II SO/Ol 8/09

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Olsztynie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia NSA Janina Kosowska po rozpoznaniu na posiedzeniu niejawnym w dniu 9 czerwca 2009r. sprawy z wniosku B. Z. w przedmiocie wymierzenia Dyrektorowi Wojewódzkiego Specjalistycznego Szpitala Dziecięcego w O. grzywny za nieprzekazanie Sądowi skargi i akt administracyjnych dotyczących bezczynności tego organu polegającej na nieprzekazaniu Marszałkowi Województwa skargi związanej z przeprowadzeniem przetargu na wynajęcie pomieszczeń Szpitala w celu prowadzenia bufetu postanawia 1) wymierzyć Dyrektorowi Wojewódzkiego Specjalistycznego Szpitala Dziecięcego w O. grzywnę w wysokości 50 zł. (słownie pięćdziesiąt złotych); 2) zasądzić od Dyrektora Wojewódzkiego Specjalistycznego Szpitala Dziecięcego w O. na rzecz B. Z. kwotę 100 zł. (słownie sto złotych), tytułem zwrotu kosztów postępowania. Wnioskiem z dnia 25 marca 2009r. B. Z. - powołując art. 55 § 1 ustawy Prawo o postępowaniu przed sadami administracyjnymi - zwróciła się do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Olsztynie o wymierzenie grzywny Dyrektorowi Wojewódzkiego Specjalistycznego Szpitala Dziecięcego w O. za niewykonanie obowiązku przekazania do Sądu skargi na bezczynność tego organu w sprawie nie przekazania Marszałkowi Województwa skargi związanej z przeprowadzeniem przetargu dotyczącego wynajęcia pomieszczeń Szpitala w celu prowadzenia bufetu. W uzasadnieniu wniosku wskazano, że organ mimo ciążącego na nim obowiązku, wynikającego z art. 54 § 2 cytowanej ustawy, nie przekazał skargi do Sądu i rozstrzygnął ją we własnym zakresie, informując w piśmie z dnia 23 stycznia 2009r., że skarga nie zostanie przekazana do Sądu. Przy piśmie tym organ zwrócił ponadto skargę stronie. W odpowiedzi na wniosek, organ wniósł o jego oddalenie podnosząc, że zaistniały między stronami spór ma charakter cywilnoprawny i winien być rozstrzygnięty na drodze postępowania cywilnego przez sąd powszechny. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Olsztynie zważył co następuje: Stosownie do art. 54 § 1 i 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm. - dalej jako ppsa), skargę do sądu administracyjnego wnosi się za pośrednictwem organu administracji publicznej, którego działanie lub bezczynność są przedmiotem skargi. Organ ten jest zobowiązany do przekazania skargi sądowi wraz z odpowiedzią na skargę i aktami administracyjnymi w terminie 30 dni od dnia jej wniesienia. Zgodnie z art. 55 § 1 powołanej ustawy, w razie niezastosowania się organu do wskazanego obowiązku, sąd na wniosek skarżącego może orzec o wymierzeniu organowi grzywny do wysokości dziesięciokrotnego przeciętnego wynagrodzenia miesięcznego w gospodarce narodowej w roku poprzednim, ogłaszanego przez Prezesa Głównego Urzędu Statystycznego na podstawie odrębnych przepisów. Uwzględniając powyższą regulację prawną stwierdzić należy, że pośrednictwo organu we wnoszeniu skargi do sądu administracyjnego ma co do zasady charakter jedynie techniczny i uzasadnione jest koniecznością skompletowania akt administracyjnych oraz zapewnienia organowi administracji publicznej możliwości ustosunkowania się do zarzutów skargi. Poza wymienionymi obowiązkami, na tym etapie postępowania sądowo-administracyjnego, ustawodawca przyznaje jedynie organowi uprawnienie do ewentualnego uwzględnienia skargi (art. 54 § 3 ppsa) oraz wstrzymania wykonania zaskarżonego aktu (art. 61 § 2 ppsa). Żaden przepis ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi nie uprawnia natomiast organu administracji publicznej do oceny właściwości sądu administracyjnego w sprawie będącej przedmiotem skargi, a tym bardziej do uzależnienia przekazania tej skargi do sądu od pozytywnego wyniku w zakresie badania jej dopuszczalności. Ocena przesłanek skutecznego wniesienia skargi, w tym badanie właściwości sądu administracyjnego, pozostawione jest wyłącznie wojewódzkiemu sądowi administracyjnemu, który w przypadku zaskarżenia sprawy nie należącej do właściwości sądu administracyjnego, po przekazaniu skargi przez organ administracji publicznej - na mocy art. 58 § 1 pkt 1 ppsa - zobowiązany jest do odrzucenia skargi. Natomiast, organ administracji publicznej, który pośrednicząc we wnoszeniu skargi zauważy, że nie spełnia ona warunków, od których w postępowaniu przed sądem administracyjnym uzależnione jest jej rozpoznanie, może jedynie w odpowiedzi na skargę sformułować stosowny wniosek w tym przedmiocie, który po przekazaniu skargi wraz z aktami administracyjnymi sprawy będzie podlegał rozpoznaniu przez wojewódzki sąd administracyjny. W żadnym przypadku stwierdzenie istnienia takich okoliczności nie uprawnia organu do zaniechania przekazania skargi sądowi. W świetle powyższej argumentacji stwierdzić należy, że działanie Dyrektora Wojewódzkiego Specjalistycznego Szpitala Dziecięcego w O. polegające na samodzielnej ocenie właściwości sądu administracyjnego, w wyniku której doszło do zaniechania przekazania skargi B. Z. do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Olsztynie, a w konsekwencji do nieuprawnionego zwrotu tej skargi stronie - było działaniem pozbawionym podstaw prawnych i wyczerpującym przesłanki do nałożenia na organ grzywny w trybie art. 55 § 1 ppsa. Nie może bowiem budzić żadnych wątpliwości, że Dyrektor Wojewódzkiego Specjalistycznego Szpitala Dziecięcego w O. nie dopełnił ciążącego na nim obowiązku, o którym mowa w art. 54 § 2 ppsa. Uwzględniając jednak okoliczność, że sprawy ogłaszania, przeprowadzania i rozstrzygania przetargów na najem lokali - na co słusznie zwrócił uwagę organ - są sprawami o charakterze cywilnym, podlegającymi kognicji sądu powszechnego, a nie sądu administracyjnego, Sąd orzekający w niniejszej sprawie ustalił wysokość grzywny w dolnej granicy zagrożenia. Mając powyższe na uwadze, na podstawie art. 55 § 1 w zw. z art. 154 § 6 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi orzeczono jak w sentencji. O kosztach postępowania rozstrzygnięto w myśl art. 200 w zw. z art. 64 § 3 powołanej ustawy.