II SO/Ol 14/26

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Olsztynie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Grzegorz Klimek po rozpoznaniu w dniu 20 sierpnia 2026 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy z wniosku M. O. o wymierzenie Komendantowi Miejskiemu Policji w O. grzywny w trybie art. 55 § 1 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi postanawia wymierzyć organowi grzywnę w wysokości 150 zł (sto pięćdziesiąt). Pismem z 23 czerwca 2026 r. M. O. (dalej: "skarżąca", "wnioskodawczyni") zarzuciła Komendantowi Miejskiemu Policji w O. (dalej: "KMP", "organ") naruszenie art. 54 § 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2026 r. poz. 143 z późn. zm., dalej: "p.p.s.a") przez niedotrzymanie przez organ terminu 30 dni na przekazanie skargi Sądowi. Wniosła o dopuszczenie dowodów z dokumentów, w tym z dowodu nadania skargi do WSA w Olsztynie na bezczynność KMP polegającą na nieskierowaniu na badania lekarskie z 24 lutego 2026 r. wraz ze zwrotnym potwierdzeniem odbioru przez organ 25 lutego 2026 r., dowodu z pisma ponaglającego skarżącej skierowanego do KMP z zapytaniem o los złożonej skargi wraz z jego potwierdzeniem odbioru przez organ 13 kwietnia 2026 r. oraz dowodu z pisma KMP do Zespołu Radców Prawnych KWP w O. z 16 kwietnia 2026 r. Zarządzeniem z 25 czerwca 2026 r. tutejszy Sąd przekazał kopię wniosku organowi i wezwał go do złożenia odpowiedzi na wniosek w terminie 14 dni. W odpowiedzi na wniosek z 15 lipca KMP podniósł, że pismo skarżącej z 23 czerwca 2026 r. nie zawiera w części wnioskowej jednoznacznego żądania wymierzenia organowi grzywny. Skarżąca w punkcie II pisma podniosła zarzut naruszenia art. 54 § 2 p.p.s.a., nie formułując wyraźnego wniosku o ukaranie grzywną. Dopiero na rozprawie 14 lipca 2026 r. skarżąca doprecyzowała dorozumiany wniosek. Dodał, że wnioskodawczyni nieprawidłowo wyliczyła trzydziestodniowy termin na przekazanie skargi, który upływał 27 marca 2026 r., a nie 21 marca 2026 r. Wskazał, przedstawione dowody nadania wskazują jedynie datę, w której organ otrzymał skargę, natomiast nie przesądzają o dacie, w której organ nadał przesyłkę zawierającą skargę wraz z aktami do Sądu. KMP podał, że w niniejszej sprawie skarga została przekazana Sądowi, a odpowiedź na skargę została doręczona skarżącej jeszcze przed sporządzeniem przed nią pisma z 23 czerwca 2026 r. Nie istnieje zatem stan, w którym organ uniemożliwia rozpoznanie skargi. Podkreślił, że przy prawidłowym przyjęciu, że termin na przekazanie skargi upłynął 27 marca 2026 r., a skarga wpłynęła do Sądu 15 kwietnia 2026 r., to przekroczenie terminu wynosiło 19 dni. Nie jest to sytuacja wielomiesięcznego lub długotrwałego ignorowania obowiązku ustawowego. Końcowo organ skonkludował, że nie zostały wykazane podstawy do wymierzenia KMP grzywny; skarżąca błędnie obliczyła termin określony w art. 54 § 2 p.p.s.a., nie wykazały właściwej daty nadania skargi przez organ do Sądu, ani nie przedstawiła dowodów potwierdzających zamiar celowego opóźniania postępowania. Dnia 21 lipca 2026 r. do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Olsztynie wpłynął wniosek skarżącej o wymierzenie organowi grzywny, w którym podtrzymała w całości wnioski zgłoszone w piśmie z 23 czerwca 2026 r. i argumentację tam przedstawioną. Z kolei pismem z 31 lipca 2026 r. wnioskodawczyni złożyła replikę na odpowiedź organu, w której zawnioskowała o dopuszczenie i przeprowadzenie dowodu z akt sprawy sygn. akt II SA/Ol 272/26 oraz o nieuwzględnienie stanowiska KMP zawartego w piśmie procesowym organu z 15 lipca 2026 r., z uwagi na fakt, że organ nie odniósł się do zarzutów podniesionych we wniosku o nałożenie grzywny. Podkreśliła, że nie ulega wątpliwości, iż organ naruszył ustawowy termin na przekazanie skargi do Sądu, a z odpowiedzi na wniosek wynika, że bagatelizuje ten fakt. Wobec tego wniosła o wymierzenie KMP grzywny w maksymalnej wysokości. