąpienie z wnioskiem o wymierzenie grzywny organowi za nieprzekazanie skargi, po wydaniu wyroku rozpoznającym tę skargę jest niedopuszczalne i wniosek taki podlega odrzuceniu. Podniesiono, że Z. D. w zakresie prowadzonej przez niego działalności gospodarczej nie można zaliczyć do władz publicznych, ani podmiotów wykonujących funkcje publiczne. Jednakże wykonywanie usług w zakresie wyłapywania bezdomnych zwierząt i prowadzenia schroniska na rzecz gmin powoduje, iż jest zalewany masą wniosków o udostępnienie informacji publicznej - wniosek jednej treści wysyłany przez kilkadziesiąt osób z różnych adresów mailowych. Jest także przedmiotem hejtu internetowego, przez co uwikłany jest w kilka sporów sądowych (karnych, cywilnych), w tym również z wnioskodawczynią, w celu obrony swoich dóbr osobistych. Z uwagi na to, że nie jest organem administracyjnym trudno mu się odnaleźć w gąszczu przepisów prawnych, wydawać decyzje administracyjne, tym bardziej, że zagadnienia ustawy o dostępie do informacji publicznej są materią zawiłą i trudną, a składane wnioski obszerne treściowo i zakresowo. Zarządzeniem z dnia 14 września 2018r skarżąca została wezwana do wyjaśnienia, jakiej skargi dotyczy wniosek o ukaranie grzywna oraz o nadesłanie odpisu tej skargi z potwierdzeniem daty jej odbioru przez Z.D. W odpowiedzi skarżąca nadesłała pismo określone jako pozew skierowane do tut. Sądu za pośrednictwem Z. D. odnośnie do odmowy udostępnienia informacji publicznej wraz z dowodem nadania pisma na poczcie w dniu 3 listopada 2017r. Z. D. wezwany do ustosunkowania się do tych wyjaśnień skarżącej nie nadesłał żadnej odpowiedzi. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Skargę do sądu administracyjnego wnosi się za pośrednictwem organu, którego działanie, bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania jest przedmiotem skargi (art. 54 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnym Dz. U. z 2018r., poz. 1302 ze zm., dalej jako: p.p.s.a.). Organ przekazuje skargę sądowi wraz z kompletnymi i uporządkowanymi aktami sprawy i odpowiedzią na skargę w terminie trzydziestu dni od dnia jej otrzymania (art. 54 § 2 p.p.s.a.). Jednocześnie stosownie do art. 21 pkt 1 ustawy z dnia 6 września 2001r. o dostępie do informacji publicznej (Dz.U. z 2018r. poz. 1330 ze zm., dalej jako: u.d.i.p.) w przypadku skarg rozpatrywanych w postępowaniu o udostępnienie informacji publicznej przekazanie akt i odpowiedzi na skargę następuje w terminie 15 dni od dnia otrzymania skargi. W razie niezastosowania się przez organ do obowiązku przekazania w terminie skargi, sąd na wniosek skarżącego może orzec o wymierzeniu organowi grzywny (art. 55 § 1 p.p.s.a.). Grzywna ta ma charakter mieszany, tj. dyscyplinująco-restrykcyjny. Kara finansowa służy zapobieganiu naruszeniom prawa przez organ w przyszłości. Rolą grzywny jest jednocześnie ukaranie organu za jego nieprawidłowe działania. W ten sposób organ ponosi odpowiedzialność za uniemożliwienie albo utrudnienie realizacji prawa do sądu. Sfomułowanie "sąd może orzec o wymierzeniu grzywny", użyte w § 1 powołanego przepisu wskazuje, że wymierzenie grzywny nie jest obligatoryjne i kwestia ta pozostawiona jest uznaniu sądu. Przy rozstrzygnięciu wniosku Sąd bierze zatem pod uwagę wszystkie okoliczności sprawy, tj.: przyczyny niewypełnienia obowiązków, czy zobowiązany wyjaśnił powody niedotrzymania terminu. Wymierzona grzywna stanowi więc sankcję za naruszenie podstawowego prawa jednostki do rozpatrzenia sprawy sądowoadministracyjnej bez nieuzasadnionej zwłoki, a jej wymierzenie – jak wskazano wyżej - pełni nie tylko funkcję represyjną, ale ma ono także funkcję prewencyjną i służy zapobieganiu naruszeniom prawa w przyszłości. W rozpoznawanej sprawie skarga została przesłana organowi z dniu 3 listopada 2017r. Wprawdzie skarżąca nie nadesłała potwierdzenia jej odbioru, ale skargę tej samej treści wniosła bezpośrednio do tut. Sądu i przekazano ją organowi w dniu 2 stycznia 2018r. Nie jest to zatem skarga, o której mowa w odpowiedzi na wniosek. Stosownie zaś do treści art. 21 pkt 1 u.d.i.p. organ powinien w terminie 15 dni przekazać skargę do sądu wraz z aktami i odpowiedzią na skargę, czyli w tym wypadku najpóźniej do 17 stycznia 2018r. Tymczasem organ dotychczas nie przesłał przedmiotowej skargi Sądowi, co oznacza że uchybił obowiązkowi wynikającemu z wyżej powołanych przepisów. Odnosząc się do wysokości wymierzonej grzywny wskazać należy, że w ocenie Sądu jest ona współmierna do stwierdzonego przez Sąd uchybienia i mieści się w granicach określonych w art. 154 § 6 p.p.s.a. Ustalenie wysokości wymierzonej grzywny pozostawione zostało miarkowaniu Sądu, a jedynie jej górną granicę określono do wysokości dziesięciokrotnego przeciętnego wynagrodzenia miesięcznego w gospodarce narodowej w roku poprzednim, ogłaszanego przez Prezesa Głównego Urzędu Statystycznego na podstawie odrębnych przepisów. Przy czym Sąd określając wysokość grzywny bierze pod uwagę szereg okoliczności, w tym takie elementy, jak charakter sprawy, okres pozostawania przez organ w bezczynności, a także jej przyczyny. Sąd orzekający uznał, iż w okolicznościach niniejszej sprawy wymierzona grzywna w kwocie 50 zł będzie stanowić adekwatną dolegliwość za niewykonanie ustawowego obowiązku przekazania skargi oraz spowoduje jej przekazanie Sądowi, a także wpłynie na prawidłowe działanie podmiotu w przyszłości. Należy bowiem podkreślić, że grzywna nie jest nakładana na organ administracji, który dysponuje profesjonalnym aparatem urzędniczym, lecz na podmiot, który jedynie jest traktowany jak organ administracji z mocy przepisów u.d.i.p. Z odpowiedzi na wniosek wynika zaś, że brak przekazania skargi wraz z aktami jest spowodowany dużą liczbą wpływających wniosków i skarg oraz toczących się postępowań, których podmiot nie jest w stanie opanować, a także brakiem znajomości prawa i dużą zawisłością przepisów u.d.i.p. Sąd uwzględnił te okoliczności wymierzając stosunkowo niską grzywnę, uznając jednak, że jest ona wystarczająca, aby zdyscyplinować organ do wypełnienia ciążącego na nim obowiązku. Mając powyższe na uwadze Sąd, na podstawie art. 55 § 1 p.p.s.a. orzekł jak w pkt 1 sentencji postanowienia. O kosztach postępowania Sąd orzekł stosownie do treści art. 200 i art. 205 § 1 w zw. art. 64 § 3 p.p.s.a. uwzględniając wysokość uiszczonego wpisu w kwocie 100 zł.