III SA 1342/03

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Olsztynie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA - Zbigniew Ślusarczyk (spr.) Sędziowie: Sędzia NSA del. do WSA - Józef Waksmundzki Sędzia WSA - Wiesława Pierechod Protokolant - Małgorzata Aleksandrowicz po rozpoznaniu w dniu 30 stycznia 2004r. sprawy ze skargi T. P. na postanowienie Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia "[...]" Nr "[...]" w przedmiocie sprostowania oczywistej omyłki w sprawie o podatek od nieruchomości oddala skargę. Samorządowe Kolegium Odwoławcze utrzymało w mocy własne postanowienie "[...]" wydane w dniu 8.10.2002r. prostujące z urzędu oczywistą omyłkę pisarską w decyzji nr "[...]" z dnia 10.06.2002r. W motywach uzasadnienia postanowienia wskazano, że sprostowanie omyłki miało oparcie w obowiązujących przepisach oraz w stanie faktycznym sprawy, ponieważ w decyzji Kolegium z dnia 10.06.2002r. błędnie wpisano oznaczenie decyzji, od której T. P. wniósł odwołanie. Dokonane sprostowanie nie naruszyło rozstrzygnięcia decyzji wydanej z korzyścią dla strony, a odzwierciedliło jedynie stan faktyczny. Uzasadnienie decyzji jednoznacznie wskazywało, że uchylenie dotyczy decyzji, którą wskazywała strona w złożonym odwołaniu, a nie decyzji którą błędnie wymieniono w sentencji decyzji wydanej przez Kolegium. Ponieważ rozstrzygnięciem nie tylko w tym przypadku – ta część decyzji w której organ odwoławczy orzekł o uchyleniu decyzji będącej przedmiotem odwołania, to rozstrzygniecie nie uległo zmianie po wydaniu postanowienia prostującego popełnioną omyłkę. Jako podstawę rozstrzygnięcia Kolegium podało art. 215 § 1 Ordynacji podatkowej. W skardze do Naczelnego Sądu Administracyjnego T. P. przedstawił dotychczasowe działania zmierzające wzruszenia postanowienia Kolegium o sprostowaniu oczywistej omyłki i podtrzymał zarzut polegający na stwierdzeniu, że rozstrzygniecie decyzji nie może być prostowane w trybie art. 215 Ordynacji podatkowej. W jego ocenie prostowane mogą być wyłącznie błędy rachunkowe i oczywiste omyłki, a za taką trudno uznać błędne rozstrzygnięcie zawarte w sentencji decyzji Kolegium. Dodatkowo zarzucił opieszałość Kolegium w podejmowaniu decyzji i postanowień. Wskazał też, że jako podatnik prowadzący działalność gospodarczą skupia całą swoją uwagę na prowadzeniu tej działalności, w związku z czym po przeczytaniu sentencji decyzji o uchyleniu decyzji wymiarowej, co go zadowoliło, nie musiał czytać jej uzasadnienia. Tymczasem znalazł się w sytuacji, że musi szukać dowodów aby wytknąć błędy popełnione przez organy samorządowe. Samorządowe Kolegium odwoławcze wniosło o oddalenie skargi, podtrzymując argumentację zawartą w zaskarżonej decyzji: Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył co następuje: Skarga nie jest zasadna. Zgodnie z art. 215 § 1 w zw. Z art. 219 Ordynacji podatkowej organ podatkowy może z urzędu prostować w drodze postanowienia błędy rachunkowe oraz inne oczywiste omyłki w wydanej przez ten organ decyzji. W decyzji Kolegium z dnia 10.06.2002r. nr "[...]" błędnie wpisano oznaczenie decyzji (numer, datę wydania i nazwę) od której T. P. wniósł odwołanie. W ocenie Sądu dokonane sprostowanie nie naruszyło rozstrzygnięcia decyzji, wydanej z korzyścią dla skarżącego a odzwierciedliło rzeczywisty stan faktyczny. Uzasadnienie decyzji jednoznacznie wskazywało, że uchylenie dotyczy decyzji, którą wskazywała strona w złożonym odwołaniu, a nie decyzji którą błędnie wymieniono w sentencji. Ponieważ rozstrzygnięciem jest, ta część decyzji w której organ odwoławczy orzekł o uchyleniu decyzji będącej przedmiotem odwołania, to rozstrzygnięcie to nie uległo zmianie po wydaniu postanowienia prostującego popełnioną omyłkę. Ponadto sprostowanie osiągnęło cel polegający na tym, że rozwiało wątpliwości, które mogły powstać na skutek zadziałania prostowanej omyłki co do przedmiotu postępowania zakończonego pozytywną dla podatnika decyzją. Wreszcie wnoszący odwołanie wyraźnie wskazywał, że zainteresowany jest obaleniem decyzji organu podatkowego pierwszej instancji o umorzeniu postępowania w sprawie umorzenia zaległości podatkowej w podatku od nieruchomości za 2002r. Zdaniem Sądu sprostowanie nie dotyczyło omyłki istotnej, która polegałaby na błędnym ustaleniu prawa, stanu faktycznego i jego kwalifikacji prawnej oraz konsekwencji prawnych zastosowania określonej normy prawnej. W tych okolicznościach należało uznać, że w decyzji SKO z 10.06.2002r. doszło do oczywistej omyłki pisarskiej, którą to organ po jej zauważeniu był zobowiązany sprostować. Podstawę do tego dawał mu przepis art.215 § 1 Ordynacji podatkowej. Tym samym Sąd nie podziela poglądu skarżącego co do tego, że nie doszło do oczywistej omyłki pisarskiej. Na marginesie należy tylko dodać, że zarzuty skarżącego dotyczące opieszałości organów i błędnego pouczenia nie mogą mieć wpływu na ocenę zaskarżonego postanowienia dotyczącego jedynie kwestii sprostowania. Z uwagi na powyższe Sąd uznał, że zaskarżone postanowienie nie narusza prawa, wobec czego na podstawie art. 151 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi z 30 sierpnia 2002r. (Dz. U. nr 153, poz. 1270) skargę oddalono.