II SO/Ol 7/16

Dnia 3 listopada 2016 roku Wojewódzki Sąd Administracyjny w Olsztynie w składzie następującym: Przewodnicząca sędzia NSA Janina Kosowska Sędziowie sędzia WSA Tadeusz Lipiński (spr.) sędzia WSA Piotr Chybicki Protokolant specjalista Wojciech Grabowski po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 3 listopada 2016 roku sprawy z wniosku M. O. o wymierzenie grzywny Dyrektorowi Zespołu Szkolno-Przedszkolnego w trybie art. 55 § 1 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - oddala wniosek. M. O. w dniu 11 sierpnia 2016r. przesłał do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Olsztynie skargę na bezczynność Dyrektora Zespołu Szkolno-Przedszkolnego, wobec niepodjęcia skargi w ustawowym terminie z placówki pocztowej, wniósł jednocześnie o ukaranie organu grzywną w maksymalnej wysokości z uwagi na nieprzekazanie akt sprawy do Sądu. Po uzupełnieniu braków formalnych złożonego wniosku przez pełnomocnika, stosownie do zarządzenia z-cy Przewodniczącego Wydziału II Sądu z dnia 11 sierpnia 2016r., wniosek został przekazany Dyrektorowi Zespołu Szkolno-Przedszkolnego celem złożenia odpowiedzi. Dyrektor Zespołu Szkolno-Przedszkolnego (dalej: Dyrektor Zespołu, Dyrektor) w piśmie z dnia 5 września 2016r. wniosła o oddalenie wniosku o ukaranie organu grzywną. Wyjaśniła, że Dyrektor jest jednoosobowym organem zarządzającym, który nie posiada pracowników administracji ani sekretariatu, przez co wszystkie sprawy organizacyjno-administracyjne musi wykonywać samodzielnie. W ocenie organu wniosek o wymierzenie grzywny nie jest zasadny, gdyż w dniach 4-27 lipca 2016r. oraz 2-18 sierpnia 2016r. przebywała na urlopie wypoczynkowym, 28 lipca br. uczestniczyła w postepowaniu kwalifikacyjnym nauczyciela zatrudnionego w Zespole, które odbyło się w Kuratorium Oświaty, natomiast 1 sierpnia zajmowała się pilnymi sprawami organizacyjnymi związanymi z działalnością szkoły. Z uwagi na powyższe, oraz nieutworzenie etatu zastępcy dyrektora przez organ prowadzący szkołę, a także nie powołanie innego nauczyciela, który pełniłby obowiązki w zastępstwie Dyrektora Zespołu podczas jego nieobecności albo wykonywania czynności służbowych poza siedzibą szkoły przez organ prowadzący szkołę nie podjęto z placówki pocztowej awizowanej do dyrektora skargi. Na rozprawie w dniu 3 listopada 2016r. pełnomocnik wnioskodawcy podał, że organ otrzymał skargę 3 sierpnia 2016r., tj. z ostatnim dniem drugiego awizowania. Organ nie podjął korespondencji z placówki pocztowej i nie przekazał skargi do dnia dzisiejszego. Dyrektor podała, że w okresie wakacyjnym w szkole przebywały jedynie panie kucharki, które nie są pracownikami upoważnionymi do odbioru korespondencji. Skarżący zaś w momencie składania wniosku był urzędnikiem Urzędu Gminy zatrudnionym na stanowisku asystenta Wójta Gminy i mógł uzyskać wnioskowane informacje droga służbową. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Olsztynie zważył co następuje: Rozpatrywany w tym zakresie wniosek o wymierzenie organowi grzywny nie zasługuje na uwzględnienie. Zgodnie z art. 1 § 1 i 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (tj. Dz.U. z 2016r. poz. 1066) sąd administracyjny sprawuje wymiar sprawiedliwości poprzez kontrolę działalności administracji publicznej pod względem zgodności z prawem. Stosownie do treści art. 54 § 1 ustawy z 30 sierpnia 2002r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tj. Dz.U. z 2016r. poz. 718, ze zm.) zwanej dalej: ustawą ppsa., skargę do sądu administracyjnego wnosi się za pośrednictwem organu, którego działanie, bezczynność lub przewlekle prowadzenie postępowania