II SO/Ol 6/15

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Olsztynie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Katarzyna Matczak po rozpoznaniu w dniu 24 kwietnia 2015 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy z wniosku K.N. o stwierdzenie nieważności decyzji wydanej przez Zarząd Budynków Komunalnych w E. dotyczącej przydziału pomieszczenia pralni do lokalu mieszkalnego postanawia odrzucić wniosek. WSA/pos.1- sentencja postanowienia Pismem z dnia 19 kwietnia 2015 r. K.N. wniosła do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Olsztynie wniosek o stwierdzenie nieważności decyzji na podstawie art. 156 § 1 kodeksu postępowania administracyjnego w sprawie wydanych przez Zarząd Budynków Komunalnych w E., na jej szkodę, decyzji dotyczących stronniczego i niejawnego przydziału: - pralni (pomieszczenia wspólnego lokatorów budynku) do lokalu mieszkalnego nr [...] w budynku przy ul. [...] w E. oraz - pomieszczenia piwnicznego – wnęki pod schodami, mieszczącego się w budynku nr [...] przy ul. [...] w E. do lokalu nr [...], zajmowanych przez pp. I.N. (do 2011 r.) oraz M.N. (do chwili obecnej). W obszernym uzasadnieniu strona wyjaśniła, że przed dokonaniem sprzedaży lokalów mieszkalnych w budynku przy ul. [...] w E. wyszła na jaw okoliczność, o której jej matka oraz siostra nie były wcześniej informowane, że Zarząd Budynków Komunalnych w E. podjął dwie decyzje na korzyść lokatorów mieszkania nr [...] w tym budynku, mocą których to decyzji doszło do przejęcia przez pp. N. pomieszczenia pralni, w której wstawiono piec centralnego ogrzewania, pozbawiając pozostałych lokatorów możliwości korzystania z pralni oraz przejęcia pomieszczenia pod schodami, które zagospodarowała ta rodzina jako pomieszczenie piwniczne. Nadto skarżąca podkreśliła, że w wyniku podjętych decyzji przez ten organ doszło do przekwalifikowania wskazanych pomieszczeń na pomieszczenia piwniczne, a następnie do ich przejęcia przez lokatorów mieszkania nr [...], co znalazło odbicie w akcie notarialnym sporządzonym ze sprzedaży lokalu mieszkalnego wraz z pomieszczeniami piwnicznymi. Ponieważ o podjętych decyzjach nie była informowana skarżąca, a naruszają one prawa pozostałych lokatorów budynku, przy sprzeciwie ich na takie wykorzystanie pralni, wniosła o stwierdzenie nieważności tych aktów. Do skargi załączyła m.in. kserokopie pism Zarządu Budynków Komunalnych w E. z dnia 5 grudnia 1995 r. oraz 25 kwietnia 1995 r., z których wynika akceptacja przez ZBK działań lokatorów mieszkania nr [...] oraz dopuszczalność wykorzystania przez nich pralni jako miejsca zlokalizowania pieca centralnego ogrzewania. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Olsztynie zważył, co następuje: Wniosek o stwierdzenie nieważności decyzji ZBK w E. podlega odrzuceniu. Na wstępie pozostaje wyjaśnić, że stosownie do art. 58 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz.U. z 2012 r., poz. 270 ze zm.) zwanej dalej: ustawą ppsa., sąd odrzuca skargę, jeżeli sprawa nie należy do właściwości sądu administracyjnego. Odrzucenie skargi z tej przyczyny ma miejsce w szczególności wówczas, gdy dotyczy aktu lub czynności nie objętych zakresem właściwości sądu administracyjnego (art. 3 § 2 i 3 oraz art. 4 p.p.s.a.) albo została wniesiona w sprawie wyłączonej z zakresu właściwości tego sądu (art. 5 p.p.s.a.). Z przepisu tego jednoznacznie wynika, że przed przystąpieniem do merytorycznego rozpoznania skargi obowiązkiem sądu administracyjnego jest zbadanie w pierwszej kolejności jej dopuszczalności. Jednym z warunków dopuszczalności skargi jest natomiast pozostawanie sprawy, której ona dotyczy w kognicji sądu administracyjnego. Zgodnie