III SA 1001/03

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Olsztynie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA - Andrzej Błesiński Sędziowie WSA - Tadeusz Piskozub - Ryszard Maliszewski (spr.) Protokolant - Paweł Guziur po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 2 września 2004r. sprawy ze skargi "A" Sp. z o.o. na postanowienie Izby Skarbowej z dnia 26 marca 2003r. Nr "[...]" w przedmiocie stwierdzenia uchybienia terminu do wniesienia odwołania od decyzji Urzędu Skarbowego z dnia 24.12.2002r., znak "[...]" I. uchyla zaskarżone postanowienie, II. określa, że zaskarżone postanowienie nie może być wykonane do czasu uprawomocnienia się wyroku. 1 III S.A. 1001/03 Uzasadnienie W zaskarżonym postanowieniu z dnia 26 III 2003 r. Izba Skarbowa na podstawie 228§1 pkt 2 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997r. Ordynacja podatkowa (Dz. U. Nr 137, póz. 926 ze zm.), Izba Skarbowa stwierdziła uchybienie terminu do wniesienia odwołania od decyzji Urzędu Skarbowego z dnia 24.12.2002 r., znak: "[...]", którą odmówiono objęcia restrukturyzacją zaległości w podatku dochodowym od osób prawnych w kwocie 32.308,56 zł, podatku od towarów i usług w kwocie 46.230,32 zł oraz podatku dochodowym od osób fizycznych w kwocie 525,50 zł, znanych na dzień 30 czerwca 2002r. W uzasadnieniu podniesiono, że decyzja została wysłana w dniu 27.12.2002r. na adres do korespondencji wskazany przez Stronę. Przesyłka była awizowana przez Urząd Pocztowy w dniu 30.12.2002r. Z powodu nieodebrania, odesłano ją w dniu 07.01.2003r. do Urzędu Skarbowego z adnotacją: zwrot nie podjęto w terminie. Tym samym stosownie do art. 150§1 i 2 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997r. Ordynacja podatkowa decyzja została uznana za doręczoną w dniu 06.01.2003 r. W związku z powyższym termin wyznaczony wspomnianym art. 223§2 pkt l Ordynacji podatkowej upłynął w dniu 20.01.2003r. Odwołanie zaś od w/w decyzji Strona nadała za pośrednictwem Urzędu Pocztowego w dniu 10.02.2003r. Powyższe skutkuje uchybieniem 14-dniowemu terminowi do wniesienia odwołania. W tym stanie rzeczy odwołanie pozostawione zostało bez rozpatrzenia. W skardze "A" Sp. z o. o. zarzuciła naruszenie prawa art. 223 par 2 pkt 2 i art228§1 pkt 2 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997r. Ordynacja podatkowa (Dz. U. Nr 137, poz. 926 ze zm.), przez błędne uznanie uchybienia terminu do wniesienia odwołania od decyzji Urzędu Skarbowego z dnia 24.12.2002 r., znak: "[...]", którą odmówiono objęcia restrukturyzacją zaległości w podatku dochodowym od osób prawnych w kwocie 32.308,56 zł, podatku od towarów i usług w kwocie 46.230,32 zł oraz podatku dochodowym od osób fizycznych w kwocie 525,50 zł. Spółka domagała się uchylenia zaskarżonego postanowienia. W uzasadnieniu skarżący podał, że niedobranie przesyłki nastąpiło bez jego winy, gdyż awizo nigdy do niego nie dotarło. W odpowiedzi na skargę Izba Skarbowa wskazała, że decyzja została uznana za doręczoną w dniu 06.01.2003 r. W związku z powyższym termin wyznaczony wspomnianym art. 223 §2 pkt l Ordynacji podatkowej upłynął w dniu 20.01.2003r. Odwołanie zaś od w/w decyzji Strona nadała za pośrednictwem Urzędu Pocztowego w dniu 10.02.2003r, czyli z przekroczeniem ustawowego terminu. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Skarga jest zasadna. Z dokumentu potwierdzenie odbioru przesyłki ( k. 7 akt) nie wynika, aby decyzja z dnia 24.12.2002 r., znak: "[...]", którą odmówiono objęcia restrukturyzacją zaległości w podatku dochodowym od osób prawnych w kwocie 32.308,56 zł, podatku od towarów i usług w kwocie 46.230,32 zł oraz podatku dochodowym od osób fizycznych w kwocie 525,50 zł została prawidłowo doręczona. Nie wynika z niego czy i w jaki sposób była ona awizowana. Wątpliwości pogłębia fakt, że doręczyciel podkreślił zapis " przesyłki nie doręczyłem(am), gdyż adresat: wyprowadził się (bez podania adresu). A zatem zachodzi oczywista sprzeczność pomiędzy zapisami na odwrocie zwrotki a kopertą, gdzie wskazano, że przesyłka była awizowana. Takie postępowanie doręczyciela, podważa domniemanie w przedmiocie prawidłowości doręczenia. Stosownie do obowiązujące w dacie doręczania korespondencji Rozporządzenia Ministra Łączności z dnia 15 III 1996r. w sprawie warunków korzystania z usług pocztowych (Dz. U. Nr 40, poz.173 ), w szczególności § 47. 1.w wypadku przesyłek rejestrowanych lub przekazów pocztowych - jeżeli w chwili ich doręczania stwierdza się nieobecność adresata lub innych osób uprawnionych, o którym mowa w § 45 i 46, do odbioru przesyłki lub przekazu pocztowego - zawiadomienie o próbie doręczenia, wraz z informacją o miejscu i czasie ich odebrania w placówce oddawczej, pozostawia się w skrzynce do doręczania korespondencji lub przekazuje w inny powszechnie uznawany sposób. Potwierdzenie odbioru nie zawiera zapisu, że awizo pozostawiono w skrzynce do doręczania korespondencji skarżącego. Skuteczność doręczenia przez awizo warunkuje stwierdzenie, że adresat w sposób nie budzący wątpliwości został zawiadomiony o nadejściu przeznaczonego do niego pisma. Brak tego zawiadomienia, jak też wątpliwości czy dotarło ono (awizo) do adresata, czyni doręczenie bezskutecznym. W związku z nieotrzymaniem decyzji prezes Spółki osobiście udał się do Urzędu Skarbowego i tam w dniu 3 lutego 2003 r. wręczono mu ksero decyzji z 24 XII 2002 r.( k.5 akt). Odwołanie od decyzji wpłynęło do Urzędu Skarbowego 11 lutego 2003 r. (k.8 akt). W związku z tym, że adresat wcześniej nie został zawiadomiony o nadejściu przeznaczonego do niego pisma, to należy uznać dzień 3 lutego 2003 r. za dzień odbioru decyzji z dnia 24.12.2002 r., znak: "[...]", którą odmówiono objęcia restrukturyzacją zaległości w podatku dochodowym od osób prawnych w kwocie 32.308,56 zł, podatku od towarów i usług w kwocie 46.230,32 zł oraz podatku dochodowym od osób fizycznych w kwocie 525,50 zł. A zatem odwołanie wpłynęło w terminie. Zgodzić należy się ze skarżącym, że postanowienie zostało wydane z naruszeniem prawa art. 223 par 2 pkt 2 i art.228§1 pkt 2 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997r. Ordynacja podatkowa (Dz. U. Nr 137, poz. 926 ze zm.). Z tych też względów Wojewódzki Sąd Administracyjny na podstawie art. 145 par. 1 pkt 1 Prawa o postępowaniu przed sądami administracyjnymi orzekł jak w pkt I wyroku. O treści określonej w pkt II wyroku rozstrzygnięto na podstawie art. 152 cytowanej ustawy.