II SO/Ol 16/13

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Olsztynie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Bogusław Jażdżyk (spr.) Sędzia WSA Marzenna Glabas Sędzia WSA Alicja Jaszczak - Sikora po rozpoznaniu w dniu 4 grudnia 2015r. na posiedzeniu niejawnym sprawy z wniosku A. Z. o wyłączenie sędziów i referendarzy Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Olsztynie w sprawie z wniosku A. Z. o wymierzenie Powiatowemu Inspektorowi Nadzoru Budowlanego grzywny w trybie art. 55 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi postanawia odrzucić wniosek. WSA/post. 1 – sentencja postanowienia Prawomocnym postanowieniem z dnia 16 października 2014 r. (sygn. akt II SO/Bk 38/14) Wojewódzki Sąd Administracyjny w Białymstoku oddalił wniosek skarżącego z dnia 17 lipca 2014 r. o wyłączenie sędziów i referendarzy sądowych Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Olsztynie od orzekania w niniejszej sprawie. W uzasadnieniu postanowienia wskazano, że brak jest podstaw do uznania, aby którykolwiek z sędziów czy referendarzy posiadał jakiekolwiek subiektywne nastawienie do strony czy wyniku zainicjowanego przez stronę postępowania wpadkowego w przedmiocie prawa pomocy, a tym samym by istniały uzasadnione podstawy do ustalenia okoliczności podważających ich bezstronność przy rozpoznawaniu tego wniosku. Podano, że nie wyklucza obiektywizmu w orzekaniu wymienionych osób fakt ich wielokrotnego rozstrzygania we wcześniejszych postępowaniach wpadkowych o przyznanie skarżącemu prawa pomocy oraz w postępowaniach o wyłączenie. Wywodzenie przez skarżącego, że wskazane postępowania były prowadzone wadliwie i z brakiem poszanowania jego jako strony praw oraz bez wysłuchania jego argumentów – stanowi jedynie zwerbalizowanie subiektywnego odczucia strony i nie stanowi o wystąpieniu obiektywnej przesłanki uzasadniającej wyłączenie z uwagi na brak bezstronności. Stwierdzono, że brak jest podstaw aby wywodzić, że wielokrotność orzekania przez sędziów i referendarzy danego sądu w sprawach strony automatycznie powoduje u tych osób negatywne ukierunkowanie wyników orzeczeń, jak również że takie ukierunkowanie może być wywołane faktem zaskarżania tych orzeczeń do sądu wyższej instancji. Do istoty pracy sędziego i referendarza sądowego należy bowiem możliwość poddania ich orzeczeń kontroli instancyjnej. Nawet jeśli sformułowana przez sędziego czy referendarza sądowego ocena prawna w innej sprawie okazała się nieprawidłowa, to nie jest to okoliczność obiektywnie uprawdopodabniająca istnienie wątpliwości co do bezstronności tej osoby, bowiem nie świadczy o jakimkolwiek jej osobistym stosunku do strony, czy występowaniu sytuacji osobistego "uwikłania" w sprawę strony. Wskazano ponadto, że fakt orzekania w poprzednich postępowaniach wpadkowych nie jest także podstawą do wyłączenia z mocy art. 18 § 1 pkt 6a p.p.s.a. Pismem z dnia 6 maja 2015 r. A. Z. wniósł o wyłączenie wszystkich sędziów i referendarzy Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Olsztynie od orzekania w sprawie z wniosku A. Z. o wymierzenie Powiatowemu Inspektorowi Nadzoru Budowlanego grzywny w trybie art. 55 § 1 p.p.s.a. (sygn. akt II SO/Ol 16/13). Postanowieniem z dnia 30 czerwca 2015 r., sygn. akt II OW 69/15, Naczelny Sąd Administracyjny odmówił wyznaczenia innego wojewódzkiego sądu administracyjnego do rozpoznania tego pisma. W piśmie z dnia 3 sierpnia 2015 r. skarżący ponownie wystąpił z żądaniem wyłączenia wszystkich sędziów i referendarzy sądowych orzekających w Wojewódzkim Sądzie Administracyjnym w Olsztynie. Podał, że w związku z bezprawnymi działaniami sędziów i referendarzy sądowych WSA w Olsztynie, naruszającymi wymogi art. 22 § 1 p.p.s.a. w zw. z art. 1 § 2 ustawy - Prawo o ustroju sądów administracyjnych wnosi – na podstawie art. 19 oraz art. 18 § 1 pkt 6a w zw. z art. 183 § 2 pkt 4 p.p.s.a. oraz art. 21 p.p.s.a. w zw. z art. 20 § 3 p.p.s.a. o wyłączenie od udziału w sprawie sędziów: Janiny Kosowskiej, Marzenny Glabas, Alicji Jaszczak-Sikory, Bogusława Jażdżyka, Beaty Jezielskiej, Tadeusza Lipińskiego, Katarzyny Matczak, Adama Matuszaka, Hanny Raszkowskiej, Ewy Osipuk, Andrzeja Błesińskiego, Zofii Skrzyneckiej, Wiesławy Pierechod, Tadeusza Piskozuba, Ryszarda Maliszewskiego, Renaty Kanteckiej, Wojciecha Czajkowskiego, Piotra Chybickiego oraz referendarzy sądowych Agnieszki