z art. 4 ustawy ppsa. sądy administracyjne sprawują kontrolę działalności organów administracji publicznej, która obejmuje orzekanie w sprawie skarg na: 1) decyzje administracyjne; 2) postanowienia wydane w postępowaniu administracyjnym, na które służy zażalenie albo kończące postępowanie, a także na postanowienia rozstrzygające sprawę co do istoty; 3) postanowienia wydane w postępowaniu egzekucyjnym i zabezpieczającym, na które służy zażalenie; 4) inne niż określone w pkt 1-3 akty lub czynności z zakresu administracji publicznej dotyczące uprawnień lub obowiązków wynikających z przepisów prawa; 4a) pisemne interpretacje przepisów prawa podatkowego wydawane w indywidualnych sprawach; 5) akty prawa miejscowego organów jednostek samorządu terytorialnego i terenowych organów administracji rządowej; 6) akty organów jednostek samorządu terytorialnego i ich związków, inne niż określone w pkt 5, podejmowane w sprawach z zakresu administracji publicznej; 7) akty nadzoru nad działalnością organów jednostek samorządu terytorialnego; 8) bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania w przypadkach określonych w pkt 1 - 4a. Sądy administracyjne orzekają także w sprawach, w których przepisy ustaw szczególnych przewidują sądową kontrolę, i stosują środki przewidziane w tych przepisach (art. 3 § 3 ustawy ppsa.). Nadto, stosownie do art. 4 ustawy ppsa. sąady administracyjne rozstrzygają spory o właściwość między organami jednostek samorządu terytorialnego i między samorządowymi kolegiami odwoławczymi, o ile odrębna ustawa nie stanowi inaczej, oraz spory kompetencyjne między organami tych jednostek a organami administracji rządowej. Powyższe oznacza, że sąd administracyjny nie jest właściwy do rozpoznania spraw, które nie zostały wymienione w powołanych przepisach. Żądanie stwierdzenia nieważności decyzji, w oparciu o przepis art. 156 § 1 kodeksu postępowania administracyjnego, nie pozostaje w zakresie właściwości sądu administracyjnego, który posiada jedynie kompetencje do kontroli legalności decyzji administracyjnej, pod warunkiem, że skarga na taki akt zostanie wniesiona w określonym trzydziestodniowym terminie od dnia jej wydania. W omawianej natomiast sprawie skarżąca wniosła o stwierdzenie nieważności dwóch decyzji Zarządu Budynków Komunalnych w E. nie wskazując tych aktów, a jedynie stwierdzając, że zapewne zostały wydane, skoro organ ten wystosował dwa pisma z dnia 25 kwietnia 1995 r. oraz 5 grudnia 1995 r. z których wynika, iż udzielił zgody na umieszczenie pieca centralnego ogrzewania dla lokalu nr [...] w budynku przy ul. [...] w E. w pomieszczeniu pralni. Wskazać pozostaje, że wnioskodawczyni może żądać wzruszenia decyzji administracyjnej wydanej przez organ administracji publicznej jedynie wówczas, gdy taka decyzja zostanie przez organ wydana, wówczas w trybach nadzwyczajnych przewidzianych w ustawie z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (tj. Dz. U. z 2013 r. poz. 267, ze zm) może żądać stwierdzenia nieważności decyzji lub wznowienia postepowania. W każdym przypadku dla zastosowania takiego trybu nadzwyczajnego właściwy jest organ administracji publicznej wydający decyzję, bądź organ wyższego szczebla, nie zaś sąd administracyjny. Poza tym z nadesłanych dokumentów nie wynika aby takie decyzje administracyjne zostały wydane, co oznacza, że w tym zakresie sad administracyjny nie był uprawniony do rozpoznania wniesionego wniosku. Dlatego Sąd, na podstawie art. 58 § 1 pkt 1 w związku z art. 64 § 3 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi wniosek odrzucił, bowiem sprawa objęta jego przedmiotem nie należy do właściwości sadu administracyjnego.