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Olsztynie zważył, co następuje: Zgodnie z art. 54 § 1 p.p.s.a. skargę do sądu administracyjnego wnosi się za pośrednictwem organu, którego działanie, bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania jest przedmiotem skargi. Stosownie zaś do art. 54 § 2 p.p.s.a. organ przekazuje skargę sądowi wraz z kompletnymi i uporządkowanymi aktami sprawy i odpowiedzią na skargę, w postaci papierowej lub elektronicznej, w terminie trzydziestu dni od dnia jej otrzymania. W razie niezastosowania się przez organ do obowiązku przekazania w terminie skargi, sąd na wniosek skarżącego może orzec o wymierzeniu organowi grzywny (art. 55 § 1 p.p.s.a.). Z ww. przytoczonego przepisu art. 55 § 1 p.p.s.a. wynika, że wyłączną materialnoprawną przesłanką orzeczenia grzywny jest niewypełnienie obowiązków określonych w przedstawionych przepisach. Wymierzenie organowi grzywny uzależnione jest zatem wyłącznie od spełnienia dwóch warunków: stwierdzenia uchybienia przez organ 30- terminu do przekazania sądowi skargi wraz z aktami i odpowiedzią na skargę oraz złożenie stosownego wniosku przez stronę. Przesłanki te w niniejszej sprawie zostały spełnione. Jak wynika z akt sprawy sygn. akt II SA/Ol 272/26, pod którą zarejestrowano skargę skarżącej na czynność dotyczącą nieskierowania na komisję lekarską, przedmiotowa skarga wpłynęła do organu 26 lutego 2026 r. (k. 3 akt sprawy o sygn. II SA/Ol 272/26). Natomiast organ przekazał ją osobiście do tutejszego Sądu 15 kwietnia 2026 r. (k. 33 akt sprawy o sygn. II SA/Ol 272/26), a więc z przekroczeniem 30-dniowego terminu, który upłynął 27 marca 2026 r. W orzecznictwie sądów administracyjnych zwraca się uwagę na mieszany charakter omawianej grzywny: dyscyplinujący, represyjny i prewencyjny (por. uchwała składu siedmiu sędziów Naczelnego Sądu Administracyjnego z 3 listopada 2009 r., sygn. akt II GPS 3/09, ONSAiWSA z 2010 r., nr 1 poz. 2). Wymierzenie grzywny służy nie tylko zmuszeniu organu do przekazania skargi wraz z odpowiedzią na nią i aktami sprawy, lecz również ma na celu wywarcie na organie represji za niedopełnienie tej czynności w przepisanym terminie oraz zapobieganie naruszeniom prawa w przyszłości, zarówno przez ukaranego jak i przez inne organy. Dlatego dopełnienie obowiązków wynikających z art. 54 § 2 p.p.s.a. przed rozpatrzeniem wniosku przez Sąd oraz przyczyny nieprzekazania skargi sądowi w określonym prawem terminie pozostają bez znaczenia dla samej możliwości wymierzenia grzywny, mogą mieć natomiast wpływ na jej wysokość (por. postanowienie NSA z 20 lutego 2025 r., sygn. akt I OZ 83/25, dostępne w Centralnej Bazie Orzeczeń Sądów Administracyjnych, na stronie internetowej www.orzeczenia.nsa.gov.pl, CBOSA czy wyrok NSA z 6 maja 2025 r., sygn. akt III OZ 184/25, LEX nr 3858314). Ustalenie wysokości grzywny pozostawione zostało miarkowaniu Sądu, przy określeniu jedynie jej górnej granicy, tj. kwoty 89 035,60 zł. Orzeczona w niniejszej sprawie grzywna w kwocie 150 zł jest współmierna do stwierdzonego uchybienia i mieści się w granicach określonych w art. 154 § 6 p.p.s.a. Dla oceny zasadności wniosku o wymierzenie grzywny za nieprzekazanie Sądowi skargi w ustawowym terminie, nie mają znaczenia okoliczności towarzyszące sprawie głównej, a tym bardziej okoliczności towarzyszące innym czynnościom dokonywanym przez organ, które podnosiła skarżąca, tj. opóźnienie w przekazaniu jej wniosku o przyznanie jej emerytury lub renty do Zakładu Emerytalno-Rentowego MSWiA. Opóźnienie w przekazaniu skargi wyniosło 19 dni, co jest okolicznością bezsporną w sprawie, jednak w ocenie tutejszego Sądu nie daje ono podstaw do nałożenia grzywny w maksymalnej wysokości, tak jak żądała tego skarżąca w swoim ostatnim piśmie. Jednocześnie tutejszy Sąd wziął pod uwagę, że KMP przekroczył 30-dniowy termin na przekazanie skargi oraz 14-dniowy termin wskazany przez Sąd na nadesłanie odpowiedzi na wniosek, przy czym drugi z tych terminów przekroczył nieznacznie. W ocenie tutejszego Sądu wymierzona grzywna będzie więc stanowić adekwatną dolegliwość za niewykonanie ustawowego obowiązku przekazania skargi, a także wpłynie na prawidłowe działanie organu w przyszłości. Mając powyższe na uwadze, na podstawie art. 55 § 1 p.p.s.a., Wojewódzki Sąd Administracyjny w Olsztynie orzekł jak sentencji postanowienia.