II SO/Ol 17/08

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Olsztynie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Alicja Jaszczak-Sikora Sędziowie Sędzia WSA Marzenna Glabas (spr.) Sędzia WSA Bogusław Jażdżyk Protokolant Karolina Hrymowicz po rozpoznaniu w dniu 16 grudnia 2008 r. na rozprawie sprawy z wniosku H. R. na Burmistrza Miasta w przedmiocie wymierzenia grzywny za nieprzekazanie akt administracyjnych i skargi na bezczynność w sprawie umowy o pracę postanawia I. wymierzyć Burmistrzowi Miasta grzywnę w wysokości 100 zł (słownie: sto złotych) za nieprzekazanie sądowi skargi i akt sprawy w terminie; II. zasądzić od Burmistrza Miasta na rzecz skarżącej H. R. kwotę 100 zł (słownie: sto złotych) tytułem zwrotu kosztów postępowania sądowego. W dniu 30 listopada 2007r., H. R. wniosła bezpośrednio do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Olsztynie skargę na bezczynność Burmistrza Miasta B. w załatwieniu zgłoszonych wniosków, dotyczących wyjaśnienia sytuacji prawnej w/w, w związku z zatrudnieniem w zakładach podległych Urzędowi Miasta B. w latach 1992 i 1995. W kierowanych do organu pismach skarżąca, domagała się między innymi wyjaśnienia, dlaczego nie może pracować jako dozorca, skoro nie rozwiązano z nią umowy o pracę i dlaczego nie został wypłacony jej ekwiwalent pieniężny, który zdaniem strony jej się należy, z mocy § 10 zarządzenia Nr 50 Ministra Pracy i Polityki Socjalnej z dnia 29 czerwca 1990r. w sprawie zasad wynagradzania i innych świadczeń dla dozorców domów mieszkalnych (Dz. Urzęd. MP i PS Nr 3, poz. 8). Z wyjaśnień skarżącej oraz dokumentów przedłożonych przez obie strony wynika, iż do 30 listopada 1995r. skarżąca była zatrudniona w Zakładzie Usług Komunalnych w B. na stanowisku dozorcy domowego. Rozwiązanie umowy o pracę nastąpiło za porozumieniem stron. Za zgodą dotychczasowego pracodawcy skarżąca rozpoczęła pracę w prywatnym zakładzie usługowo-handlowym, w którym pracowała również na stanowisku dozorcy do maja 1997r. W tym też roku skarżąca zaczęła dochodzić przed sądem powszechnym roszczeń pracowniczych od powyższych pracodawców. W ocenie skarżącej stosunek pracy z Zakładem Usług Komunalnych w B. nie został z nią rozwiązany, gdyż żadna ze stron nie wypowiedziała umowy o pracę. W dniu 3 grudnia 2007r. Sąd przesłał przedmiotową skargę, jako mylnie skierowaną do Sądu, na zasadzie art. 54 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi ( Dz. U Nr 153, poz.1270 ze zm., dalej jako p.p.s.a.) Burmistrzowi Miasta B. Organ ten nie przekazał jednak skargi wraz z zajętym stanowiskiem w ustawowym terminie, o którym mowa w art. 54 § 2 p.p.s.a. W związku z tym w dniu 8 października 2008r. H. R. skierowała do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Olsztynie wniosek o wymierzenie organowi grzywny za niewypełnienie powyższego obowiązku. W dniu 10 listopada 2008r. Burmistrz Miasta B., w wykonaniu wezwania Sądu, przekazał żądane akta oraz odpowiedź na skargę, podnosząc, iż sprawa H. R. nie należy do kategorii spraw wymienionych w art. 3 § 2 pkt 1-4 p.p.s.a. Z tych też względów, zdaniem Burmistrza, w przedmiotowej sprawie nie zaistniał stan bezczynności organu administracji publicznej, gdyż organ nie był zobowiązany do podjęcia żadnych czynności w sprawie. Nadto organ nie jest uprawniony do prowadzenia postępowania w sprawie. Podał, że skarżąca, z powodu prawomocnych wyroków sądów powszechnych, zapadłych w sprawie ze stosunku pracy, od 1997r. "zasypuje" Urząd Miasta B., jak również inne organy i instytucje na terenie miasta, pismami i żądaniami. Organ zauważył, że stroną pozwaną w sprawach ze stosunku pracy nie był Urząd Miasta, gdyż H.R. nie była pracownikiem Urzędu. Stwierdził, iż od kilku lat konsekwentnie wyjaśniano skarżącej, że organ nie ma uprawnień do zmiany prawomocnych wyroków, jednak wymieniona uporczywie zgłasza te same żądania. Postanowieniem z dnia 19 listopada 2008r. sygn. akt II SAB/Ol 55/08 Sąd odrzucił skargę H. R. na bezczynność Burmistrza Miasta B., na podstawie art. 58 § 1 pkt 1 p.p.s.a., wobec jej niedopuszczalności. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Olsztynie zważył, co następuje: Wniosek o wymierzenie grzywny organowi za nieprzekazanie skargi i akt sprawy w terminie jest zasadny Zgodnie z art. 54. § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi ( Dz. U Nr 153, poz.1270 ze zm.), zwanej dalej p.p.s.a., skargę do sądu administracyjnego wnosi się za pośrednictwem organu, którego działanie lub bezczynność są przedmiotem skargi. Organ ten, przekazuje skargę sądowi wraz z aktami sprawy i odpowiedzią na skargę w terminie trzydziestu dni od dnia jej wniesienia (art. 54 § 2 p.p.s.a.). Stosownie zaś do art. 55 § 1 p.p.s.a. w razie niezastosowania się do obowiązków, o których mowa w art. 54 § 2, sąd na wniosek skarżącego może orzec o wymierzeniu organowi grzywny w wysokości określonej w art. 154 § 6. Postanowienie może być wydane na posiedzeniu niejawnym. Wyjaśnić należy, iż cytowany przepis art. 55 § 1 p.p.s.a. nie obliguje sądu do wymierzenia grzywny. Kwestia ta pozostawiona jest uznaniu sądu orzekającego. Sąd "może" orzec o wymierzeniu organowi grzywny. Oznacza to, iż przy rozstrzygnięciu wniosku skarżącego należy wziąć pod uwagę wszystkie okoliczności sprawy tj.: jej charakter, przyczyny niewypełnienie obowiązków, czas jaki upłynął od wniesienia skargi, oraz okoliczność, czy organ przed rozpatrzeniem wniosku obowiązek wypełnił i wyjaśnił powody niedotrzymania terminu. Podnieść należy, że skarga może być skutecznie wniesiona jedynie za pośrednictwem organu, którego działanie lub bezczynność jest przedmiotem skargi. Zasada wnoszenia skargi za pośrednictwem organu administracji publicznej oznacza, że w przypadku wniesienia skargi bezpośrednio do sądu administracyjnego lub też za pośrednictwem organu administracji publicznej innego niż ten, którego działanie lub bezczynność są przedmiotem skargi, sąd ten lub organ powinien ją przekazać właściwemu organowi administracji publicznej. Taka sytuacja miała miejsce w niniejszej sprawie. Jak wynika z akt sprawy skargę H. R. Sąd przekazał organowi 3 grudnia 2007r. W związku z tym Burmistrz Miasta B. obowiązany był najpóźniej 2 stycznia 2008r. przekazać sądowi przedmiotową skargę wraz z aktami sprawy i odpowiedzią na skargę. W rozpoznawanej sprawie organ obowiązek ten zrealizował dopiero na skutek wniosku H. R. o wymierzenie organowi grzywny. Dlatego też, w niniejszej sprawie nie budzi wątpliwości, że Burmistrz nie uczynił zadość wymogom cytowanego art. 54 § 2 p.p.s.a. W tej sytuacji Sąd uznał zasadność wniosku. Stosownie do art. 154 § 6 p.p.s.a. grzywnę tę wymierza się do wysokości dziesięciokrotnego przeciętnego wynagrodzenia miesięcznego w gospodarce narodowej w roku poprzednim, ogłaszanego przez Prezesa Głównego Urzędu Statystycznego na podstawie odrębnych przepisów. Wymierzając organowi grzywnę w stosunkowo niskiej wysokości Sąd wziął z jednej strony pod uwagę, iż organ znacznie przekroczył ustawowy termin wyznaczony w art. 54 § 2 p.p.s.a., a z drugiej Sąd uwzględnił to, iż skarga dotyczyła sprawy nie należącej do właściwości sądu administracyjnego oraz podnoszony przez organ argument udzielania wnioskodawczyni niejednokrotnych wyjaśnień w odpowiedzi na jej liczne pisma kierowane do organu. Mając powyższe na uwadze orzeczono jak w sentencji na podstawie art. 55 § 1 w zw. z art. 154 § 6 p.p.s.a. O kosztach postępowania Sąd rozstrzygnął na zasadzie art. 200 p.p.s.a. w zw. z art. 64 § 3 p.p.s.a.