II SO/Ol 22/11

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Olsztynie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Hanna Raszkowska po rozpoznaniu w dniu 23 listopada 2011 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy z wniosku W.P. w przedmiocie ustalenia organu właściwego do rozpoznania wniosku o wydanie zaświadczenia postanawia stwierdzić niewłaściwość Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Olsztynie i przekazać sprawę Naczelnemu Sądowi Administracyjnemu według właściwości. W.P. we wniosku z dnia 16 października 2011 r., na podstawie art. 17 K.p.a. oraz art. 4 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, zażądał wskazania przez Sąd właściwego organu administracji do załatwienia jego wniosku z dnia 17 września 2011 r., złożonego w Urzędzie Gminy w D. Z akt administracyjnych wynika, że złożony w Urzędzie Gminy w D. wniosek z dnia 17 września 2011 r. został przekazany Samorządowemu Kolegium Odwoławczemu w O., w części dotyczącej wyłączenia Wójta Gminy D. Kolegium zaś przekazało wniosek Wójtowi Gminy D., wyjaśniając, że nie jest bezpośrednim przełożonym wójta ani innych pracowników urzędu gminy w rozumieniu art. 24 § 3 K.p.a. Stosownie do art. 4 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270, ze zm.) sądy administracyjne rozstrzygają spory o właściwość między organami jednostek samorządu terytorialnego i między samorządowymi kolegiami odwoławczymi, o ile odrębna ustawa nie stanowi inaczej, oraz spory kompetencyjne między organami tych jednostek a organami administracji rządowej. Zgodnie z art. 13 § 1 tej ustawy wojewódzkie sądy administracyjne rozpoznają wszystkie sprawy sądowoadministracyjne z wyjątkiem spraw, dla których zastrzeżona jest właściwość Naczelnego Sądu Administracyjnego. Stosownie do art. 15 § 1 pkt 4 w związku z art. 4 powołanej ustawy, rozstrzyganie sporów o właściwość między organami jednostek samorządu terytorialnego podlega kognicji Naczelnego Sądu Administracyjnego. Wobec powyższego, na podstawie art. 59 § 1 Prawa o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, należało orzec jak w sentencji postanowienia.