Bińczyk, Krzysztofa Nesteruk, Anny Ambroziak, Małgorzaty Klimek. Wskazał, że sędziowie i referendarze notorycznie nie przestrzegają praw wynikających z ustawy p.p.s.a., co przesądza o nieważności podjętych przez nich czynności i w tym zakresie ich orzeczenia są bezprawne. Podał, że wystąpił z wnioskiem o wyłączenie wskazanych osób, a wnioski te do dnia niniejszego nie zostały rozpoznane. Dlatego w ocenie skarżącego zachodzi uzasadnione podejrzenie zachwiania zasady obiektywizmu sędziów oraz referendarzy sądowych w ramach zawodowej solidarności sędziowskiej i zależności. Zarzucił, że sędziowie i referendarze sądowi są nieobiektywni i bezpodstawnie oraz wbrew faktom i dowodom, a także przepisom prawa, podważają konstytucyjne prawa strony wnioskującej o prawa wynikające nie tylko z samej Konstytucji, ale i z norm Konwencji o ochronie praw człowieka i podstawowych wolności sporządzonej w Rzymie w 1956 r. Podał, że sędziowie i referendarze uniemożliwiają mu dostęp do sądu i do jego spraw sądowych, gdyż z premedytacją, poprzez kuriozalną argumentację i nieobiektywne stwierdzenia, z pominięciem norm właściwych, odmawiają skarżącemu przyznania prawa pomocy, co uniemożliwia kontrolę ich orzeczeń w dalszym toku instancji w sytuacji, gdy strona wskazuje obiektywnie, że nie jest w stanie poczynić jakichkolwiek oszczędności na wpis sądowy, czy też ustanowienie pełnomocnika. Sąd powinien zaś obiektywnie ocenić, czy w razie odmowy prawa pomocy nie dojdzie do nieuzasadnionego i bezpodstawnego ograniczania praw strony skarżącej, jakie jej przysługują z mocy Konstytucji RP oraz Konwencji o ochronie praw człowieka i podstawowych wolności. Skarżący podał, że notorycznie odmawia się przyznania mu prawa pomocy z powołaniem się na te same argumenty, które nie są obiektywne i nie odpowiadają prawu. W ocenie skarżącego w odniesieniu do sędziów powstają uzasadnione okoliczności tego rodzaju, że mogą wywołać uzasadnioną wątpliwość co do ich bezstronności z powodu podjętych przez skarżącego działań w stosunku do osób objętych wnioskiem o wyłączenie, a także z powodu zaskarżania do Naczelnego Sądu Administracyjnego w Warszawie ich wcześniejszych rozstrzygnięć. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Olsztynie zważył, co następuje: Wyłączenie sędziego od rozpatrywania sprawy następuje z mocy ustawy z przyczyn określonych w art. 18 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2012r., poz. 270 ze zm., dalej jako: p.p.s.a.), bądź też na podstawie art. 19 p.p.s.a., zgodnie z którym niezależnie od przyczyn określonych w art. 18, wyłączenie może nastąpić na żądanie sędziego lub na wniosek strony, jeżeli istnieje okoliczność tego rodzaju, że mogłaby wywołać uzasadnioną wątpliwość co do jego bezstronności w danej sprawie. Podnieść jednak należy, że na mocy nowelizacji p.p.s.a., dokonanej ustawą z dnia 9 kwietnia 2015 r. zmianie ustawy - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2015 r., poz. 658), która weszła w życie z dniem 15 sierpnia 2015 r., wprowadzony został przepis art. 22 § 4 p.p.s.a., który stanowi, że ponowny wniosek o wyłączenie sędziego niezawierający podstaw wyłączenia albo oparty na tych samych okolicznościach, podlega odrzuceniu bez składania wyjaśnień przez sędziego, którego dotyczy. Postanowienie wydaje sąd w składzie trzech sędziów, na posiedzeniu niejawnym. W niniejszej sprawie skarżący złożył po raz kolejny wniosek o wyłączenie sędziów i referendarzy Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Olsztynie, ponownie zarzucając sędziom i referendarzom brak obiektywizmu. Wskazał, że bezpodstawnie odmawiają mu przyznania prawa pomocy, a tym samym uniemożliwiają skorzystanie z prawa do sądu, a działania skarżącego, polegające na zaskarżaniu wcześniejszych rozstrzygnięć, mogą spowodować brak ich bezstronności. Te same okoliczności były powoływane przez skarżącego we wcześniejszych wnioskach, w tym także we wniosku z dnia 17 lipca 2014 r., który został oddalony wyżej wskazanym prawomocnym postanowieniem Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Białymstoku z dnia 16 października 2014 r. Skoro zatem wniosek skarżącego opiera się na tych samych okolicznościach, które były już przedmiotem rozpatrzenia, to w myśl powołanego przepisu podlega on odrzuceniu. Wobec powyższego na podstawie art. 22 § 4 p.p.s.a. postanowiono jak w sentencji postanowienia.