jest przedmiotem skargi. Z powyższej regulacji nie wynika aby to organ administracji publicznej był adresatem skargi i do jego kompetencji należała ocena dopuszczalności skargi lub jej zasadność. Natomiast z zapisu § 2 art. 54 ww. ustawy wynika, że organ, o którym mowa w § 1, przekazuje skargę sądowi wraz z kompletnymi i uporządkowanymi aktami sprawy i odpowiedzią na skargę w terminie trzydziestu dni od dnia jej otrzymania. Z art. 21 ustawy z dnia 6 września 2001r. o dostępnie do informacji publicznej (tj. Dz. U. z 2015r. poz. 2058, ze zm) dalej: u.d.i.p., wynika natomiast, że do skarg rozpoznawanych w postępowaniach o udostępnienie informacji publicznej stosuje się przepisu ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r.- Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, z tym, że przekazanie akt oraz odpowiedzi na skargę następuje w terminie 15 dni od dnia otrzymania skargi. W rozpoznawanej sprawie dotyczącej wymierzenia grzywny za nieprzekazanie akt sprawy wraz ze skargą, jak wynika z akt tej sprawy oraz akt sprawy o sygn. II SAB/Ol 79/16 dotyczących skargi M. O. na bezczynność Dyrektora Zespołu Szkolno-Przedszkolnego w rozpoznaniu wniosku skarżącego z dnia 6 kwietnia 2016r., skarga ta została nadana w placówce pocztowej w A w dniu 18 lipca 2016r., zaś zwrócona skarżącemu w dniu 3 sierpnia 2016r., wobec jej niepodjęcia przez adresata. Faktycznie zaś skarga ta została przekazana za pośrednictwem Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Olsztynie organowi w dniu 22 sierpnia 2016r. (akta sprawy II SAB/Ol 79/16, karta 18), zaś akta sprawy wraz z odpowiedzią na skargę zostały przesłane do Sądu przez Dyrektora Zespołu w dniu 5 września 2016r. (akta sprawy II SAB/Ol 79/16, karta 3 i 4akt ). Natomiast wniosek o ukaranie organu grzywną został przekazany Dyrektorowi za pośrednictwem Sądu w dniu 1 września 2016r. (karta 14 akt) i w dniu 15 września 2016r. organ udzielił odpowiedzi na wniosek. W rzeczonej sprawie najistotniejsza pozostaje kwestia, sporna pomiędzy stronami, kiedy do organu wpłynęła skarga M. O. oraz czy faktycznie organ ten nie przekazał jej wraz z aktami sprawy w terminie, o którym mowa w art. 21 u.d.i.p. W pierwszej kolejności pozostaje wyjaśnić, że w błędnym przekonaniu pozostaje wnioskodawca odnośnie do daty wniesienia skargi do organu. We wniosku o wymierzenie grzywny strona podnosi, że datą jej wniesienia jest dzień, w którym upłynął termin do odebrania przesyłki poleconej w placówce pocztowej po jej dwukrotnym awizowaniu. Na rozprawie pełnomocnik wnioskodawcy wskazał, że datą tą jest dzień 3 sierpnia 2016r., skoro tego dnia, upłynął termin do jej odbioru. Dlatego też w ocenie wnioskodawcy, skarga winna być przekazana wraz z aktami do Sądu w dniu 18 sierpnia 2016r., co nie miało miejsca. Jak już wskazano wyżej, skarga ta została wraz z aktami przekazana do Sądu w dniu 5 września 2016r., gdyż organ otrzymał ją, za pośrednictwem Sądu, w dniu 22 sierpnia 2016r. W tej sprawie pozostaje wskazać, że aby stwierdzić fakt nieprzekazania akt sprawy w terminie należy bezwzględnie ustalić, czy faktycznie w realiach tej sprawy skarga wpłynęła do organu w dniu 3 sierpnia 2016r. W ocenie Sądu brak jest podstaw prawnych do takiego uznania, skoro nie można przyjąć, aby spełnione zostały wymogi wynikające z art. 73 § 1 i następne ustawy ppsa., dotyczące doręczenia zastępczego przesyłki adresowanej, tak do osoby fizycznej, jak i do jednostki organizacyjnej nie posiadającej osobowości prawnej. Stosownie do art. 65 § 1 ustawy ppsa. sąd dokonuje doręczeń przez operatora pocztowego w rozumieniu ustawy z dnia 23 listopada 2012r.