II SO/Ol 26/10

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Olsztynie w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Adam Matuszak po rozpoznaniu w dniu 16 lutego 2011 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi W. Z. na postanowienie Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia "[...]", Nr "[...]" w przedmiocie uprawnienia do kierowania pojazdami na skutek sprzeciwu W. Z. od postanowienia Referendarza Sądowego w Wojewódzkim Sądzie Administracyjnym w Olsztynie z dnia 27 stycznia 2011 r., sygn. akt II SO/Ol 26/10 w przedmiocie odmowy przyznania prawa pomocy w zakresie częściowym postanawia przyznać skarżącemu prawo pomocy w zakresie częściowym obejmujące zwolnienie od kosztów sądowych. WSA/post.1 - sentencja postanowienia Postanowieniem z dnia 27 stycznia 2011 r. Referendarz sądowy w Wojewódzkim Sądzie Administracyjnym w Olsztynie odmówił przyznania W. Z. prawa pomocy w zakresie częściowym obejmującym zwolnienie od kosztów sądowych wskazując, że niewyjaśnienie przez niego okoliczności powstałych na tle składanych oświadczeń co do posiadania rachunków bankowych uniemożliwia ocenę rzeczywistych zdolności płatniczych wnioskodawcy. Kwestionując rozstrzygnięcia referendarza W. Z. podniósł, że zarówno on, jak i jego matka, na utrzymaniu której pozostaje, w ogóle nie posiadają osczędnościowych rachunków bankowych, a jedyny rachunek jaki posiadają służy wyłącznie do obsługi (spłaty) zaciągniętej pożyczki . Wojewódzki Sąd Administracyjny w Olsztynie zważył, co następuje: W myśl art. 260 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153 poz.1270 ze zm., dalej jako: p.p.s.a.), w razie wniesienia sprzeciwu, który nie został odrzucony, zarządzenie lub postanowienie, przeciwko któremu został on wniesiony, traci moc, a sprawa będąca przedmiotem sprzeciwu podlega rozpoznaniu przez sąd na posiedzeniu niejawnym. Skuteczne wniesienie sprzeciwu przez skarżącego, w myśl cytowanego przepisu, powoduje utratę mocy postanowienia referendarza sądowego z dnia 27 stycznia 2011 r. i konieczność rozpoznania sprawy, będącej przedmiotem sprzeciwu, przez Sąd. Zgodnie z art. 243 § 1 i art. 244 w związku z art. 245 p.p.s.a., na wniosek strony, może być przyznane prawo pomocy w zakresie częściowym (obejmujące zwolnienie tylko od opłat sądowych w całości lub w części, albo tylko od wydatków, albo od opłat sądowych i wydatków lub tylko ustanowienie adwokata, radcy prawnego, doradcy podatkowego lub rzecznika patentowego) lub całkowitym (obejmujące zwolnienie od kosztów sądowych oraz ustanowienie adwokata, radcy prawnego, doradcy podatkowego lub rzecznika patentowego). Zdaniem Sądu, który przeanalizował ponownie treść wcześniejszych pism skarżącego oraz informacje zawarte w złożonych przez niego formularzach PPF, wniosek skarżącego o zwolnienie od kosztów sądowych zasługuje na uwzględnienie. Oceniając bowiem sytuację socjalno-bytową skarżącego, który jest osobą bezrobotną, bez prawa do zasiłku, pozostającą na utrzymaniu matki, której źródłem dochodu jest emerytura w wysokości 1842,90 zł netto, Sąd uznał, iż nie jest on w stanie ponieść kosztów postępowania, bez uszczerbku koniecznego dla siebie utrzymania. Zważyć należy, iż uiszczenie wpisu sądowego przez osobę bezrobotną, bez prawa do zasiłku stanowi dla niej znaczne obciążenie finansowe. W świetle zasad doświadczenia życiowego jest oczywiste, że skoro W. Z. nie uzyskuje dochodu, a zaspokojenie jego podstawowych potrzeb życiowych finansowane jest ze środków matki, nie mógł on również poczynić oszczędności w wydatkach w celu poniesienia kosztów postępowania sądowego. Rozpoznając, zatem sytuację skarżącego, Sąd, postanowił przyznać mu prawo pomocy w zakresie częściowym i zwolnić od kosztów sądowych. W tym stanie rzeczy Sąd, na podstawie art. 260 i art. 246 § 1 pkt 2 p.p.s.a., orzekł jak w sentencji