II SO/Ol 6/07

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Olsztynie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Hanna Raszkowska po rozpoznaniu w dniu 22 sierpnia 2007 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy z wniosku Starosty o rozstrzygnięcie sporu kompetencyjnego miedzy Starostą a Wójtem Gminy postanawia przekazać sprawę Naczelnemu Sądowi Administracyjnemu według właściwości. Wnioskiem z dnia "[...]" Starosta wniósł o rozstrzygnięcie negatywnego sporu kompetencyjnego, jaki zaistniał miedzy nim a Wójtem Gminy w sprawie z pisma M. K. o wstrzymanie użytkowania terenu na podstawie art. 59 ust. 3 ustawy z dnia 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym (Dz. U. Nr 80, poz. 717 z późn. zm.). W uzasadnieniu organ podał, że A. i R. G. zgłosili w dniu 17 maja 2007 r. zamiar budowy pięciu zbiorników na gnojówkę oraz płyty gnojowej na działkach nr "[...]" i nr "[...]" położonych w K. Starosta poinformował M. K., że nie jest stroną w tej sprawie. M. K. pismem z dnia 2 lipca 2007 r. zwrócił się do Wójta Gminy o zajęcie stanowiska w przedmiocie budowy spornych obiektów i wydanie decyzji o wstrzymaniu użytkowania terenu na podstawie art. 59 ust. 3 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym. Organ gminy postanowieniem z dnia "[...]" przekazał jednak przedmiotowe pismo Staroście do załatwienia według właściwości. Stosownie do art. 4 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 z późn. zm.) sądy administracyjne rozstrzygają spory o właściwość między organami jednostek samorządu terytorialnego i między samorządowymi kolegiami odwoławczymi, o ile odrębna ustawa nie stanowi inaczej, oraz spory kompetencyjne między organami tych jednostek a organami administracji rządowej. Jednocześnie zgodnie z art. 15 § 1 pkt 4 tej ustawy właściwym do rozstrzygania sporów, o których mowa w cytowanym przepisie jest Naczelny Sąd Administracyjny. Przedmiotowym wnioskiem Starosta zwrócił się do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Olsztynie o rozstrzygnięcie sporu kompetencyjnego. Jednakże, jak wyżej wskazano, Sąd nie jest właściwy do rozpoznania tej sprawy. Wobec powyższego stosownie do art. 59 § 1 cytowanej ustawy należało orzec jak w sentencji postanowienia.