- Prawo pocztowe (Dz.U. poz. 1529 oraz z 2015r. poz. 1830), przez swoich pracowników lub przez inne upoważnione przez sąd osoby lub organy. Natomiast zgodnie z art. 67 § 2 ustawy ppsa. pisma w postępowaniu sądowym lub orzeczenia dla osoby prawnej, jak również dla jednostki organizacyjnej nie posiadającej osobowości prawnej, doręcza się organowi uprawnionemu do reprezentowania ich przed sądem lub do rąk pracownika uprawnionego do odbioru pism. Z kolei po myśli art. 73 § 1 ustawy ppsa. w razie niemożności doręczenia pisma w sposób przewidziany w art. 65-72, pismo składa się na okres czternastu dni w placówce pocztowej w rozumieniu ustawy z dnia 23 listopada 2012r.- Prawo pocztowe albo w urzędzie gminy, dokonując jednocześnie zawiadomienia określonego w § 2. Z treści § 2 wynika, że zawiadomienie o złożeniu pisma wraz z informacją o możliwości jego odbioru w placówce pocztowej albo w urzędzie gminy w terminie siedmiu dni od dnia pozostawienia zawiadomienia, umieszcza się w oddawczej skrzynce pocztowej, a gdy to nie jest możliwe, na drzwiach mieszkania adresata lub w miejscu wskazanym jako adres dla doręczeń, na drzwiach biura lub innego pomieszczenia, w którym adresat wykonuje swoje czynności zawodowe. W przypadku niepodjęcia pisma w terminie, o którym mowa w § 2, pozostawia się powtórne zawiadomienie o możliwości odbioru pisma w terminie nie dłuższym niż czternaście dni od dnia pierwszego zawiadomienia o złożeniu pisma w placówce pocztowej albo w urzędzie gminy (art. 73 § 3). Tak więc jak wynika z powyższej regulacji aby można było skutecznie uznać, że przesyłka została doręczona w ramach doręczenia zastępczego tzw. fikcji prawnej doręczenia, to muszą być spełnione w sposób ścisły wszystkie wymogi przewidziane art. 73 § 1-3 ustawy ppsa., gdyż brak choćby jednego z wymogów uniemożliwia przyjęcie skutecznego doręczenia przesyłki adresatowi. W niniejszej sprawie brak jest spełnienia wszystkich wymogów, skoro z załączonej koperty wynika, że dokonano tylko jednokrotnego jej awizowania, na kopercie brak jest również wskazania, gdzie została umieszczona informacja o możliwości odebrania przesyłki, czy w oddawczej skrzynce pocztowej, czy też na drzwiach mieszkania lub pomieszczenia, w którym adresat wykonuje swoje czynności zawodowe. Brak takiej informacji wynika z faktu, że przesyłka ta nie została nadana za zwrotnym potwierdzeniem jej odbioru, gdzie takie informacje operator pocztowy zamieszcza. Skoro tak to nie ma możliwości uznania, że przesyłka ta, zawierająca skargę, została doręczona Dyrektorowi Zespołu w trybie doręczenia zastępczego oraz, że dniem, w którym wpłynęła skarga do organu jest dzień 3 sierpnia 2016r. W tej sprawie nie budzi wątpliwości Sądu okoliczność, że skarga strony została przekazana organowi dopiero za pośrednictwem Sądu w dniu 22 sierpnia 2016r. i w terminie dookreślonym w art. 21 u.d.i.p., skarga ta wraz z odpowiedzią oraz aktami sprawy została przekazana do Sądu w dniu 5 września 2016r. Reasumując w realiach niniejszej sprawy brak jest podstaw prawnych do stwierdzenia okoliczności naruszenia art. 54 § 2 ustawy ppsa. w związku z art. 21 u.d.i.p., czyli naruszenia terminu do przekazania skargi wraz z aktami sprawy i odpowiedzią na skargę. Tym samym brak jest zatem podstaw, stosownie do art. 55 § 1 ustawy ppsa., do wymierzenia organowi grzywny w wysokości określonej w art. 154 § 6, skoro w sprawie tej nie zaistniała okoliczność niezastosowania się do obowiązków wynikających art. 54 § 2 ustawy ppsa. w związku z art. 21 u.d.i.p. W tym stanie rzeczy na podstawie art. 151ppsa w zw. z art. 64 § 3 ppsa orzeczono jak w sentencji wyroku.